Τελευταία παράσταση για τον « Ιππόλυτο» του Ευριπίδη στις Ιωνικές Γιορτές

Την αυλαία της έριξε εχθές 17 Σεπτεμβρίου, η παράσταση «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου και παραγωγής του Εθνικού Θεάτρου. Οι Ιωνικές Γιορτές έγιναν και πάλι αφορμή ώστε να συγκεντρωθεί πλήθος θεατρόφιλων στο Θέατρο Άλσους της Νέας Σμύρνης και να παρακολουθήσει  την παράσταση που σήμανε τη λήξη της καλοκαιρινής περιοδείας του «Ιππόλυτου».

Η διάσημη τραγωδία του Ευριπίδη, αφηγείται την τραγική ιστορία της Φαίδρας, της συζύγου του Θησέα και του Ιππόλυτου, του γιού του. Ο πρίγκιπας έχοντας φανερή «αδυναμία» στη θεά Άρτεμη, την εξυμνεί ως την απόλυτη θεά και επιδεικτικά απαξιώνει την Αφροδίτη, την οποία θεωρεί κατώτερη και συνυφασμένη με τα ανθρώπινα πάθη και μόνο. Έτσι, η τελευταία αποφασίζει να του δείξει τη δύναμή της γεννώντας τον παθιασμένο έρωτα της Φαίδρας για τον ίδιο. Μη μπορώντας να αντέξει να αμαυρωθεί το όνομα και η υπόληψη της, η Φαίδρα αποφασίζει να αυτοκτονήσει και να γράψει ένα γράμμα στο οποίο κατηγορεί ψευδώς τον Ιππόλυτο για ασέλγεια εναντίον της και προδοσία προς τον βασιλιά πατέρα του. Τυφλωμένος από τον θυμό του, ο Θησέας εξορίζει τον Ιππόλυτο και παρακαλά τον θεό Ποσειδώνα για τον θάνατό του.

Η συγκεκριμένη παράσταση, πλαισιωνόταν από μεγάλα ονόματα της υποκριτικής όπως ο Νίκος Κουρής, η Λυδία Κονιόδρου, η Λήδα Πρωτοψάλτη και ο Θέμης Πάνου ενώ στην παράσταση έπαιζε και η Μάρθα Φριντζήλα. Ενώ λοιπόν ο «Ιππόλυτος» του Εθνικού μας προδιέθετε ιδιαιτέρως θετικά, φαίνεται πως δεν εκπλήρωσε στο έπακρο τις προσδοκίες του κοινού. Η σκηνοθετική άποψη της Λυδίας Κονιόδρου ήταν ιδιαιτέρως στατική και ήθελε τους ήδη μακροσκελείς μονολόγους των πρωταγωνιστών να φαντάζουν κάπως ανιαροί πλαισιωμένες από έντονες χειρονομίες και ελάχιστες παραλλαγές. Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών ενώ δεν ήταν απογοητευτικές, δεν άγγιξαν τις πραγματικές δυνατότητες των τόσο ταλαντούχων ηθοποιών, με εξαίρεση την Λήδα Πρωτοψάλτη που ξεχώρισε. Μέρος της ανιαρής στατικότητας ήταν και οι δύο θεές, η Αφροδίτη και η Άρτεμις, που παρέμειναν στη σκηνή καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης χωρίς προφανή λόγω όπως και ο γυναικείος χορός που θα μπορούσε να είχε αποκλείσει τη μονοτονία με διαρκείς εμφανίσεις, αποφεύγοντας να μένει στατικός στη σκηνή. Στα αρνητικά της παράστασης και τα προβλήματα του ήχου που είχαν ως αποτέλεσμα την συχνή κάλυψη του κειμένου από τη μουσική.

Φυσικά, ο «Ιππόλυτος» μπορεί να μην άγγιξε τις υψηλές προσδοκίες που είχα για την παράσταση, είχε όμως πολλά στοιχεία τα οποία ήταν παραπάνω από θετικά και οφείλω να τα αναφέρω. Κατά τη γνώμη μου, στα συν της παράστασης ήταν η επιλογή του αντρικού και γυναικείου χορού που στην πρώτη περίπτωση αποτελούνταν από εξαιρετικά ευκίνητους και ταλαντούχους χορευτές και στη δεύτερη από ιδιαίτερα προσεγμένες φωνές που έδιναν την αίσθηση μιας υπέροχης χορωδίας. Επίσης, η μουσική την οποία επιμελήθηκε ο Τάκης Φαραζής, ήταν πολύ προσεγμένη και πλαισίωνε υπέροχα το άρτιο κείμενο. Επιπλέον, τα κοστούμια του χορού δίχασαν αφού κάποιοι τα βρήκαν πολύ νεωτεριστικά όμως ήταν ένας ωραίος σύνδεσμος που κατάφερε την ομαλή και αισθητική συνύπαρξη του αρχαίου και του νέου στοιχείου. Τέλος, η ολιγόλεπτη ερμηνεία του νεαρού Μιχάλη Σαράντη προκάλεσε έκπληξη και θαυμασμό αφού ένας μονόλογος προς το τέλος του έργου κατάφερε να προσδώσει την ένταση και την εκφραστικότητα που είχε λείψει αισθητά ως εκείνη τη στιγμή.

Ο «Ιππόλυτος» πάντως κατάφερε να περάσει ακόμα μια φορά το μήνυμα, για σεβασμό προς τα θεία, του μεγάλου δημιουργού του που πάντα αρεσκόταν να υπογραμμίζει και να τονίζει τα πάθη των ανθρώπων της εποχής του.