Επιστολές από την κόλαση

Toυ Νίκου Πλατιά

Click and enter the mood…

Αγαπητέ μου φίλε,

Εδώ βαθιά στην κόλαση, τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα. Ούτε καζάνια, ούτε μαστιγώματα, ούτε καν ένας σοδομισμός από τέρατα δεν παίζει – παρόλο που ορισμένοι που έκαναν το σταυρό τους μια ζωή στο άκουσμα μιας τέτοιας τιμωρίας, μοιάζουν αρκετά σκυθρωποί εδώ στο μπαρ παρά ικανοποιημένοι. Τι να γίνει. Συγχωρεμένοι όλοι.

Ή μάλλον όχι εν προκειμένω. Δεν μπορώ να σου περιγράψω τα πάντα. Δεσμεύομαι από σύμφωνο εμπιστευτικότητας. Πάντως αυτή η παρεξήγηση με τους διαβόλους πρέπει κάποτε να τελειώνει. Την δουλειά τους κάνουν κι αυτοί. Και με αρκετά χαμηλές αμοιβές θα έλεγα. Άσε που η διακόσμηση είναι σε ύφος ροκοκό. Και πίστεψέ με, δεν υπάρχει χειρότερη διακόσμηση για να περάσεις μια αιωνιότητα.

Συνειδητοποιεί κανείς σχετικά γρήγορα εδώ πάντως, πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο βασανιστήριο από το να αφήνεις αναπάντητες τις απορίες μιας ζωής. Κι αυτό όχι στα πλαίσια μιας αιώνιας τιμωρίας. Αλλά κυρίως ως απόδοση δικαιοσύνης. Γιατί ερχόμενος εδώ κάτω, το πρώτο σοκαριστικό γεγονός είναι η διαβεβαίωση πως δεν υπήρχε ποτέ η πρόθεση να απαντηθούν οι απορίες. Τουλάχιστον οι σημαντικές. Το κόλπο ήταν πάντα να παραιτηθείς από αυτές. Και δώστου τα σφηνάκια. Γιατί το μοτό για την προηγούμενη ζωή όσων συχνάζουν εδώ είναι: «τόσο λίγο, τόσο σύντομα».

Φυσικά αναγνωρίζω πως δεν είναι όλες οι απορίες της ίδιας βαρύτητας. Εδώ πάντως να ξέρεις κολλάει το «πτωχοί τω πνεύματι». Δεν ειπώθηκε σαν νουθεσία θαρρώ. Ούτε με το πνεύμα της φράσης «θα γυρίσει ο τροχός». Είναι ας πούμε σαν να λέει ο πεφωτισμένος αντικρίζοντας τις απαντήσεις, πως θα προτιμούσε χίλιες φορές να μην είχε ρωτήσει τίποτα.

Και διστάζω λίγο να στο αναφέρω, αλλά εδώ βαθιά στην κόλαση τον ρόλο του τιμωρού έχουν οι ερωτήσεις περί της αλήθειας. Και πίστεψέ με, θα προτιμούσα μια κατσίκα με τατουάζ την πεντάλφα από αυτό. Ωστόσο υπάρχει μια κάποια παρηγοριά στον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα. Η κόλαση ετούτη μοιάζει να μην φτιάχτηκε για τους γενναίους. Και σίγουρα όχι για τους ικανοποιημένους…

Είμαι στο τρίτο ουίσκι. Φανατικός της βότκας αλλά το γύρισα. Βλέπεις δεν με έβγαλε και πουθενά η προτίμησή μου αυτή. Τώρα η λέξη βότκα κλίνεται όντως? Το πρόβλημα εδώ στο μπαρ είναι πως όσο και να πιεις, αδυνατείς να ξεχάσεις αυτά που θα ήθελες και ξεχνάς εντελώς όσα θα σου χρησίμευαν να διατηρήσεις μια σχετική δομή στον ειρμό της σκέψης. Και δομή χωρίς συντακτικό και γραμματική είναι μάλλον πύργος από τραπουλόχαρτα. Τουλάχιστον τα ποτά είναι τσάμπα. Και αυτό είναι μια παρηγοριά. Και πόσο εκτεθειμένος να νιώσεις δηλαδή? όλοι εδώ κάπου τα έχουμε σκατώσει πανηγυρικά. Ποιος να σε κρίνει?

Η σκέψη βέβαια δεν ηρεμεί. Αναρωτιέται ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα. Τουλάχιστον το ουίσκι μου προκαλεί πονοκέφαλο. Με αποσπά για λίγο και παίρνω ανάσα από κάποιες σκέψεις που με τυραννούν. Για αυτό και οι περισσότεροι κάθονται μόνοι τους στην μπάρα. Υπάρχει μια σχετική δυσκολία να ακούσεις τον άλλο. Οι σκέψεις κάνουν αρκετό θόρυβο άλλωστε. Θα μπορούσε βέβαια κανείς να αντιτείνει πως έχεις μια αιωνιότητα να συνομιλείς με τις σκέψεις σου. Και ίσως να ήταν πιο κομψό και υποφερτό να διατηρήσεις μια στοιχειώδη κοινωνικότητα εδώ χάμω.

