Ένα «χάπι» για το ελληνικό ποδόσφαιρο

Κάνεις να ανηφορίσεις για το γήπεδο, αλλά κάπου στην πορεία κοντοστέκεσαι. Σκέφτεσαι ότι αυτό το «σαράκι» δεν θα τελειώσει ποτέ. Αυτό το κλίμα φόβου ή καλύτερα εκφοβισμού εκκολάπτεται μέσα από τις συνθήκες τις οποίες οι ίδιοι οι λεγόμενοι οπαδοί, αλλά και οι λεγόμενοι φίλαθλοι και αντικειμενικοί έχουν «γεννήσει». Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι ο αγώνας στην Θεσσαλονίκη δεν θα τελείωνε ή ότι «να, περιμένουν μια αφορμή για να τα σπάσουν όλα».

Και φυσικά βάζω και τον εαυτό μου μέσα σε αυτό το κλίμα τρομολαγνείας. Να ανακουφιζόμαστε που τίποτα δεν έγινε λες και σώνει και ντε έπρεπε να γίνει. Που και για να λέμε του στραβού το δίκιο, όλα ήσυχα δεν ήταν. Να πέφτει ένα κομμάτι σίδερο στον παίκτη του Ολυμπιακού και να ειπώνεται ότι είναι όλα καλά και το μόνο μελανό σημείο ήταν αυτό. Αυτός που το είπε, σκέφτηκε ότι αν αυτό το σίδερο δεν έβρισκε στον ώμο, αλλά στο κεφάλι τον Τσόρι τώρα θα μιλούσαμε διαφορετικά; Αλλά ναι, είπαμε κάνουμε τις πιο άσχημες σκέψεις όταν μιλάμε για ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Και βέβαια περιμένουμε να έχουμε «θύματα» και ανθρώπους που θα την πληρώσουν (θυμηθείτε τον αδικοχαμένο οπαδό του Εθνικού) για να «λάβουμε μέτρα».

Και πάνω που είπαμε για μέτρα, ας κατηφορίσουμε σε ένα άλλο γήπεδο, εδώ στη Νέα Σμύρνη. «Παίζει η ΑΕΚάρα με Πανιώνιο, ας πάω να πετάξω καμιά μολότοφ, να κάνω λίγο χαλασμό», λέει. «Να μειωθεί η αστυνομική δύναμη στα γήπεδα», λέει ο Γιάννης Πανούσης. Σύμφωνοι, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις τι κάνεις; 200 άτομα χωρίς εισιτήριο πάνε με το «έτσι θέλω» να μπουν στο κλειστό. Μια μικρή «μάχη» στήνεται με τραυματίες, την αστυνομία να μην αφήνει τους οπαδούς να κάνουν το «ντου» και τις μολότοφ να πέφτουν βροχή. Κάτι παρόμοιο και λίγο πιο πάνω, έξω από την Τούμπα. ΠΑΟΚτσήδες θέλουν να… πλησιάσουν το πούλμαν του Ολυμπιακού με άγριες διαθέσεις. Η αστυνομία τους απωθεί, πέτρες και βεγγαλικά παντού.

«Ψοφάμε» για κάτι τέτοια μάγκικα. Ιδίως όταν τα κάνουν οπαδοί της ομάδας μας. Σκέψη κάποιου που δεν τον ενδιαφέρει το πώς θα παίξει ο ΠΑΟΚ, ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, η Άνω Ραχούλα και οι Κουκουβάουνες (με κάθε σεβασμό στην Άνω Ραχούλα και στις Κουκουβάουνες). Πρότεινε λύσεις. Πες κάτι να λύσουμε το πρόβλημα, γιατί η μείωση της αστυνομίας δεν θα λειτουργεί πάντα ευεργετικά. Ίσως μια καλύτερη πληροφόρηση, μια σωστότερη προεργασία και προετοιμασία για έναν αγώνα, που όπως λέμε εδώ «είναι επίφοβος». Το προσπερνάμε και πάμε στον αγωνιστικό χώρο. Είπαμε για το σίδερο. Ε, ντάξει μόνο αυτό έγινε, αφού δεν είχαμε θύματα.

