Οι ποδοσφαιρικές στιγμές που μας αρέσουν

Για κάτι τέτοια παιχνίδια είναι οι ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Για κάτι τέτοιες στιγμές στις οποίες έχει σημασία μέχρι και η τελευταία λεπτομέρεια. Θα απορήσετε, λέγοντας πως αν επιμείνεις τόσο στα μικρά πράγματα ενός αγώνα θα χάσεις την ουσία, την χαρά της θέασης, την αίσθηση της ικανοποίησης που νιώθεις βλέποντάς το.

Κι όμως αυτά είναι τα ματς που αξίζουν να αναλυθούν και να ειδωθούν παραπάνω από μία φορές. Μέσα από αυτά καταλαβαίνεις την φιλοσοφία που διέπει τους δύο αντιπάλους, αλλά πολύ περισσότερα την φιλοσοφία που διέπει τους οπαδούς τους. Και φυσικά παντού θα υπάρχουν αυτοί που θα παρασυρθούν και θα τραμπουκίσουν, όπως έκαναν ορισμένοι οπαδοί της Ρεάλ που τα έβαλαν με τους χρυσοπληρωμένους αστέρες τους.

Είναι γιατί υπάρχει αυτό που λέγεται περηφάνια στις τάξεις και στις ιδεολογίες των φίλων του κάθε συλλόγου. Τι πρεσβεύει αυτός και τι προσδοκά ο οπαδός από αυτόν. Τέτοια είναι αυτά τα ματς, που όμως παρόμοιά τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχουμε εκτός από ορισμένες εξαιρέσεις, βλέπε Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΑΕΚ κλπ. Και αυτά συνήθως στερούνται τακτικής, ωστόσο περισσεύει το πάθος και για να λέμε την αλήθεια αρέσει στον Έλληνα οπαδό αυτό.

Αλλά σε αυτή την γωνιά δεν θα συγκρίνουμε πια την Ελλάδα με την Ισπανία, την Αγγλία, την Ιταλία κ.ο.κ. Τι μας αρέσει να βλέπουμε από ένα Λίβερπουλ-Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ένα Μπαρτσελόνα-Ρεάλ. Σε αυτά θα σταθούμε. Τι μας αρέσει να κρατάμε και να χρησιμοποιούμε αργότερα, θέλοντας να το παίξουμε έγκριτοι ποδοσφαιρικοί αναλυτές στους φίλους μας. Και η καλοπροαίρετη καζούρα με τον απέναντι. Όχι αυτή που ξεπερνά τα όρια.

Το μεσημεράκι είχε ιστορικό αγώνα στον «Άνφιλντ». Ίσως οι σημαντικότερες ομάδες του Νησιού. Βγάλτε το «ίσως», καλύτερα. Με 3-4-3 η Λίβερπουλ, με κλασική πλέον ενδεκάδα, χωρίς Τζέραρντ με Στάριτζ μπροστά, με τον Φαν Χάαλ από την άλλη να επιλέγει αυτά τα περίεργα συστήματά του και αυτό το 4-1-4-1 με κρυφό χαρτί τον Κάρικ που για να τα λέω όλα με το όνομά τους, ποτέ δεν μου γέμισε το μάτι. Κι όμως, ο Άγγλος σε ρόλο μπαλαντέρ μπροστά από τους αμυντικούς μοίραζε σωστά το παιχνίδι και έκοβε τις προσπάθειες των μεσοεπιθετικών της Λίβερπουλ, παρά το γεγονός πως είχε ευθύνη σο τέρμα του Στάριτζ.

Δύο από τους πιο καταλυτικούς παίκτες της Γιουνάιτεντ, Ερέρα και Ντι Μαρία βγάζουν τις ασίστ στα πανέμορφα γκολ του Μάτα. Μας άρεσε ιδιαίτερα το δεύτερο γκολ του Ισπανού. Από αυτά που σου μένουν. Στιγμές που μένουν, επίσης, είναι η κόκκινη κάρτα στον Τζέραρντ, 48 δευτερόλεπτα αφ’ ότου μπήκε ως αλλαγή στο ματς. Δυστυχώς, όχι και ο καλύτερος τρόπος να πει αντίο στα ντέρμπι ο αρχηγός των «κόκκινων». Ένας Τζέραρντ που η μοίρα δεν του έχει παίξει καλό παιχνίδι τον τελευταίο καιρό. Τώρα η κόκκινη στο τελευταίο του ντέρμπι, τότε το γλίστρημα που στοίχισε στην Λίβερπουλ τον τίτλο.

Μας άρεσε η αντρίκεια «συγγνώμη» του μετά τον αγώνα. Γι΄αυτό είναι και θα είναι πάντα σπουδαίος ποδοσφαιριστής με ποδοσφαιρικό IQ όσο λίγοι. Μας άρεσε η εντυπωσιακή απόκρουση του Μινιολέ στο πέναλτι του Ρούνεϊ, μας άρεσε το πώς η Λίβερπουλ παρά το αριθμητικό μειονέκτημα έμεινε μέσα στο παιχνίδι μέχρι το τέλος. Μα, με το πάθος του Χέντερσον στο κέντρο, μα με τις προσπάθειες των Στέρλινγκ, Λαλάνα και Στάριτζ, εκεί. Έμενε στο ματς.

