Kajsa Ekis Ekman: Mια εναλλακτική προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος

  •  

    Η Kajsa Ekis Ekman είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας από τη Σουηδία. Στην Ελλάδα το όνομά της έγινε γνωστό έπειτα από τη συνέντευξη που πήρε στον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα την περασμένη άνοιξη, ενώ στη χώρα της φημίζεται για την ακτιβιστική της δράση. Πρόσφατα η ίδια παρουσιάζοντας την “Κλεμμένη Άνοιξη” στο κέντρο της Αθήνας ολοκλήρωσε την αποστολή της. Το βιβλίο της πραγματεύεται την ελληνική κρίση αναδεικνύοντας τη δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός λαός ακολουθώντας την αυστηρή πολιτική των μνημονίων. Διεξάγοντας λεπτομερή έρευνα για τα λεγόμενά της και βιώνοντας το πρόβλημα της κρίσης εκ των έσω, η Kajsa Ekis Ekman μιλά στα Pints.gr για την άνοδο της ακροδεξιάς, τις πολιτικές της Ευρώπης, το όραμα της Αριστεράς. Η συζήτηση μαζί της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα.

     

    Τόσο στη χώρα σας όσο και στο εξωτερικό φημίζεστε για την ακτιβιστική σας δράση. Το όνομα σας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τις ιδέες του φεμινισμού, της μαρξιστικής θεωρίας και του ανθρωπισμού. Πού οφείλεται η τόσο ενεργή σας δράση όσον αφορά τα συγκεκριμένα θέματα;

    Πρώτα απ’ όλα είμαι συγγραφέας. Αγαπώ τις λέξεις και την τέχνη της σύνδεσής τους. Η μυθοπλασία (φαντασία) και η πεζογραφία (μη φαντασία) αποτελούν δύο εντελώς διαφορετικές μορφές γραφής. Στην μυθοπλασία, μεγάλη σημασία έχει η δημιουργία πλοκής και η ροή του λόγου, πράγματα που εννοούνται, παρότι δεν είναι άμεσα εμφανή, απαραίτητα όμως για να προκληθεί ένταση στον αναγνώστη. Στην πεζογραφία αντίθετα, στόχος του συγγραφέα είναι η σαφήνεια. Το να εξηγούνται πράγματα μέσω της λογικής και ακολουθώντας σαφή χρονολογική σειρά. Πιστεύω πως ο Μαρξισμός είναι μια από τις λογικότερες θεωρίες στη διάθεση μας για την κατανόηση του καπιταλισμού. Δεν έχει σημασία αν είσαι υπέρ ή κατά του καπιταλισμού: παραμένει ο καλύτερος τρόπος (sic: ο Μαρξισμός) για να τον εξηγήσεις. Όπως ακριβώς και τον Φεμινισμό. Με ελκύουν οι θεωρίες που εκθέτουν συστήματα. Γι’ αυτό το λόγο τάσσομαι εναντίον του μεταμοντερνισμού, διότι προκαλεί ασάφεια και περιπλέκει.

     

    Το βιβλίο σας “Κλεμμένη Άνοιξη” βλέπει το φως της δημοσιότητας έχοντας στόχο να παρουσιάσει μια διαφορετική πραγματικότητα για το ελληνικό πρόβλημα από αυτή τουλάχιστον που είναι διαδεδομένη. Ποια στ’ αλήθεια η κυρίαρχη τάση των ξένων σχετικά με τους Έλληνες;

