Dusk: «Η μουσική πορεία είναι ένα έργο ζωής»

Μιλήσαμε με τη Dusk λίγο πριν τη Χριστουγεννιάτικη live εμφάνιση της στο 6 d.o.g.s. Τη Dusk τη γνωρίσαμε με το κομμάτι της What are the chances πριν από ένα-δύο χρόνια. Υπέροχη φωνή, υπέροχο κομμάτι και ένα όμορφο μυστήριο πίσω από το κορίτσι με το ασυνήθιστο όνομα και το διαφορετικό αλλά τόσο όμορφο τρόπο σκέψης.

Διαβάστε, λοιπόν, τι συζητήσαμε με την Αυγή για τη μουσική και τα επόμενα σχέδια της.

 

Όλα ξεκίνησαν με ένα κομμάτι.Το “What are the chances” έγινε ιδιαίτερα αγαπητό από τον κόσμο, τα ραδιόφωνα το έπαιζαν συνεχώς. Πως νιώθεις σήμερα γι αυτό;

Όλα ξεκίνησαν με ένα κομμάτι… που εγώ προσωπικά δεν έστελνα ούτε για demo. Το “what are the chances?“ είναι ένα απόλυτα βιογραφικό κομμάτι και θεωρούσα ότι είναι πολύ άμεσο και προσωπικό για να βγει προς τα έξω. Αλλά μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που το οικειοποιήθηκε τόσο ο κόσμος. Τα ραδιόφωνα το έπαιζαν… και εγώ ήμουν κλεισμένη στο studio με τον παραγωγό μου, όπου δίναμε πνοή στα υπόλοιπα κομμάτια του album που έμελλε να συμπληρώσουν το πάζλ. Έτσι, δεν είχα τόση επαφή με την επιτυχία του, τη λάμβανα με δόσεις από τον κοινωνικό περίγυρο, το internet κλπ. Έπειτα, ενθουσιασμένη με την παρουσίαση των «νεογέννητών» μου η αλήθεια είναι ότι το παραμέλησα λίγο αλλά η ταύτιση μου (έχω πολλές φορές ακούσει να με αποκαλούν η “what are the chances”) και η μακροχρόνια αγάπη του κοινού σίγουρα το καθιστά καίριο σημείο αναφοράς ή το γούρι μου όπως το λέω. Τέλος, υπάρχουν στιγμές στην ζωή που ενώ μπορεί να αλλάζουν τα πρόσωπα, οι συγκυρίες φέρνουν την επανάληψη στην ιστορία και τότε βουτάω, ξαναγίνομαι η ηρωίδα του δράματος και βιώνω το κομμάτι από την αρχή. Αυτό είναι και το σημαντικότερο I guess…

 

Ποια είναι τα μουσικά σου ακούσματα;

Το μεγαλύτερο δώρο που μου έκαναν οι γονείς μου μεγαλώνοντας ήταν η μουσική. Η μητέρα μου, λόγω καταγωγής, με μύησε στην Βρετανική μουσική σκηνή από παιδί και ο πατέρας μου, έβαζε στο πικάπ για να κοιμηθώ από Μπαχ μέχρι Stones, γκάιντες από την Σκωτία, αυλούς από Ρουμάνους Τσιγγάνους, σκοτεινά ταξίδια των Dead can Dance, μουσική των Ινκας αλλά και πολύ Ελληνική μουσική, παραδοσιακή και μη. Πίστευε ότι τα παιδιά «καταγράφουν» υποσυνείδητα και μάλλον έτσι είναι. Νομίζω ότι αυτή είναι η βάση των ακουσμάτων μου η οποία εξελίχθηκε και εμπλουτίστηκε με τα χρόνια. Τον τελευταίο καιρό με πιάνω να θαυμάζω και να ανακαλύπτω σαν παιδί electronica μονοπάτια όπως αυτό της trip hop. Παρ’όλα αυτά, στις πιο ειλικρινείς στιγμές μου βρίσκω το μεγαλείο της μουσικής στην φυσικότητα των οργάνων, στην γύμνια και στον μινιμαλισμό της.

 

Ποιες είναι οι ωραιότερες συναυλίες που έχεις παρακολουθήσει και γιατί;

Οι 3 που μου έρχονται κατευθείαν στο μυαλό είναι :

– Dead Can Dance // Μαλακάσα πέρυσι το καλοκαίρι. Μαγεμένη από τη μουσική τους από παιδί, η ζωντανή εκτέλεση κάτω από τα αστέρια μένει χαραγμένη σαν αληθινά ευτυχισμένη στιγμή.

-Muse // Μαλακάσα .. τότε. Ο ημίθεος έπαιζε κιθάρα , την οποία πετούσε κυριολεκτικά σε έναν τύπο (που στάνταρ ήταν εκπαιδευμένος) για να πέσει πάνω στα πλήκτρα με μανία ,τραγουδώντας, και στην συνέχεια να γονατίσει για να παίξει κάτι σαν επιδαπέδιο theremin και όλα αυτά αψεγάδιαστα και με αληθινό πάθος. RESPECT.

-Depeche mode // Μαλακάσα .. όχι σε αυτήν που φάγαμε πόρτα στην προηγούμενη. DEPECHE MODE no explanations needed .

