Και να εκλέξουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τι;

Ας πούμε πως έχω κάποιους προβληματισμούς, τους οποίους και θέλω να μοιραστώ μαζί σου.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, είδε το 2008 να δολοφονείται ο 15χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, από το χέρι του ειδικού φρουρού Κορκονέα, επειδή απλά βρισκόταν στα Εξάρχεια και, παρόλ΄αυτά, δεν παραιτήθηκε.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, παρατηρεί να οδηγούνται μαζικά στην ανεργία χιλιάδες συμπολίτες μας, έπειτα από τις σχετικές «παραγγελίες» των δανειστών της χώρας και δεν παραιτείται.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, παρακολουθεί αμέτοχος το 30% της γενικής ανεργίας και το 50% στους νέους έως 25 ετών και δεν παραιτείται.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μαθαίνει ότι υπάρχουν καρκινοπαθείς που εντούτοις είναι ανασφάλιστοι και δεν μπορούν να εξασφαλίσουν τα αναλώσιμά τους σε φάρμακα, εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης στην οποία έχουν περιέλθει από τις βάναυσες πολιτικές λιτότητας και δεν παραιτείται.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, γνωρίζει ότι πεθαίνουν άνθρωποι από μαγκάλια επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν πετρέλαιο ή ρεύμα για να ζεσταθούν και δεν παραιτείται.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, προβληματίζεται που λιποθυμούν παιδιά στα σχολεία από την πείνα, αλλά εντάξει, δεν παραιτείται, δα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, γνωρίζει ότι ένα στα τρία παιδιά αυτής της χώρας ζει στη φτώχεια, μην έχοντας ακόμα και τα βασικά, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της Unicef, αλλά, φευ, δεν παραιτείται.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, είδε να δημοσιοποιούνται «εκκωφαντικά» πολιτικά σκάνδαλα (Siemens, Ομόλογα, Βατοπέδι), με πιο πρόσφατο την συνδιαλλαγή του κράτους (Μπαλτάκος) με την εγκληματική Χρυσή Αυγή και ούτε τότε παραιτήθηκε.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, σιώπησε όταν εντελώς αντισυνταγματικά η κυβέρνηση έριξε «μαύρο» στην ΕΡΤ, τον Ιούνιο του 2013, προβαίνοντας ξεκάθαρα σε φίμωση του δημόσιου φορέα ενημέρωσης και δεν παραιτήθηκε.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, παρακολούθησε να πυροβολούνται εν ψυχρώ μετανάστες εργάτες γης στη Μανωλάδα Ηλείας, επειδή ζήτησαν τα χρωστούμενα δεδουλευμένα τους, να μαχαιρώνονται μετανάστες σωρηδόν στο κέντρο της Αθήνας, να ξυλοκοπούνται ομοφυλόφιλοι για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, να επιτίθενται με βιτριόλι σε βάρος μετανάστριας συνδικαλίστριας εργαζομένης καθαρίστριας στον ΗΣΑΠ, να διαπομπεύονται γυναίκες (οροθετικές και μη) από το ίδιο το κράτος (τότε υπουργός Υγείας ο Ανδρέας Λοβέρδος), αλλά και πάλι δεν παραιτήθηκε.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επί των ημερών του, βλέπει τον 20χρονο Νίκο Ρωμανό, μπροστά στον οποίο ξεψύχησε το 2008 ο φίλος του Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, να οδηγείται αργά αλλά σταθερά στο θάνατο, όντας σε απεργία πείνας εδώ και 19 ημέρες, διεκδικώντας αυτό που από το Σύνταγμα δικαιούται, δηλαδή εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσει τα μαθήματα στη σχολή, στην οποία και πέρασε, έπειτα από τη συμμετοχή τους στις περασμένες πανελλήνιες εξετάσεις, επιτυχία για την οποία, όμως, δεν δέχθηκε να παραλάβει βραβείο από την Πολιτεία. Η Πολιτεία, τώρα, τον εκδικείται, καθαρά για τις ιδεολογικοπολιτικές του τοποθετήσεις, κάπως έτσι, μην παραχωρώντας του τα νόμιμα. Η Πολιτεία που «νουθετεί» και κουνάει το δάχτυλο στο όνομα της νομιμότητας. Ναι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν παραιτείται, ξανά.

Παράλληλα, σε σκληρή απεργία πείνας, εδώ και 14 ημέρες, χωρίς προσωπικά αιτήματα, μόνο ως αλληλέγγυος στο Νίκο Ρωμανό, βρίσκεται και ο κρατούμενος Γιάννης Μιχαηλίδης, ο οποίος και μεταφέρθηκε ήδη στο Τζάνειο.

Γράφοντας μόνο μερικά απ’ όσα έχουν καθορίσει και καθορίζουν την καθημερινότητά μας εδώ και έξι χρόνια τουλάχιστον, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι αυτό που μας λείπει και που θα έπρεπε να μας καίει δεν είναι αν την άνοιξη θα έχουμε νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας «αναίμακτα» ή όχι. Έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που όμως υπάρχει για να προσφέρει άλλοθι στα συμφέροντα της εκάστοτε ολιγαρχίας.

Αυτό που θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο απ’ όλα, είναι πώς θα εφαρμόσουμε, επιτέλους, την δημοκρατία την ίδια. Όχι αυτή που εκδικείται, τρομοκρατεί και εξαθλιώνει. Την άλλη. Αυτή που κάποτε μας έλεγαν στο σχολείο ότι «γεννήθηκε» και άκμασε εδώ. Εμείς για πόσο ακόμα θα ζούμε την παρακμή της;