    Είναι πράγματι ενδιαφέρον το ότι διαχωρίζεις τους Έλληνες από τους Ευρωπαίους. Ξέρεις, αυτό κάνουμε κι εμείς στη Σουηδία – όταν για παράδειγμα πρόκειται να ταξιδέψουμε στη Γαλλία, συνηθίζουμε να λέμε πως πηγαίνουμε “στην Ευρώπη”, λες και δεν ανήκουμε ήδη σ’ αυτή. Όπως και να ‘χει, η ερώτησή σου θα έπρεπε να έχει διατυπωθεί πριν μια δεκαετία. Φαίνεται η αποτυχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και του προγράμματος εφαρμογής κοινού νομίσματος. Δέκα χρόνια πριν, υποτίθεται πως θα γινόμασταν μια μεγάλη οικογένεια, όλοι μιλούσαν για Ευρωπαϊκό Πνεύμα, φοιτητές Erasmus και πάει λέγοντας. Προφανώς η αλήθεια απείχε -ακόμα και τότε- από αυτή την εικόνα, η Ευρώπη χαρακτηριζόταν από τεράστια ανισορροπία ισχύος, η οποία απλά δεν ήταν άμεσα αντιληπτή. Τώρα έχει πλέον έρθει στην επιφάνεια. Μόλις ξέσπασε η κρίση, οι κυρίαρχες τάξεις της Ευρώπης, κυρίως αυτοί με μεγάλη οικονομική ισχύ, οι πρωτεργάτες της Νομισματικής Ένωσης και οι Γερμανοί πολιτικοί, αναζητούσαν αποδιοπομπαίους τράγους, έτσι ώστε να αποκρύψουν τις πραγματικές ευθύνες τους. Φόρτωσαν λοιπόν το πρόβλημα στην ελληνική εργατική τάξη. Ίσως ακούγομαι σαν σκληροπυρηνικό μέλος του ΚΚΕ τώρα, αλλά αυτή ακριβώς είναι η αλήθεια. Κατηγορώντας ως υπαίτιους της κρίσης τα ίδια πρόσωπα που θα πλήρωναν γι’ αυτή, αντί για εκείνους οι οποίοι την προκάλεσαν, κατάφεραν να αποτρέψουν τον υπόλοιπο Ευρωπαϊκό πληθυσμό από το να νιώσει αλληλεγγύη. Δυστυχώς, η πρακτική τους αυτή λειτούργησε ως ένα βαθμό. Στη Σουηδία υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν πως ο ελληνικός λαός ευθύνεται για τα όσα αντιμετωπίζει. Δέχομαι ωστόσο όλο και περισσότερο e-mail από ανθρώπους οι οποίοι κατανοούν τη βαρύτητα της κατάστασης και ρωτούν με ποιο τρόπο θα μπορούσαν να βοηθήσουν, παραχωρώντας εμβόλια και φάρμακα.

     

    Κατά πόσο εντοπίζετε διαφορές στο σημερινό ελληνικό γίγνεσθαι σε σύγκριση με αυτό πριν από δύο χρόνια;

    Ναι, πλέον υποτίθεται πως η κρίση παρήλθε. Θα έλεγα βέβαια ότι μόνο ο άμεσος κίνδυνος κατάρρευσης του ευρώ παρήλθε τελικά. Η χώρα θα παραμείνει χρεωμένη για αρκετά ακόμα χρόνια και τα ποσοστά της ανεργίας, οι συνθήκες διαβίωσης, είναι χειρότερες. Απλά συνήθισαν να ζουν έτσι οι άνθρωποι. Αυτό που τότε αποκαλούσαμε κρίση είναι τώρα αποδεκτό ως καθημερινότητα. Τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ δεν προβάλουν την Ελλάδα τόσο συχνά αυτές τις μέρες, έτσι ο κόσμος εκτιμά πως η κατάσταση θα έχει λογικά βελτιωθεί. Το καλό είναι πως η φοβία γύρω από την Ελλάδα σιγά σιγά διαλύεται, αυτό είναι σίγουρα θετικό. Οι πολιτικές δυνάμεις που επωφελούνται από το κλίμα φόβου, δεν είναι άλλες από την δεξιά και την άκρα δεξιά. Τώρα πια δεν τους απέμειναν και πολλά για να εκμεταλλευτούν. Το κακό βέβαια είναι πως διαλύεται και η ελπίδα και η αριστερά βασίζεται σ’ αυτή. Μένει να δούμε πως θα εξελιχθούν τα πράγματα στο τέλος.