Ασχοληθήκαμε με το τι πήρε ο Τσόρι. Τι χάπι ήταν αυτό που ήπιε κατά την διάρκεια του αγώνα. Να ένας τρόπος σκέψης του Έλληνα οπαδού: «Ντόπα σίγουρα, αυτοί είστε, να οι Ολυμπιακοί» κ.ο.κ. Λες και αν ήθελε ο παίκτης του Ολυμπιακού να πάρει ντόπα θα το έκανε δημοσίως, εν ώρα αγώνα. Αλλά, είπαμε, αυτό είναι το «σαράκι» για το ελληνικό οπαδιλίκι. Μόνο η ίντριγκα και το εξωαγωνιστικό, κατά τα άλλα βλέπουμε μπάλα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι τα δύο πρώτα «ανθούν» σε μεγάλο βαθμό στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Λογικό και επόμενο είναι να ασχολείται κάποιος με αυτά και δεν βγάζω την ουρά μου απέξω. Αλλά και το χάπι; Μέχρι εκεί φτάσαμε;

Μέχρι και στους νεκρούς; Συνεχίζω. Να βάλει, γιατί να μην βάλει πανό μέσα στην Τούμπα ο Ολυμπιακός, είναι κάτι φυσιολογικό. Ώπα, κάτι «λάθος» υπάρχει στην προηγούμενη πρόταση. Φυσιολογικό, είπα και αναφέρομαι σε ελληνικό ματς; Τώρα πρέπει να πάρω εγώ ένα χάπι για να συνέλθω. Ένα πανό για τα θύματα της Θύρας 7 να υψωθεί μέσα στην Τούμπα; Μα, κι αυτός ο Ολυμπιακός γίνεται προκλητικός, έτσι ακούγεται στον «αέρα». Να δουν οι οπαδοί του ΠΑΟΚ τον «δαφνοστεφανωμένο» μέσα στο «σπίτι» τους. Τρελό. Λες και οι νεκροί έχουν χρώμα και ομάδες. Να πω ότι δεν πάμε καλά, θα έρθετε όλοι να μου το πείτε.

Το ίδιο και το αυτό και ακόμα πιο κατάπτυστο αυτό που συνέβη λίγο πιο κάτω και πάλι. Στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας που κάποιοι δεν ξέρουν τι πάει να πει ανθρωπιά, ανέβασαν πανό με μήνυμα «εμετό» για τα θύματα της Θύρας 7. «Όσοι ζείτε, να πάτε να τους βρείτε…», γράφει. Τα σχόλια περιττεύουν. Μια μειονότητα έκανε το κομμάτι της, με τους σοβαρούς και νοήμονες να τρέχουν να κατεβάσουν το πανό της ντροπής. Σκέψου να συνέβαινε αυτό αλλού, στην Αγγλία θα πω τυχαία. Εκεί όπου η Λίβερπουλ δεν καταλαβαίνει από χρώματα και διαφορές και τιμάει τους νεκρούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Και όπως είχε πει και παλιότερα, «κάποια πράγματα είναι πιο σημαντικά από μια ποδοσφαιρική κόντρα». Αυτό μόνο.

Και μείναμε μερικοί να μιλάμε για αυτό καθεαυτό το ποδόσφαιρο. Ένα ποδόσφαιρο, βέβαια, που δεν σου δίνει και το πάτημα να ασχοληθείς ενεργά με αυτό, καθώς σου προσφέρει ελάχιστα. Βλέπεις και την «λογική» του οπαδού να έχει επηρεάσει τις κρίσεις των προπονητών και σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς την ανακούφιση όλων στον ΠΑΟΚ που γλίτωσαν την ήττα από τον Ολυμπιακό; Που ο Αναστασιάδης έδειξε ικανοποιημένος από την εξέλιξη του ματς, ενός ματς που έπρεπε να κερδίσει για να έχει πιθανότητες για το πρωτάθλημα. Αλλά ο φόβος για την κριτική του οπαδού, η τρομοκρατία και το κακό που μπορεί να ασκήσει έχει φυτευτεί πλέον για τα καλά στο χορτάρι του ποδοσφαιρικού γηπέδου.

Ένα κακό που αν το αφήσουμε, θα μεγαλώσει και μέρα με την μέρα, πάλι στα ίδια θα γυρνάμε. Το ποδόσφαιρο είναι αγάπη. Ας ασχοληθούμε, πια, και λίγο με αυτό…