Είδαμε την ταινία “Χωρίς Μέτρο”

Της Μαίρης Πουτιού

Φαίνεται πως ο νεαρός σκηνοθέτης Damien Chazelle αγαπά ιδιαίτερα τη μουσική και ό,τι αυτή συνεπάγεται. Αυτό δεν είναι κάτι δύσκολο να πιστέψουμε αν παρατηρήσουμε πως η πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία ακούει στο όνομα “Guy and Madeline on a Park Bench” και πραγματεύεται την πορεία ενός ανθρώπου που παίζει τρομπέτα μετά τη συνάντησή του με μια γυναίκα. Στο “Whiplash”, ωστόσο, το ερωτικό στοιχείο υποβαθμίζεται και στο επίκεντρο τίθενται άλλοι προβληματισμοί.

H υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Ο νεαρός Andrew (Miles Teller) είναι ένας φιλόδοξος ντραμίστας της τζαζ που φοιτά σε ένα απαιτητικό μουσικό σχολείο. Ανάμεσα σ’ αυτόν και μια σπουδαία μελλοντική καριέρα στέκεται ο Terence Fletcher (J. K. Simmons), ένας τελειομανής και απίστευτα απαιτητικός καθηγητής που τον σπρώχνει στα όριά του.”

Ήταν αρκετά δύσκολο να διαχωρίσω το βασικό ίσως βαθύτερο θέμα από αυτό που σχηματίζει το μυαλό από το πρώτο κιόλας πλάνο. Αυτή η ταινία δεν είναι για έναν νέο ντράμερ και την προσπάθειά του να κατακτήσει την κορυφή. Αυτή η ταινία επικεντρώνεται σε δύο προβληματικές συμπεριφορές. Αφενός του νεαρου Andrew Neiman, που είναι διατεθειμένος να δώσει τα πάντα για να μη λυγίσει και να φτάσει στην κορυφή, και αφετέρου του δασκάλου του Terence Fletcher, o οποίος επιδίδεται σε σκληρα λόγια και απάνθρωπες ενέργειες προκειμένου να δώσει κίνητρο στη μπάντα του και να τους σκληραγωγήσει.

Ένα μεγάλο μπράβο στους δύο αυτούς κεντρικούς πρωταγωνιστές που ενσαρκώνουν τους ρόλους τους με μεγάλη επιτυχία. Η ιστορία επικεντρώνεται στη μεταξύ τους σχέση και προωθείται από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας. Δεύτεροι και τρίτοι ρόλοι, βάζουν το λιθαράκι τους στην εξέλιξη της πλοκής, ωστόσο η σχέση των δύο πρωταγωνιστών έρχεται ως χείμαρρος για να τους επικαλύψει αφήνοντας κάποιους από αυτούς στην αφάνεια. Ο Damien Chazelle χειρίζεται πολύ καλά την κάμερα. Το μοντάζ είναι ρυθμικό και αναδυκνύει τη μουσικότητα και το τέμπο που υπάρχει εκ των πραγμάτων στο φόντο της βασικής ιστορίας.

Η ταινία, παρόλα αυτά, δεν εξελίσσεται με κατανεμημένη κλιμάκωση. Αντιθέτως παρατηρείται ήδη από την πρώτη σκηνή ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο που θέτει τον νεαρό ντράμερ τη μία αδύναμο και εγωπαθή και την άλλη δυναμικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση και τον εκκεντρικό δάσκαλο τη μία σκληρό και αυταρχικό και την άλλη ενθαρρυντικό και φιλικό. 106 λεπτά ενός κινηματογραφικού έργου καταλαμβάνονται από τέτοιου είδους ισχυρά και έντονα δίπολα που γεννούν πολύ δυνατές απορίες για το πώς πραγματικά σκέφτονται αυτοί οι χαρακτήρες. Η ένταση της ταινίας ωστόσο δε μας αφήνει περιθώρια να σκεφτούμε οποιοδήποτε προβληματικό της σημείο. Είναι απολαυστική και δημιουργεί συγκινήσεις που θα σας απασχολήσουν και αρκετά μετά το τέλος της!

Αναμφισβήτητα μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές επιλογές της εβδομάδας, υποψήφιο μάλιστα για 5 Βραβεία Όσκαρ (Καλύτερης Ταινίας, Β’ Ανδρικού Ρόλου για τον J. K. Simmons, Διασκευασμένου Σεναρίου, Μοντάζ και Μίξης Ήχου). Καλή επιτυχία!

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/5

Σκηνοθεσία: Damien Chazelle

Ηθοποιοί: Miles Teller, J. K. Simmons, Melissa Benoist, Paul Reiser, Austin Stowell, Nate Lang, Jayson Blair, Kavita Patil, Michael Cohen, Kofi Siriboe, Chris Mulkey, Suanne Spoke

Για περισσότερες κριτικές μπείτε εδώ