     

    Η εμπειρία σας σχετικά με το κίνημα των Αγανακτισμένων; Συναισθήματα, ιδέες, σκέψεις…

    Οι αγανακτισμένοι ήταν ένα εξαιρετικό κίνημα. Αποτέλεσαν προϊόν λαϊκής αμεσότητας, ήταν μια κίνηση ευρεία και ελπιδοφόρα. Σ’ αυτή συμμετείχαν άνθρωποι απ’ όλες τις κοινωνικές τάξεις και τους πολιτικούς χώρους. Το κλίμα στο Σύνταγμα ήταν σχεδόν ευφορικό, λες και ολόκληρο το κοινοβούλιο επρόκειτο να εκκενωθεί ανά πάσα στιγμή από ελικόπτερα. Είδαμε αντίστοιχα πράγματα πολλές φορές, στην Πράγα, το Σηάτλ, τη Γένοβα, κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Αραβικής Άνοιξης, αργότερα στο πάρκο Γκεζί και πρόσφατα στο Χονγκ Κονγκ. Κάθε κίνημα όμως πρώτα εγείρεται, στη συνέχεια επεκτείνεται στις πλατείες, μέχρι που τελικά πεθαίνει. Πρόσεξε, οι παλιοί επαναστάτες γνώριζαν πως το σημαντικότερο δεν είναι να είσαι ιδεολόγος, αλλά να έχεις χαράξει στρατηγική. Μόνο έτσι μπορείς να βγεις νικητής.

     

    Δεν είναι λίγοι οι οικονομολόγοι που υποστηρίζουν πως η “εσωτερική υποτίμηση” που πλήττει την Ελλάδα είναι το φυσικό επακόλουθο της “ανεύθυνης” εσωτερικής ανατίμησης που σημειώθηκε τη δεκαετία της ΟΝΕ. Ποια η γνώμη σας; Θα μπορούσε θεωρείτε κάτω υπό κάποιες συνθήκες το συγκεκριμένο καθεστώς να οδηγήσει στην ανάπτυξη ή πρόκειται για μια εξ’αρχής άδικη πολιτική;

    Πρώτα απ’ όλα, αυτό που τόσο διπλωματικά αποκαλείται “εσωτερική υποτίμηση”, σημαίνει στην πράξη περικοπή των μισθών σε τέτοιο σημείο, όπου οι εργαζόμενοι μόλις που θα μπορούν να επιβιώσουν με όσα κερδίζουν. Σημαίνει επίσης περικοπές στα κονδύλια των νοσοκομείων, μέχρι αυτά να μην διαθέτουν εμβόλια και φάρμακα, ή την δυνατότητα να φιλοξενήσουν ασθενείς. Σημαίνει ακόμα και ότι το παιδί σου δεν θα έχει φαγητό στο σχολείο, καθώς και ότι θα αναγκάζεσαι να υπομείνεις τον πόνο ενός χαλασμένου δοντιού για μήνες μιας και δεν θα σου περισσεύουν χρήματα για την αμοιβή του οδοντιάτρου. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται μια χώρα σε κρίση, είναι τέτοιες περικοπές. Όπως απέδειξαν οι Stuckler και Basu στο τελευταίο βιβλίο τους, κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής κρίσης αυξάνονται τα περιστατικά προβλημάτων υγείας, έτσι είναι αναγκαία η διάθεση περισσότερων πόρων στο σύστημα περίθαλψης. Το πρώτο που πρέπει να κάνεις όταν αντιμετωπίζεις μια κρίση, είναι να παύσεις την πληρωμή χρεών. Οι τράπεζες δεν είναι σημαντικότερες από τους ανθρώπους. Επιπλέον, η λιτότητα αποτελεί κακή οικονομική πολιτική. Σκέψου όλες αυτές τις εταιρείες που χρεοκόπησαν το τελευταίο διάστημα, μόνο και μόνο επειδή έχει περιοριστεί η κατανάλωση αγαθών. Κάποιες απ’ αυτές ήταν οικογενειακές επιχειρήσεις και δραστηριοποιούνταν για χρόνια.