Μια τέταρτη και με το ζόρι σταματάω εδώ:

Σωκράτης Μάλαμας // Θέατρο Πέτρας .. πολύ πριν το «τότε». Έπαιζε πολλές ώρες ασταμάτητα .. οι φωτιστές, οι ηχολήπτες, οι μουσικοί ήθελαν να φύγουν αλλά εκείνος όχι … ούτε και εμείς. Έμεινε στα σκοτεινά επί σκηνής, καθισμένος με την κιθάρα του και μας τραγούδησε για άλλη μια ώρα…

 

Ποια είναι η συνεργασία των ονείρων σου;

Δεν έκανα ποτέ τέτοιες σκέψεις ιδιαίτερα, καθώς η γραφή και η δημιουργικότητα στη μουσική μου είναι συνήθως προσωπική υπόθεση. Παρ’όλα αυτά έχω συνεργαστεί on stage με τους αγαπημένους μου Esterina & Στάθη Δράκο και ήταν… μόνο αγάπη (ρε). Επίσης το καλοκαίρι βλέποντας/ακούγοντας για τρίτη φορά επί σκηνής τους Editors μου γεννήθηκε η επιθυμία να τραγουδήσω κάποτε με τον Tom Smith.

 

Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται σε κατάσταση οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Είσαι υπέρ της στρατευμένης τέχνης; Της τέχνης που έχει ένα σκοπό και θέλει να ευαισθητοποιήσει;

Η τέχνη εμπεριέχει εξ ορισμού, κατ’εμέ, τον όρο της ελευθερίας στην έκφραση. Τόσο για αυτόν που την δημιουργεί, όσο και για αυτόν που την ενστερνίζεται ή την απορρίπτει. Ο καλλιτέχνης θα πρέπει να είναι ελεύθερος να δώσει δικό του «ρεύμα» σε αυτό που κάνει, είτε αυτό είναι μια πιο εσωτερική εκμυστήρευση , είτε είναι μια δημιουργία με κοινωνικές, πολιτικές, ανθρωπιστικές ανησυχίες. Προσωπικά θεωρώ ότι αν μέσω της μουσικής, για παράδειγμα , μπορείς να προβληματίσεις, να συνεισφέρεις ή και να αλλάξεις λίγο τον κόσμο μόνο για καλό μπορεί να είναι. Τέλος ,πιστεύω ότι η αρνητική κριτική για κάποιον λόγω «στράτευσης» αποτελεί λογοκρισία από μόνο του. Όπως ισχύει και για πολλά πράγματα στη ζωή, ένα τραγούδι είναι αν σου αρέσει πάντα REPEAT, αν όχι STOP & FWD.

 

Πόσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο που ασχολείται με τη μουσική να επιβιώσει από αυτή; Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει;

Σίγουρα η ερώτηση με βάση την ελληνική κοινωνία, οικονομία της εποχής μας καταντάει λίγο ρητορική. Πέραν αυτού, το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει ένας μουσικός είναι το όνειρο της άμεσης «απόσβεσης» των ονείρων του . Όταν αποδεχθεί ότι η μουσική πορεία είναι ένα έργο ζωής το οποίο θα πρέπει να χτίζει με απόλυτη αφοσίωση και ίσως ποτέ να μην αποπερατωθεί, τότε νομίζω θα είναι ελεύθερος από την απογοήτευση που συνήθως είναι ο κυριότερος λόγος που εμείς οι «ευαίσθητοι» μουσικοί γυρνάμε λαβωμένοι πίσω στις σπηλιές μας.

 

Θες να μας πεις λίγα λόγια για τη δισκογραφική σου δουλειά. Το”the Debut of Crossing the Lines”;

Το “The Debut of Crossing the Lines” ήταν στα σκαριά πολύ καιρό, ωρίμασε και πήρε την τελική του μορφή πέρσι τον Απρίλιο. Η σύλληψη των κομματιών έγινε αβίαστα, διάσπαρτα μέσα στα χρόνια. Ιστορίες, αισθήματα, σκέψεις, συμπεράσματα, φιλοσοφίες σε μια εποχή που ο κόσμος μου έκανε μεγάλη εντύπωση… όχι πως τώρα δε μου κάνει, απλά τότε υπήρχε μια παρθενικότητα σε πολλά. Η «εγκυμοσύνη και η γέννα» όπως συνηθίζαμε να λέμε την περίοδο των ηχογραφήσεων και του release, με τον παραγωγό μου, Jerry Kolaiti, ήταν φοβερά δημιουργική, ψυχοφθόρα, αγχώδης αλλά γεμάτη γέλια… σίγουρα έντονη και αξέχαστη. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου μιλάει για την άλογη διαμάχη των ανθρώπων στην οποία υποβάλλονται από την διεφθαρμένη κοινωνία εξυπηρετώντας κατά κάποιο τρόπο τα συμφέροντά της & καλεί τον Άνθρωπο να ξεπεράσει τα μικρά όρια που του θέτουν.

 

Ποια είναι τα επόμενα μουσικά σου σχέδια;

Τα σχέδια είναι για να ανατρέπονται και είναι πολλά αυτόν τον καιρό. Τα ανακοινώσιμα προς το παρόν είναι η ηχογράφηση νέου single (λεπτομέρειες προσεχώς) και η live εμφάνιση μας στο 6 d.o.g.s. παραμονή Χριστουγέννων με ξόρκια για τους στοιχειωμένους των εορτών και όχι μόνο.