Είδαμε την ταινία “Fury”

Του Άγγελου Νομικού

Ένα βρώμικο, βίαιο, μακριά (ως επί το πλείστον) από αμερικανικά κλισέ και ταυτόχρονα άκρως ρεαλιστικό πολεμικό δράμα, το “Fury” δεν κυνηγά να γίνει «Στρατιώτης Ράιαν» στη θέση του «Στρατιώτη Ράιαν». Και πολύ καλά κάνει. Αντιθέτως, αφήνει το δικό του στίγμα στην κινηματογραφική λίστα με τις (όχι και πολλές εδώ που τα λέμε) πραγματικά πετυχημένες ταινίες για το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: “Τον Απρίλιο του 1945 κι ενώ οι σύμμαχοι προελαύνουν στη Γερμανία, ο νεκρός πυροβολητής ενός αμερικανικού τανκ αντικαθίσταται από έναν άκαπνο νεαρό γραφιά (Logan Lerman), ο οποίος θα βιώσει τη φρίκη του πολέμου με τον πιο άμεσο τρόπο.”

To “Fury” είναι από εκείνες τις ταινίες που τραβούν το βλέμμα σου στην οθόνη από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό. Ένα έργο που απαιτεί την απόλυτη και πλήρη προσοχή σου. Εδώ που τα λέμε, δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Ο David Ayer (σεναριογράφος των “Τhe Fast and the Furious” (2001), “Training Day” (2001) και “S.W.A.T.” (2003) και σκηνοθέτης των “Street Kings” (2008), “End of Watch” (2012) και του πρόσφατου “Sabotage”) κάνει το δύσκολο σκηνοθετικά άλμα από την αστυνομική στην πολεμική περιπέτεια με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ευρηματικά, αργά πλάνα και γρήγορη, κοφτή δράση, ισορροπούν απόλυτα σε ένα πολεμικό δράμα που αναμφίβολα θα σοκάρει, αν όχι όλους, οπωσδήποτε τους περισσότερους θεατές.

Μπροστά από την κάμερα τώρα, ο Ayer έχει συγκεντρώσει ένα εκπληκτικό cast, με πρώτο και καλύτερο τον Brad Pitt. Αν εξαιρέσουμε ότι το πρόσωπο του 50χρονου star έχει φουσκώσει από τα πολλά botox περισσότερο και από στήθος πορνοστάρ (προσπαθώντας, όπως σύσσωμο το Hollywood, να νικήσει τη μάχη με το χρόνο), o Βrad δίνει μια πολύ, πολύ δυνατή ερμηνεία στο ρόλο του Don “Wardaddy” Collier. Όπως και ο Jeremy Renner στο “Kill the Messenger”, έτσι και ο Pitt, τον βλέπω να χάνει στο τσακ το εισιτήριο για την υποψήφια 5αδα που θα παλέψει για το Χρυσό Αγαλματίδιο Α’ Ανδρικού Ρόλου.

Ας μην ξεχνάμε όμως και τους συμπρωταγωνιστές του: ένας Logan Lerman που ωριμάζει σιγά – σιγά σαν ηθοποιός, οι Jon Bernthal & Michael Peña στις δυνατότερες στιγμές τους μέχρι σήμερα στη μεγάλη οθόνη, ο σταθερά καλός Jason Isaacs, ενώ θα ήταν αμαρτία μεγάλη να μην παραδεχτούμε πως ο Shia LaBeouf, παρά τα άπειρα μπουκέτα που αξίζει να φάει για αυτά τα γνωστά που έκανε μέσα στη χρονιά 2013 – 2014 (για να μην πάω πιο πίσω), είναι πραγματικά εκπληκτικός, σε ένα ρόλο που εύκολα δοκιμάζει τις αντοχές του ηθοποιού.

Το φινάλε μόνο υποπέφτει στα «εύκολα μελοδραματικά κλισέ» (ελάτε, εδώ ο ίδιος ο Spielberg δεν κατάφερε να το γλιτώσει με το εκπληκτικό “Saving Private Ryan”), αλλά πραγματικά, πώς αλλιώς περιμένατε να τελειώσει μια ταινία αυτού του είδους?

Πηγαίντε στο “Fury”. Δεν έχει σημασία αν δε σας αρέσουν τα πολεμικά δράματα, ή αν ο/η σύντροφός σας γκρινιάζει πως «Αχ, στο χω πει αγάπη μου… Δεν μπορώ τα αίματα!». Τον Tarantino μια χαρά τον βλέπουμε (και πολύ καλά κάνουμε!). Ας δούμε και κάτι αρκετά πιο σοβαρό.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3.5/5

Σκηνοθεσία: David Ayer

Ηθοποιοί: Brad Pitt, Logan Lerman, Shia LaBeouf, Jon Bernthal, Michael Peña, Jason Isaacs, Scott Eastwood, Xavier Samuel, Alicia von Rittberg, Anamaria Marinca, Brad William Henke, Kevin Vance

Για περισσότερες κριτικές μπείτε εδώ