    Σχετικά με τη νομισματική ένωση: Εκτιμώ πως πρέπει να αποφύγουμε ηθικολογίες, ας μη μιλήσουμε λοιπόν για ανευθυνότητα. Αδιαμφισβήτητα οι χώρες του Νότου υιοθέτησαν το ευρώ με εξαιρετικά υψηλή συναλλαγματική ισοτιμία. Αυτό πρακτικά ισοδυναμεί με ανατίμηση, όπως κατ’ αντιστοιχία η Γερμανία στην πραγματικότητα προχώρησε σε μια εικονική υποτίμηση του νομίσματός της εγκαταλείποντας το ισχυρό μάρκο για το ευρώ. Έτσι οι χώρες του πυρήνα της Ευρωζώνης έγιναν ανταγωνιστικότερες, ενώ την ίδια στιγμή η περιφέρεια έχασε το πλεονέκτημα του φτηνού συναλλάγματος. Αυτές οι οικονομίες προσέφυγαν στο δανεισμό λοιπόν, προκειμένου να καλύψουν κατ’ αυτό τον τρόπο την έλλειψη εσόδων από εξαγωγές προϊόντων.

     

    Θα σταθώ στα λόγια του υπουργού Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη της Ελλάδας, Νίκου Δένδια. Πριν από μήνες ο ίδιος αναφερόμενος στο ζήτημα της μετανάστευσης, είχε κάνει λόγο για “ποιοτικότερους”, ως προς το επίπεδο, μετανάστες στη Σουηδία. Υφίσταται ο διαχωρισμός; Σε συνάρτηση με την άνοδο του ρατσιστικού φαινομένου στη σύγχρονη εποχή.

    Ζητώ συγγνώμη από τον κύριο Δένδια, τα όσα υποστηρίζει όμως είναι αναληθή. Σε παλαιότερη συνέντευξη είχα δηλώσει πως πρώτα απ’ όλα, οι περισσότεροι από τους μετανάστες στη Σουηδία προέρχονται από τη Συρία και το Αφγανιστάν, ενώ πριν από αυτό προέρχονταν από το Ιράκ. Γενικά είναι άνθρωποι που φεύγουν από τον πόλεμο. Η Σουηδία είναι η μόνη χώρα που δίνει τακτικά μόνιμη διαμονή σε πρόσφυγες από τη Συρία. Μόνο το 7% των αιτούντων άσυλο στη Σουηδία είναι από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. [Πηγή: www.doctv.gr]

    Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως συμφωνώ με το Δουβλίνο ΙΙ – το αντίθετο, πιστεύω πως πρέπει να ακυρωθεί. Όμως ο κύριος Δένδιας καλό θα ήταν να ελέγξει τα επίσημα στοιχεία.

     

    Η απήχηση των ακροδεξιών κομμάτων στη Γηραιά Ήπειρο έχει αυξηθεί θέτοντας ερωτηματικά για τις ισχυρές κατά τα άλλα βάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Η πολιτική ή η κοινωνία είναι υπεύθυνη για το φαινόμενο;

    Νομίζω πως πρόκειται για ένα εξαιρετικά περίπλοκο φαινόμενο. Η άκρα δεξιά για μένα είναι ο νεοφιλελευθερισμός. Όταν αναφερόμαστε στο Jobbik ή την Χρυσή Αυγή, μιλάμε για φασισμό. Οι ρίζες του βρίσκονται στη δεκαετία του ’30, ενώ τώρα επανήλθε στο προσκήνιο εν μέσω συγκυριών παρόμοιων με εκείνης της περιόδου, σε μια περίοδο στιγματισμένη από την οικονομική κρίση και την ανεργία. Σήμερα πάντως ο φασισμός δεν υποστηρίζεται από το μεγάλο κεφάλαιο όπως τότε, αμφιβάλω λοιπόν για τις πιθανότητες επιτυχίας του.

     

    Από την εποχή της πολιτικής συναίνεσης στην εποχή της ριζοσπαστικοποίησης. Οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον στην Ελλάδα (και σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες) αποδεικνύουν πως για πολλούς οι ιδεολογικές καταβολές του καπιταλισμού έχουν υπονομευτεί ενώ στοχαστές όπως ο David Harvey έρχονται και πάλι στο προσκήνιο. Είναι η ώρα που οι εξελίξεις θα αλλάξουν το ιστορικό πλαίσιο ή πρόκειται για μια επιφανειακή, ας το πούμε, τάση;

    Ειλικρινά το ελπίζω. Ήρθε η ώρα για αναδιανομή του πλούτου και εφαρμογή υγιών οικονομικών πολιτικών αντί του επιπόλαιου πλιάτσικου που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Αν όχι για άλλους λόγους, τουλάχιστον επειδή προκειμένου να αντιμετωπιστεί η οικολογική κρίση, απαιτείται άμεσος περιορισμός των εκπομπών, κάτι που οι εταιρείες δεν θα αποφασίσουν να πράξουν από μόνες τους. Πρέπει να ρυθμιστούν προς όφελος του πλανήτη.

