Autostop ID: Νίκος Χαλβατζής

              Του Νίκου Πλατιά                                                                                                                                                                                                               

Νίκος Χαλβατζής – Διάδοχος (Γκόλεμ – 2010)

Θα μου συγχωρήσεις την υποκειμενικότητα του άρθρου εκ των προτέρων. Αφορμή για κάποιες σκέψεις, ένα πρόσφατο solo live του Νίκου Χαλβατζή. Πρόκειται για έναν εκπληκτικό στιχουργό και ιδιοφυή μουσικό. Και είναι από εκείνους τους δημιουργούς που δικαιολογούν απολύτως τη φράση «το μέλλον είναι εδώ καιρό τώρα». Αν η προηγούμενη γενιά είχε τους ήρωες της που έφεραν ως εδώ το ελληνόφωνο τραγούδι, εμείς έχουμε πια τους δικούς μας. Λυπάμαι αν στεναχωρώ κάποιους αλλά δεν είναι οι ίδιοι πλέον. Κυρίως γιατί πιστεύω πως η δική τους συνεισφορά στην ανανέωση του ελληνικού τραγουδιού, εκτός από εξαιρετικά πετυχημένη, μου μοιάζει πλέον ολοκληρωμένη. Με κάθε επιφύλαξη βεβαίως.

Θεωρώ πως η εποχή έχει δώσει ήδη την σκυτάλη στην δική μου γενιά δημιουργών να ανοίξει νέους δρόμους στο ελληνόφωνο τραγούδι. Και θα το πάνε σίγουρα παραπέρα οι δικοί μας ήρωες. Δεν το κρύβω πως είμαι ‘οπαδός’ και του Νίκου. Και δε λέω, ωραία είναι να τον έχουμε ανάμεσά μας με το προνόμιο να του χτυπάμε την πλάτη και να γελάμε με χαζά αστεία σαν να είναι όλα κανονικά και στα δικά μας μέτρα. Σαν να είναι όλα φυσιολογικά. Αλλά δεν είναι έτσι. Το έργο του Νίκου είναι πολύ πολύ μεγαλύτερο. Πιθανά κι απ’ τον ίδιο.

Δεν θα χρειαστεί να το περιγράψω. Ούτε τούτο το μικρό άρθρο στέκεται με στόμφο απέναντί σας στα πλαίσια ενός ‘περίεργου’ μαρκετινίστικου κόλπου. Έτσι κι αλλιώς τον Χαλβατζή δεν τον βάζεις σε τέτοια πλαίσια. Γι’ αυτό γράφω σε αυτό το ύφος και σ ‘αυτή τη γλώσσα. Δεν γίνεται να γράψω για την εμπειρία να βρίσκεσαι σε ένα Live του Χαλβατζή και να μην είμαι εκτεθειμένος και ειλικρινής. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορώ να είμαι ουδέτερος.

Δεν σε αφήνουν τα τραγούδια του να πάρεις καμιά απόσταση ασφαλείας. Θα μπεις μέσα και θα ‘λερωθείς’. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση ουδετερότητας. Μπορείς να πεις πολλά για το έργο του. Το σίγουρο είναι πως δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως αδιάφορο. Ως υπεράσπιση στα λόγια μου, η ιδιότητά μου ή έστω η προσπάθεια να την αποκτήσω. Δεν είμαι απλώς ακροατής. Και διάολε, για να νιώθω ως τραγουδοποιός την ανάγκη να σου μιλήσω για το έργο του Νίκου ως χρέος, κάποια βαρύτητα θα έχει.

Παρατηρώ συχνά το φαινόμενο να έχεις πεφωτισμένους καλλιτέχνες που ακολουθούν πειραματικά μονοπάτια και το αρχικά περιορισμένο κοινό τους να συμπεριφέρεται σαν μια παράξενη σέχτα. Είναι απολύτως κατανοητό από μεριάς μου, καθώς είναι πολύ κολακευτικό να παρακολουθείς την γέννηση μια σπουδαίας τέχνης και να αισθάνεσαι μύστης. Και είναι απολύτως κατανοητό το να μεταφέρεις αυτή την παράξενη κολακεία στην περιγραφή του έργου του Νίκου. Απλώς λέω, πως ήρθε η ώρα να το σταματήσουμε αυτό το παιχνιδάκι. Και να παραδώσουμε το έργο του στους αμύητους. Στους ξένους. Ακούν οι συντάκτες του καλλιτεχνικού; 😉

Δεν υπάρχει κανένας μυστικισμός στο παραμικρό. Ήρθε θαρρώ η στιγμή να επαναφέρουμε την ‘τάξη’ στο θέμα μουσική και να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο τη λέξη ακρόαση. Φυσικά, για να καταλάβεις τι εννοώ, πρέπει να ακούσεις το έργο του Νίκου μόνος σου. Χωρίς παρέα και χωρίς διακοπές. Άν το κάνεις θα συνδεθείς. Και όταν συνδεθείς θα ανακαλύψεις πολλά πράγματα. Ακόμα και για τα οικεία σου ακούσματα. Έχοντας ήδη ακούσει την καινούρια δισκογραφική του απόπειρα που αναμένεται σύντομα, νιώθω την ανάγκη να σου περιγράψω τα πάντα. Δεν θα το κάνω. Θα το κάνεις μόνος σου. Έτσι την ‘πάθαμε’ όλοι με το έργο του Νίκου. Έτσι θα την ‘πάθεις’ κι εσύ.

Θα πρέπει να βρεθείς σε μια ζωντανή εμφάνισή του. Κι εκεί, θα σε δω και θα χαμογελάσω γιατί θα έχουμε την ίδια έκφραση. Διότι εδώ ‘παίζει’ αυθεντική συγκίνηση. Τίποτα που να σε απομακρύνει ή να σε καθυστερεί. Υπάρχουν τραγούδια που σε χτυπάνε με ντιρέκτ λαβές. Που δεν θέλει και πολύ για να νιώσεις περί τίνος πρόκειται. Και γεννούν συναισθήματα που δεν φτιασιδώνονται για να τα χαϊδέψεις. Είναι εκεί για να τα αγγίξεις. Αλλά δεν εκλιπαρούν και δεν ξοδεύονται σε γαλιφιές.

Αρκεί να είσαι εκεί χωρίς παρεμβολές. Είναι ακρόαση. Τον σαματά θα θελήσεις να τον προκαλέσεις εσύ. Κι αυτό διότι τα τραγούδια του Νίκου κάνουν τη ‘δουλειά’ τους μέσα σου και όχι γύρω σου. Και θα στο επιτρέψουμε, γιατί όλοι εδώ είμαστε απλώς ωραίοι τύποι που ακολουθούν τα βήματα ενός σπουδαίου τραγουδοποιού. Λέω πως πρέπει να έρθεις στην επόμενη εμφάνιση. Και διάολε, για να στο λέει ένας τραγουδοποιός που ζηλεύει το έργο του Νίκου κάποια βαρύτητα θα έχει…

Νίκος Χαλβατζής – Ρεσέψιον (Πλάνο Εξόδου)

* Οι φωτογραφίες είναι μια ευγενική παραχώρηση ενός ακόμα μέλους της ‘σέχτας’ μας, του φωτογράφου και μουσικού Sub.Urban (aka Χρήστος Τόλης).