Ίσως. Στην προηγούμενη μου ζωή, ήταν μονίμως επικρατέστερη η επιλογή της κοινωνικότητας. Φυσικά αυτό δεν με απέτρεψε από το να βρεθώ εδώ. Όχι πως έχει καμιά αξία να αλλάξω τώρα συνήθειες. Αλλά έχω μια σχετική τσαντίλα για το γεγονός αυτό. Καταλαβαίνεις. Σκέφτομαι συνάμα και μερικά αφόρητα κλισέ και τσαντίζομαι περισσότερο. «Αν δεν υπήρχαν τα λάθη δεν θα διδασκόμασταν τίποτα». Έξαλλος γίνομαι. Και γιατί δηλαδή να πρέπει να διδαχθούμε?

Γιατί να μην γνωρίζουμε τα πάντα ευθύς εξαρχής, αποκλείοντας λάθη που με ελάχιστες εξαιρέσεις, πάντα αποδεικνύεται πως εξελίσσονται αλυσιδωτά και πεθαίνουν μαζί μας? Αυτό θα μας άφηνε ένα σεβαστό περιθώριο χρόνου να επικεντρωθούμε στις απολαύσεις. Στους έρωτες και στις τέχνες. Μεταξύ μας, όλοι εδώ κάτω γνωρίζουμε πως τα υπόλοιπα είναι μάλλον υπερτιμημένα.

Μάλλον καταλήγω σε παράδοξο αλλά κάνε πως δεν καταλαβαίνεις. Γιατί εδώ που τα λέμε, χωρίς τα λάθη, παίζει και να μην υπήρχαν τέχνες. Ίσως ούτε έρωτες. Και πάλι δεν μπορώ να σε βοηθήσω πολύ. Η κόλαση φτιάχτηκε από ερωτηματικά. Και κανείς δεν μας απάντησε αν η κόλαση φτιάχτηκε από λάθη. Όπως κανείς – σε διαβεβαιώνω – δεν μας απάντησε αν είμαστε εδώ από καθαρή βλακεία.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως κάποιος που επέλεξε να ασχοληθεί φερειπείν με την τέχνη – όπως κάναμε όλοι εδώ – βρίσκεται ανάμεσά μας για την επιλογή του. Αν και πιστεύω πως κάπου έχει παίξει κι αυτή τον ρόλο της. Πρέπει να σου αποκαλύψω πως σε αυτό το απίθανο μπαρ, κυκλοφορούν σαν περιοδεύων θίασος, σπουδαίες περσόνες. Και εδώ αρχίζει το παράδοξο. Αν η τέχνη είναι για τους γενναίους, τι γυρεύουν όλοι αυτοί εδώ?

Τα ερωτήματα σύντομα μετατρέπονται σε εμμονές. Οι εμμονές ως γνωστόν είναι τσουλίτσες. Σε χτυπούν πισώπλατα. Κι εκεί, θέλει γενναιότητα να μην παραδοθείς στην γλυκιά ανακούφιση της ήττας. Γιατί η ήττα είναι από μόνη της μια κάποια απάντηση, που συνήθως καταλήγει σε ερωτηματικό που δεν πρέπει με τίποτα να σε απασχολήσει. Καμιά φορά τα πράγματα συμβαίνουν γιατί έτσι.

Επίσης, θα διακινδυνεύσω μια ακόμη αποκάλυψη. Ίσως να το έχεις καταλάβει ήδη. Δεν ξέρω πως είναι αλλού, αλλά η υπόθεση πως δεν υπάρχει μία κόλαση, εδώ έχει μετατραπεί σε βεβαιότητα. Και ενισχύεται από το γεγονός πως ανάμεσα στους θαμώνες δεν υπάρχει ούτε για δείγμα ένας εκπρόσωπος ας πούμε της πολιτικής, της θρησκείας ή τελοσπάντων μιας άλλης επαγγελματικής ομάδας. Και εδώ που τα λέμε, το βρίσκω πιο σωστό.

Και την ώρα που στα γράφω όλα αυτά, ακούγεται από το τζουκμπόξ το cry me a river από την θεά την Ella. Λιώνω για τη φωνή της. Και υποψιάζομαι πως δεν είναι τυχαίο που το τζουκμπόξ έχει όλη τη δισκογραφία της. Ακούς αυτή τη φωνή και θες να κάνεις λάθη και να γνωρίσεις ήττες. Καλά, ίσως και να υπερβάλω. Δεν είναι και εδώ για να τη ρωτήσω πως θα της φαινόταν αυτό.

Πρόλαβα να δω και ποιος το έβαλε να παίξει. Κάνω νόημα στον μπάρμαν να του δώσει ένα σφηνάκι από μένα. Του το κάνουμε συχνά αυτό το καψόνι όλοι εδώ. Ούτως ή άλλως δεν έχει νόημα η χειρονομία. Όπως σου ανέφερα, τα ποτά είναι τσάμπα. Εκείνος το κοιτάζει, ακούγεται ένα σύντομο και μάλλον ειρωνικό «ουάου», κάτι μουρμουράει και συνεχίζει να αδιαφορεί για τα πάντα έξω από αυτόν. Όπως κάνουμε όλοι άλλωστε.

Θα προσπαθώ να σου γράφω συχνά μεταξύ πονοκεφάλων και μουσικής απ’ το τζουκμπόξ. Να προσέχεις και να περνάς καλά. Κι αν έχεις κάποια απορία, να πίνεις άφθονο φτηνό ουίσκι και να ακούς την Ella. Για να πιάνει το κόλπο στην κόλαση κάποια αξία θα έχει. Και μην πολυβασανίζεσαι. Όλοι θα πεθάνετε…

Μετά τιμής,

Έλαβα αυτή την επιστολή πριν μια βδομάδα. Αποστολέας άγνωστος. Λέω να μην αρχίσω τις ερωτήσεις…