     

    Τι αποκομίσατε από τη συζήτησή σας με τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Αλέξη Τσίπρα και τον πρώην πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου;

    Πως ο Παπανδρέου λατρεύει τη Σουηδία, ενώ ο Τσίπρας θεωρεί πως είναι υπερβολικά κρύα για τους Έλληνες! Όχι, ήταν και οι δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προσωπικότητες. Θεωρώ ότι ο Παπανδρέου έλαβε λάθος αποφάσεις, δεν του αξίζει όμως και η κατακραυγή που βίωσε. Αντιμετώπισε μια κατάσταση που κανείς δεν περίμενε και δεν είμαι σίγουρη για το αν όλοι όσοι τον κατηγορούν θα τα είχαν καταφέρει καλύτερα. Η αυτοπεποίθηση του Τσίπρα οφείλεται στο ότι δεν έχει βρεθεί ακόμα σε ανάλογη θέση. Εύχομαι να του δοθεί η ευκαιρία να δοκιμάσει, νομίζω όμως ότι υπάρχουν ζητήματα που χρήζουν μεγαλύτερης προσοχής: η ισότητα των φύλων, η περιβαλλοντική καταστροφή και η εσωτερική διαφθορά – στο τελευταίο ειδικά πρέπει να επιδείξουν εξαιρετική σκληρότητα αν δε θέλουν να γίνουν το νέο ΠΑΣΟΚ.

     

    Πιστεύετε πως το βιβλίο σας θα επιδράσει θετικά στην άποψη των Ευρωπαίων για τους Έλληνες και την αρνητική φήμη γύρω απ’ αυτούς;

    Σίγουρα επηρέασε τους Σουηδούς. Έδωσα περίπου 100 διαλέξεις σε όλη τη χώρα. Ο κόσμος ενδιαφέρεται πολύ για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα και διερωτάται “θα έρθει άραγε κι εδώ η κρίση;”. Υφίσταται πλέον ένα δίκτυο για Σουηδούς οι οποίοι επιθυμούν να δείξουν αλληλεγγύη και να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της όποιας αρνητικής φήμης.

     

    Εκτός από την “Κλεμμένη άνοιξη”, στο βιβλίο σας “Being and Being Bought” καταπιάνεστε με το θέμα της πορνείας και της παρένθετης μητρότητας. Γιατί τα συγκεκριμένα ζητήματα;

    Έχω δει από κοντά τις εν λόγω βιομηχανίες και πρόκειται πραγματικά για εξαιρετικά λυπηρές καταστάσεις. Φιλικό μου πρόσωπο πέθανε στην πορνεία. Προκειμένου να διαφυλαχτεί η γυναικεία αξιοπρέπεια, οι άνδρες οφείλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά τους, παύοντας να αγοράζουν σεξ. Αντιλαμβάνομαι την παρένθετη μητρότητα ως μια μορφή αναπαραγωγικής πορνείας. Έχει στηθεί μια βιομηχανία, όπου επιτρέπει την αγοραπωλησία βρεφών μέσω διαδικτύου. Το γυναικείο σώμα εμπορευματοποιείται και στις δύο περιπτώσεις, με διαφορετικό τρόπο στην κάθε μια – είτε ως μέσο  σεξουαλικής εκτόνωσης, είτε αναπαραγωγής. Όπως κι αν το δεις, το trafficking αποτελεί κοινή κατάληξη. Σ’ αυτό το βιβλίο, αναλύω το πως η μεταμοντέρνα αριστερά και η νεοφιλελεύθερη δεξιά, σχημάτισαν μια ανίερη συμμαχία, ώστε να υποστηρίξουν αυτές τις βιομηχανίες βαφτίζοντας τες “δικαίωμα στην επιλογή”, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ό,τι πιο ταπεινωτικό θα μπορούσε να συμβεί σ’ ένα ανθρώπινο ον – και ό,τι πιο θανατηφόρο.