Και φυσικά μας άρεσε η στιγμή με τον Μπαλοτέλι. Από αυτές που αργότερα ξαναδιαβάζεις κάπου και σου ξεδιπλώνουν διάπλατα την ιδιοσυγκρασία των Άγγλων οπαδών. Ειδικά σε τέτοια ματς. Όπως ακριβώς έκαναν και δύο φίλοι της Λίβερπουλ που παρακολουθούσαν δίπλα στον αγωνιστικό χώρο τον αγώνα. Την ώρα που ο Ιταλός ήταν έτοιμος να ξεκινήσει καυγά με αντίπαλο στο πλάγιο, αυτοί οι δύο τον συγκράτησαν. Διαβάστε το καλά. Τον συγκράτησαν για να μην παίξει ξύλο.

Να και η μαρτυρία ενός από τους δύο φίλους των «κόκκινων».

«Φοβήθηκα ότι θα αντιδρούσε και θα έπαιρνε κόκκινη κι αυτός! Μπορώ να πω ότι από τον τρόπο που αντιλήφθηκα εκείνη τη στιγμή τον εκνευρισμό του, σίγουρα θα αντιδρούσε και δεν θα άφηνε τον Σμόλινγκ να φύγει. Του έλεγα “σταμάτα, άστο, άστο…” και γύρισε και μου απάντησε “οκ, οκ…”. Ευτυχώς με βοήθησε άλλος ένας γιατί δεν μπορούσα μόνος μου να τον κρατήσω πίσω…».

Άνευ περαιτέρω σχολιασμού τα παραπάνω. Το βραδάκι είχαμε το «κλάσικο». Μπαρτσελόνα-Ρεάλ. Λάμψη, λεφτά, δεν μας ενδιαφέρουν αυτά, αλλά το τι θα δούμε στο χορτάρι. Πάνω κάτω ξέρουμε. Τελικά, το ισπανικό ντέρμπι δεν εξελίχθηκε σε μια κόντρα Μέσι-Ρονάλντο, αλλά σε ένα ματς που είχε διάφορους πρωταγωνιστές.

4-3-3 κλασικά και για τους δύο. Ο Αντσελότι κάνει τους παίκτες του να πιέζουν ασφυκτικά την πρώτη μπαλιά από την άμυνα των Καταλανών που όμως έχουν σε εκπληκτική ημέρα τον Ζεράρ Πικέ. Αυτός ήταν ο κορυφαίος του «κλάσικο». Άντε βάλτε και από κοντά τον Σουάρες με το εξαιρετικό γκολ που σημείωσε. Γυρνώντας και πάλι στον Πικέ και στις καίριες επεμβάσεις του και μεταβιβάσεις του. Ενδεικτικό του πόσο καλή εμφάνιση έκανε ήταν δύο τάκλιν που έκανε πάνω σε υπερένταση, με πάθος και στο όριο του πέναλτι.

Ή όταν αποφάσιζε να σπάσει το δαιμονισμένο πρέσινγκ των παικτών της Ρεάλ και να βγάλει την μπάλα προς το κέντρο. Αυτή ήταν η εντολή του Αντσελότι, το συνεχές μαρκάρισμα από την μέση και μπροστά. Η Ρεάλ βρήκε τον τρόπο να επιτεθεί είτε από τον άξονα, είτε από τα πλάγια, εκθέτοντας αρκετές φορές τους ακραίους μπακ της Μπαρτσελόνα, Άλμπα και Ντάνι Άλβες, με τον τελευταίο όμως να χρεώνεται την υπέροχη ασίστ στο μέγιστο γκολ του Σουάρες.

Μας άρεσε όσο τίποτα άλλο αυτό που έκανε ο Ουρουγουανός. Όλη η ουσία σε αυτό το γκολ ήταν εκτός από την 40άρα μπαλιά του Άλβες, το τρομερό κοντρόλ του Σουάρες που σα να κόλλησε την μπάλα στο πόδι του, στρώνοντάς την κατευθείαν για το σουτ. Δεν μας άρεσαν αυτά που έκανε ο συνήθης ύποπτος Ρονάλντο με χειρονομίες προς τον διαιτητή (αλλά τον ξέραμε…), αλλά και αυτά που δεν έκανε στο χορτάρι ο Μπέιλ.

Αντιθέτως, έγινε για ένα ακόμα παιχνίδι εμφανές ότι το παιχνίδι της Ρεάλ στηρίζεται στον εγκέφαλο που ονομάζεται Μόντριτς που μπορεί παράλληλα να οργανώνει και να μοιράζει μπάλες, λειτουργώντας σαν άλλος προπονητής μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Όταν ο Κροάτης κουράστηκε, η ομάδα του Αντσελότι έχασε τον προσανατολισμό της, στερούμενη ιδεών και σωστής ανάπτυξης από το κέντρο.

Στην τελική μας άρεσε που είχαμε να αναλύσουμε πράγματα μετά από δύο τέτοια ματς και φυσικά μας άρεσε που είχαμε στιγμές που θα μείνουν. Α, και το άλλο με το διπλό της Γκλάντμπαχ μέσα στην έδρα της Μπάγερν τι σας λέει; Άλλο και τούτο. Αυτά είναι τα ωραία.