Σε τι χρησιμεύει ένας άνθρωπος;

Όταν ακούω για ανθρώπους που σχεδιάζουν πώς να «χρησιμοποιήσουν» ή πιο κομψά να «αξιοποιήσουν» έναν άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων μου ‘ρχεται στο μυαλό μια εικόνα αλλόκοτη και μακάβρια. Πάντα η ίδια εικόνα βγαλμένη από ντοκιμαντέρ που αφηγούνται ιστορικές τραγωδίες. Ένας σωρός από κουρεμένα μαλλιά, ένας άλλος με δόντια, ένας άλλος με στολές κρατούμενων. Ε, δεν τον λες και φυσιολογικό αυτό το συνειρμό, όπως και να ‘χει.

Μια αποστεωμενή μορφή λίγο πριν από το τέλος. Μάτια γουρλωμένα με βολβούς που προεξέχουν σοκαριστικά από τις κόγχες. Σπονδυλική στήλη που παλεύει να νικήσει την αδυναμία της και προσπαθεί να κρατήσει όρθιο τον κορμό. «Είναι ικανός για δουλειά αυτός; Μπορεί;» Μπορεί άλλη μια μέρα, μισή, όχι μπορεί και για ολόκληρη. Μια μερίδα βρώσιμης μάζας που θα ξεγελάσει την πείνα του, είναι αρκετή; Είναι.. Όχι,δεν είναι. «Είσαι ικανός για δουλειά; Θα προσαρμοστείς;» Ένας σωρός πέτρες που πρέπει να σπρώξει στην κορυφή, βαριές που τσουλάνε προς τα πίσω.. Θα τον πλακώσουν, ενώ βλέπει τις πέτρες να πλακώνουν τους διπλανούς του. «Πως να γίνει να παγώσω το χρόνο να προλάβω να σπρώξω και τις δικές σου και τις δικές μου; »Κι αφού δεν βρίσκει άλλο τρόπο να εκφράσει την ενοχή του, νιώθει ένοχος που δεν μπορεί να παγώσει το χρόνο.

Πόσο αντέχεις χωρίς φαΐ, χωρίς νερό; Πόσο αντέχεις χωρίς αξιοπρέπεια,χωρίς ταυτότητα, χωρίς όνομα; Πόσες ώρες αντέχεις μακριά από την ανθρώπινη υπόστασή σου; Να τόσο αξίζεις.. Πόσες ώρες πείστηκες πως είσαι προϊόν, μηχανή, μοχλός; Άλλο τόσο αξίζεις.. «Φροντίστε να τους αξιοποιήσετε με το λιγότερο δυνατό κόστος», λέει, «είναι αριθμοί στη γραμμή παραγωγής». Τατουάζ στο χέρι ,ένας αριθμός. Ποιο νούμερο είσαι εσύ, γειτονεύουμε; Ποια πέτρα γράφει το νούμερό σου; Το βάρος της πέτρας δεν είναι αντικειμενικό να ξέρεις.. Είναι συνάρτηση της δύναμης που μας έμεινε και της αντοχής μας να αντικρύσουμε τις πρώτες αχτίδες του ήλιου της επόμενης μέρας. Τι λες ,αντέχουμε;

Ποια πέτρα μας κλήρωσε, μου λες; Ανταλλάζουμε; Αν δε θες, δεν επιμένω.. Θέλω να δεις πως δεν μας κληρώνει τίποτα χωρίς και εμείς να παρέμβουμε. Ρισκάρεις να μου δώσεις την τύχη σου και εγώ να σου εμπιστευτώ τη δική μου; Το βάρος της πέτρας μειώνεται όταν κοιτάζω τον ήλιο σαν να μην τον ξανάδα ποτέ κι όταν εσένα σε φαντάζομαι σύμμαχο, αν και σπρώχνεις άλλου πεπρωμένου πέτρα. Το βάρος μειώνεται κι εγώ ελαφραίνω αλλά και δυναμώνω (κι αφού ελαφραίνω πώς δυναμώνω;) κι εσύ ψηλώνεις κι εγώ σε φτάνω αν και μένω στο ύψος μου. (Πλάκα δεν έχει που δεν τα καταφέραμε ποτέ στα μαθηματικά; Έτσι κουμαντάρουμε όπως θέλουμε τα μεγέθη. ) Λοιπόν, θα ανταλλάξουμε πέτρες; Ή να τις ενώσουμε και να τις σπρώχνουμε μαζί κι αν μας πάρει η κατρακύλα να μας πάρει μαζί;

Πιο πίσω βγαίνουν μαύροι καπνοί, αλλά δεν μας είπανε ποτέ τι καίνε, ούτε σταθήκαμε τολμηροί στη σκέψη για να το υποψιαστούμε. Υποκριθήκαμε πως δεν ασφυκτιούμε, πως δεν φοβόμαστε, πως δεν μας λείπουν αριθμοί στο μέτρημα. Βγαίνουν μαύροι καπνοί και εμείς λιγοστεύουμε. Αν ήμουν λίγο θαρραλέα, το πρώτο που θα έκανα θα ήταν να σκεφτώ λογικά, αλλά δεν είμαι. Βγαίνουν μαύροι καπνοί αλλά δεν λιγοστέψαμε γιατί ήρθαν κι άλλοι αριθμοί και στο μέτρημα συμπληρώθηκαν. Οι άλλοι αριθμοί κόπηκαν στην αντίστροφη μέτρηση. Πλακώθηκαν από την πέτρα,γέρασαν, αρρώστησαν, πείνασαν, δίψασαν, πόνεσαν. «Δεν προσαρμόστηκαν στις συνθήκες».Τώρα από αυτούς θα χρησιμεύσουν τα μαλλιά τους, τα δόντια, τα ρούχα και τα λίπη τους. Τίποτα μην πάει χαμένο. Μέχρι τόσο χρησίμευσαν.

Ο άνθρωπος χρησιμεύει μόνο τις στιγμές που ξεχνάει πως είναι άνθρωπος τελικά.