Είναι αργά όμως για δάκρυα…

vroxi

Γράφει ο Δ.Κ

Μερικές φορές η ζωή που αφήνεις να εξελίσσεται δίπλα σου νοιώθοντας ανήμπορος να αντιδράσεις, θα σου καρφώσει ένα μαχαίρι στην καρδιά.

Είναι το ίδιο μαχαίρι που ο Βαγγέλης έκοψε τις φλέβες του. Δεν ξέρω αν το μαχαίρι το χρησιμοποίησε εκείνη την στιγμή για να δώσει ένα τέλος πριν καν προλάβει να ζήσει την ζωή του. Πιθανόν αυτό το μαχαίρι έμπαινε κάθε μέρα όλο και πιο βαθιά μέσα του. Κάποιες φορές η δυστυχία σε μικρές και επαναλαμβανόμενες δόσεις στην καθημερινότητα είναι χειρότερη από το βιολογικό θάνατο. Γιατί κάθε μέρα το μαχαίρι μπαίνει και όλο και πιο βαθιά στην πληγή της ψυχής.

Προσπαθώ να μπω στο μυαλό του όσο δύσκολο και να είναι, στα τελευταία βήματα του πριν ολοκληρώσει αυτή την τραγωδία που ζούσε.. πριν δώσει ένα τέλος σε όλο αυτό που η ψυχή του δεν μπορούσε να αντέξει. Γιατί για να φτάσεις στο σημείο να κάνεις αυτό που έκανε ο Βαγγέλης, σημαίνει ότι όλα γύρω σου είναι τόσο μαύρα.. και δεν υπάρχει ένα χέρι να σε τραβήξει έξω από τον βούρκο αυτό.

Τόσα πρόσωπα, τόσα βλέμματα προσπερνούσαν από δίπλα του και έμοιαζαν με φαντάσματα… και αυτός βυθιζόταν πιο πολύ στον βούρκο που του είχαν στήσει, βούρκος για να γελανέ οι άλλοι έτσι ώστε να βγάλουν από την μιζέρια την χωρίς νόημα ζωή τους, φόρτωσαν όλη τη μιζέρια και την κακιά τους σε ένα παλληκάρι 20 χρονών που δεν μπόρεσε να σηκώσει όλο αυτό το φορτίο.

Πολλοί ήξεραν τι γινόταν… παρόλα αυτά φαντάζομαι έκρυβαν τη συνενοχή τους για να μπορούν να ξαπλώσουν ήρεμοι τα βράδια με μια φράση «έλα μωρέ… πλάκα κάνουν… παιδιά είναι».

Ένα παιδί έφυγε άδοξα, είναι ο αδελφός σου, είναι ο φίλος σου, είνα το παιδί σου… Τι σημασία έχουν αυτές οι λέξεις όμως… πλέον δεν είναι ανάμεσα σου.

Τα τελευταία βήματα του Βαγγέλη, ήταν τα βήματα στο δικό του Γολγοθά. Η διάφορα είναι ότι καθημερινά τον σταύρωναν ψυχολογικά μέχρι που αποφάσισε να δώσει και ένα σωματικό τέλος στο ψυχικό του μαρτύριο.

Γιατί ο πόνος στο σώμα αν τον φροντίσεις θα περάσει. Ο πόνος στην ψυχή είναι κάτι που δεν γιατρεύεται εύκολα. Αντιθέτως αν τον αφήσεις και δεν τον φροντίσεις, γιγαντώνεται και ποσό μάλλον όταν καθημερινά κάποιοι φρόντιζαν να δίνουν στο πόνο της ψυχής τροφή.

Και έγινε τελικά αυτό που όλοι απεύχονταν… ένα σώμα να κείτεται σε ένα απόμερο μέρος, είναι το ίδιο μέρος που υπήρχε μέρες μέσα στην ψυχή του, απλά ο ίδιος φρόντισε τον εσωτερικό του κόσμο να τον ζωγραφίσει με πολύ οδυνηρό τρόπο.

Και ίσως ακόμα και έτσι κατάφερε να φωνάξει και στους υπόλοιπους αυτό που μήνες κουβαλούσε μέσα του.

Είναι αργά όμως για δάκρυα…

Καλό ταξίδι Βαγγέλη

“Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ’ έκαμε και το ‘καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου…”

 

Photo credit: Χρήστος Τόλης