  • Kajsa Ekis Ekman: A different point of view regarding the Greek problem

     

    Swedish Kajsa Ekis Ekman is working as a journalist and a writer too. In Greece, her name became known in 2011 after one of her articles. The previous months she had an interview with the Leader of the Opposition, Mr. Alexis Tsipras, while in her country she is a reputable activist. Recently, she completed her mission in Greece, after the presentation of her book “Stolen Spring”. The book is about the Greek crisis and the difficulties that people face in their daily life due to the European austerity policies. Kajsa Ekis Ekman, after a detailed investigation for her book and experiencing the recession living close to the Greeks, gave us an interview. We talked about the growing popularity of far-right parties, the European policies and a vision far from capitalism. The conversation with her was really enlightening.

     

    Both in your country and abroad you are an activist of high repute. Your name is directly connected with the ideas of feminism, the Marxist theory and humanism. Why are you interested in those issues?

    First and foremost, I am a writer. My love is of words and the art of writing. Fiction and non-fiction are two very different types of writing. In fiction, it’s about association, rhythm, things unsaid that create tension. In non-fiction, what one is trying to do is to create clarity. Explain things in the logical and chronological way. I believe Marxism is one of the most logical theories we have to explain capitalism. It doesn’t matter if you are for or against capitalism: it still remains the best way to understand it. Just like feminism. I like theories which expose systems. That’s why I am against postmodernism as it obscures and confuses.

     

    Your last book “Stolen Spring” presents an approach to the Greek problem which is different to the one already known. What do the Europeans really believe about the Greeks?

    It’s very interesting that you put the Europeans as an opposite to the Greeks. We in Sweden do that too – when we travel to France we say we are going “to Europe”, as if we were not in it already. Anyway, it is a question that wouldn’t have had to be asked ten years ago. And this shows the failure of the EU and the EMU project. Ten years ago, we were supposed to be a big family, it was all European spirit, Erasmus students and so on. This was not true even then – there were big power imbalances in Europe, but they were masked. Now they came out in the open. When the crisis erupted, the ruling classes of Europe, particularly the financial class, the EMU architects and the German politicians, wanted somebody to blame instead of themselves. So they found the Greek working class. I may sound like a hardline KKE now, but this was clearly the case. Through blaming the crisis on the ones who would have to pay for it, rather than the ones who caused it, they managed to steer away the population in the rest of Europe from feeling solidarity. Unfortunately, it has worked to some extent. There are those in Sweden who believe “the Greek people caused it to themselves.” But I get more and more emails from people who understood the gravity of the situation and ask how they can help, with vaccines or medicines.

     

    Do you detect differences in current Greek affairs compared with the situation two years ago?

    Yes, now supposedly the crisis is over. I would say that maybe the acute danger of the euro crashing is over. But the country is still indebted for years to come and the unemployment rate, the human situation, is worse. It’s only that people got used to it. What used to be called crisis is now accepted as a permanent situation. The European media is not looking at Greece that much anymore, and think things are therefore better. The good thing is that the fear in Greece is dissipating. The political forces that exploit fear is the right and the far right. They won’t have that much to exploit now. The bad thing is that hope is dissipating too. And the left exploits hope. So we will see what the outcome is in the end.

     

    How was your experience in the movement of the indignants? Feelings, ideas, thoughts …

    The indignants was a great thing. It was spontanious, big and hopeful. It had people of all social classes and political affiliations. There was a euphoric feeling in the air, as if the whole parliament would take away in helicopters any minute. But I wasn’t as enthusiastic as some people. We have seen it too many times, in Prague, Seattle, Genoa, in the Arabic Spring, later Occupy and Gezi Park, last addition is Hong Kong. A movement arises, takes to the squares and dies out. Look, the old revolutionaries knew that it’s not about being idealist. It’s about having a strategy. That’s how you win.

     

    There are a few economists who argue that the “internal devaluation” afflicting Greece is the logical consequence of the “irresponsible” internal revaluation that occurred in the decade of EMU. What do you think? Would the “internal devaluation” contribute to the economic recovery of a country under certain conditions or is it an unfair policy from the beginning?

