“Κάθε Στιγμή Μετράει” με την Τζούλιαν Μουρ

Της Κασσάνδρας Γαλάτου

Το ομώνυμο βιβλίο της Lisa Genova μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη δια χειρός των σκηνοθετών Richard Glatzer και Wash Westmoreland. O πρώτος απεβίωσε πολύ πρόσφατα, στις 10 Μαρτίου, χτυπημένος από την ασθένεια του Charcot, κάνοντας το “Still Alice” (“Κάθε Στιγμή Μετράει” ) το θριαμβευτικό κύκνειο άσμα του. H θεματική της ταινίας έχει αρκετά σημεία ταύτισης με τον σκηνοθέτη. Αποτελεί την θλιβερή, αλλά ταυτόχρονα- με τον τρόπο της- αισιόδοξη ιστορία μιας γυναίκας που ξεκινά να εμφανίζει τα πρώτα συμπτώματα της νόσου Αλτσχάιμερ.

Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Καθηγήτρια γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο και μητέρα τριών παιδιών, η Dr. Alice Howland (Julianne Moore) αντιλαμβάνεται πως αρχίζει να χάνει σιγά σιγά τη μνήμη της. Οι εξετάσεις επιβεβαιώνουν πως πάσχει από Alzheimer, μια καινούργια, μη αναστρέψιμη πραγματικότητα την οποία πρέπει να αντιμετωπίσει.”

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται η καθηλωτική Julianne Moore, η οποία, έχοντας αποδείξει βεβαίως και στο παρελθόν το εύρος του υποκριτικού της ταλέντου, κατορθώνει να πάει ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Η ερμηνεία της αναγνωρίστηκε δικαίως, αποσπώντας δύο από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά βραβεία φέτος, αυτά της Χρυσής Σφαίρας και του Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Ο θεατής παρακολουθεί τη σταδιακή και ψυχοφθόρα επιδείνωση της υγείας της πρωταγωνίστριας, συμπάσχοντας μαζί της. Η ταινία προσφέρει την ευκαιρία για μια εν μέρει κατανόηση της δύσκολης κατάστασης που καλούνται να αντιμετωπίσουν όσοι πάσχουν από τη συγκεκριμένη νόσο και την ευκαιρία για μια ενδεχομένως μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση σχετικά με το θέμα αυτό. Σκηνοθετικά, ορισμένα υποκειμενικά πλάνα της πρωταγωνίστριας, που μας δίνουν κυριολεκτικά την δική της «θολή» και σκοτεινή οπτική των πραγμάτων, βοηθούν σε μια εν μέρει ταύτιση και συναισθηματική επιβάρυνση. Η ταινία κατορθώνει να είναι συγκινητική, αποφεύγοντας το μελοδραματισμό. Προσφέρει μια ελπιδοφόρα νότα, ειδικά προς το φινάλε, καθιστώντας την πιο εύκολη στην παρακολούθηση, χωρίς αυτό να σημαίνει πως παύει να είναι ρεαλιστική.

Ουσιαστικά, ολόκληρη η ταινία περιστρέφεται γύρω από το πώς διαχειρίζεται η ίδια η ασθενής την αρρώστια και τον αλλαγμένο σε μεγάλο βαθμό εαυτό της, τις συνέπειες σε όλους τους τομείς της ζωής της και την αντιμετώπιση της οικογένειάς της. Δίνεται μεγάλη βάση στην οικογένεια, η οποία δίνει κι αυτή τη δική της μάχη, με τις έννοιες της υπομονής, της φροντίδας, της αναπόφευκτης σύγκρουσης και κυρίως της αγάπης, να πρωταγωνιστούν.

Πάντως, πέρα από τα ευφυή υποκειμενικά πλάνα της Άλις, η σκηνοθεσία δε φαίνεται να έχει να επιδείξει πολλά. Είναι όμως απλά κάτι που λείπει, χωρίς να ενοχλεί αισθητά, καθώς η ίδια η θεματική και η συγκλονιστική, κλιμακούμενης έντασης ερμηνεία της Julianne Moore αρκούν για να δημιουργήσουν ένα πολύ καλό έργο στο σύνολό του.

Τέλος, κρατώντας και επεξηγώντας τον τίτλο, φαίνεται να σχηματίζεται η εικόνα της κεντρικής ηρωίδας να φωνάζει πως είναι «ακόμα η Άλις» δηλαδή ακόμα η ίδια γυναίκα, σε μια ατελείωτη μάχη για τη διατήρηση της αξιοπρέπειας και της αποφυγής του κοινωνικού αποκλεισμού.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3.5/5

Σκηνοθεσία: Richard Glatzer & Wash Westmoreland

Ηθοποιοί: Julianne Moore, Alec Baldwin, Kristen Stewart, Kate Bosworth, Hunter Parrish, Shane McRae, Stephen Kunken, Victoria Cartagena, Seth Gilliam, Daniel Gerroll

Για περισσότερες κριτικές μπείτε εδώ