Γράμματα από το παρελθόν για το μέλλον

Μια ιστορία ξεδιπλώθηκε αναπάντεχα μπροστά μου εχθές αργά το απόγευμα. Ένα γράμμα με άγνωστο (για μενα) παραλήπτη και αποστολέα βρέθηκε πάνω στο πιάνο και με έβαλε σε σκέψεις. Όχι, δεν πρόκειται για ακόμα ένα ξεχασμένο γράμμα από ή προς ένα οικογενειακό πρόσωπο που έρχεται για να γνωστοποιήσει στο παρόν ένα ξεχασμένο παρελθόν. Πρόκειται απλώς για ένα γράμμα που βρέθηκε από μέλος της οικογενείας μου στο δρόμο, που αποτελείται από τρεις σελίδες και που έχει ημερομηνία 16.12.1960!

Είμαι περίεργη, το παραδέχομαι και έτσι ξεκίνησα να διαβάζω το γράμμα. Ομολογώ πως δεν ήταν και πολύ εύκολο αφού τα γράμματα ήταν απερίγραπτα ορνιθοσκαλίσματα, η ορθογραφία ανεκδιήγητη και τα σημεία στίξης εξ ολοκλήρου ανύπαρκτα. Ο φάκελος μαρτυρούσε ήδη το γενικότερο πλαίσιο αφού ο αποστολέας ήταν γυναίκα και ο παραλήπτης άντρας ενώ το γράμμα έφτασε με την ένδειξη air mail στην Αυλώνα ή όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο ταχυδρομικός υπάλληλος «Εις Αυλωνάριου». Απλά τα πράγματα λοιπόν, γράμμα σε φαντάρο και όπως φαίνεται όχι ένα απλό γράμμα αλλά ένα γράμμα γεμάτο αγάπη, συναισθήματα και έρωτα. Η ερωτευμένη γυναίκα, που κατά πάσα πιθανότητα εργαζόταν ως μοδίστρα, εξιστορούσε με κάθε λεπτομέρεια τι έκανε έπειτα από το τελευταίο γράμμα της: σε ποιους πήγε για δουλειά, τι έφτιαξε και άλλα πολλά. Έπειτα ενημέρωνε τον «μανουλίνο» της, όπως πολύ γλυκά τον προσφωνούσε, για τα προβλήματα τους. Οι δύο οικογένειες φαίνεται πως δεν ενέκριναν τη σχέση τους και έφερναν μεγάλα εμπόδια στην επιθυμία του στρατιώτη να περάσουν όλοι μαζί τα Χριστούγεννα. Στο ίδιο γράμμα αναφερόταν πως του έστελνε και ένα πουλόβερ που είχε γεμίσει με «χοίλια φυλιά» και πως τα φύλλα λεμονιάς που είχε μέσα τα χε βάλει για την όμορφη μυρωδιά τους.

Ποιος ξέρει ποια ήταν η πορεία αυτής της αγάπης; Ένας ανεκπλήρωτος έρωτας που δεν ευοδώθηκε ποτέ, ένα «τέλος καλό όλα καλά» ή κάτι άλλο; Ποτέ δε θα μάθουμε, όμως σκεφτόμουν διάφορα καθώς το διάβαζα. Πόσο παρήγορο είναι που χιλιάδες εκατοντάδες ανθρώπων έχουν περιπλανηθεί στις γειτονιές μας με παρόμοια προβλήματα με τα δικά μας, ερωτικά, οικονομικά, οικογενειακά; Αυτή η σκέψη με έκανε για κάποιο λόγο να νοιώσω πως ότι και αν μας συμβαίνει, ο πόνος, η θλίψη και η αγωνία μοιράζονται με όλους αυτούς τους ανθρώπους που τα έζησαν και πιθανώς τα ξεπέρασαν πριν από μας ή δεν τα ξεπέρασαν ποτέ και απλώς έζησαν με αυτά. Επιπλέον, αβίαστα προέκυψε και η σύγκριση των εποχών. Σήμερα η επικοινωνία είναι μίλια μακριά από τα ξεπερασμένα γράμματα και οι νέες τεχνολογίες μας χαρίζουν ταχύτητα και οπτική επαφή. Τα στοιχεία που λείπουν όμως είναι αναντικατάστατα. Το συγκεκριμένο γράμμα περιείχε μια φωτογραφία (άρα την αίσθηση της όρασης), δύο φύλλα λεμονιάς (άρα την αίσθηση της όσφρησης) και αρκετή προσμονή και αναμονή και από τα δύο μέρη, στοιχεία που οι νέες τεχνολογίες αναγκαστικά αποκλείουν. Τέλος, τα γράμματα μπορούν να μείνουν αναλλοίωτα για πολλά χρόνια κάτι που μοιραία δε συμβαίνει με μια συζήτηση στο Skype ή ένα sms. Πόσο κρίμα είναι που τα δικά μας παιδιά και εγγόνια δε θα έχουν τη δυνατότητα να έρθουν αντιμέτωπα με το ρομαντισμό βρίσκοντας, έστω και κατά τύχη, μια συνομιλία από καρδιάς μέσα από την οποία ίσως να μας γνωρίσουν καλύτερα ή απλά να σχηματίσει ασυνείδητα ένα στραβό χαμόγελο στο πρόσωπό τους.

Άραγε πόσες σκέψεις και εμπειρίες κρύβουμε όλοι μέσα μας που τις αφήνουμε στο παρελθόν και μετά από λίγο είναι σα να μη τις ζήσαμε ποτέ! Πόσες ακόμα κρύβονται μέσα στην καρδιά και την ψυχή των δικών μας ανθρώπων; Εγώ αποφάσισα να τους «ανακρίνω», τουλάχιστον τους μεγαλύτερους, βλέπε παππού, γιαγιά, λόγω περιέργειας, λόγω αγάπης, λόγω ανακούφισης . Σας παροτρύνω να κάνετε το ίδιο, τα αποτελέσματα μπορεί να είναι θεαματικά, τουλάχιστον στη διάθεσή σας! Εναλλακτικά, πιάστε μολύβι και χαρτί και στείλτε ένα παλιομοδίτικο γράμμα σε κάποιον που σκέφτεστε ασταμάτητα και μεταδώστε γύρω σας λίγο ρομαντισμό αντιστεκόμενοι σθεναρά στην ταχύτητα που κατακλύζει τις ζωές μας.