    First of all, what is so diplomatically called “internal devaluation” means cutting people’s salaries to the point where they can barely live. It means cutting down hospitals to the point that they no longer have vaccines or can receive everyone.  It means your child won’t have lunch at school or that you will go with a toothache for months because you can’t pay the dentist. Cutting down on people is the last thing a country in crisis should do. As Stuckler and Basu prove in their last book, health problems rise in crisis so you need to allocate more resources to health care. The first thing to do in a crisis should be stop paying back debts. Banks are not more important than people. Plus: austerity is bad economic policy. Think about all these companies that went bankrupt now since consumption is down. Some of them are family companies that have been around for a hundred years.

    About the EMU: I think we should avoid moralist words such as irresponsible. It’s true that the countries in the south entered the EMU on a too high exchange rate. This became a revaluation just like Germany in fact had a devaluation, going from the DM to the Euro. This meant that the core countries of the Eurozone became more competitive whereas the periphery lost the advantage they had in their cheaper currencies. So loans came in to cover up the lack of export revenues.

     

    The Minister of Public Order and Citizen Protection of Greece, Nikos Dendias, referring to the issue of immigration a few months ago mentioned that in Sweden there are immigrants on a higher social level. Do you agree with this qualitative distinction? Is there a connection with the rise of the racism in the recent years?

    Sorry to Mr Dendias but this is untrue. As I stated in an earlier interview, that doesn’t mean I agree with the Dublin II – I think this must be abolished. But Mr Dendias should check the facts.  Second, I don’t think racism arises because there are immigrants. The Swedish cities where most people vote for the racist party don’t even have immigrants. Πηγή: http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG5998

     

    The growing popularity of far-right parties in Europe poses questions about the foundations of the European project. Policy or society is responsible for this phenomenon?

    I think it’s a very complex phenomenon. Far-right to me is neoliberalism. When we speak about Jobbik, Xrysi Avgi, we are speaking of fascism. Which is a heritage from the 30’s, and comes up in a situation which is very similar to the 30’s, with crisis and unemployment. But today’s fascism lacks the support of big capital which it had in the 30’s, so I doubt it will be as successful.

     

    Since the era of political consensus and the era of radicalization the polls, at least in Greece (and in other European countries), demonstrate that for many people ideological underpinnings of capitalism are undermined and thinkers like David Harvey came in the foreground. Is it the time that these changes will also change the historical context or is it a superficial tendency?

    I certainly hope so. It’s time for redistribution of wealth and sound economic policy instead of this irresponsible looting that we have had the last decades. If not for other reasons, because the climate crisis requires fast emission cuts and companies won’t decide to do that on their own. They need to be regulated in the interests of the future of the planet.

     

    What have you learned from your conversation with the leader of the Opposition, Mr. Alexis Tsipras and the former prime minister, Mr. George Papandreou?

    That Papandreou loves Sweden while Tsipras thinks it’s too cold for any Greek to live there! No, they were both very interesting people. I think Papandreou took the wrong decisions, but I don’t think he deserves the full-on blame he got. It was a situation nobody had expected and I am not sure that all of the people who criticize him would have done better in his place. Tsipras is full of confidence because he yet hasn’t been in that place. I hope he will get a chance to try but I think there are some areas which need more attention: gender equality, climate and internal corruption – they need to be tough on this last one if they don’t want to become the new PASOK.

     

    Do you think that your book will positively affect the opinion of the Europeans concerning the Greeks and the negative reputation about them?

    It has affected people in Sweden for sure. I gave about 100 lectures all over the country. People are very interested in what happens in Greece and say “Will the crisis come here?” There is now a network for Swedish people who want to show solidarity and counter this negative reputation. So slowly things are changing.

     

    In your book “Being and Being Bought” you are approaching the issue of prostitution and surrogacy. Why have you chosen those issues?

    I have seen these industries up close and it’s one of the saddest things. I have had a friend who died in prostitution. For the dignity of women and girls, men have to change their behaviour and stop buying sex. And surrogacy is a form of reproductive prostitution according to me. It is becoming an industry where people buy babies over the internet. These are two industries which both commodify the female body in different ways. Either through sex or reproduction. Both lead in the end to trafficking. In that book, I analyze how the postmodern left and the neoliberal right have formed an unholy alliance to defend these industries as “choice” when they are in fact, the most reifying thing a person can do – and the most lethal.