Η σκόνη του δρόμου…

Γράφει ο Νίκος Πλατιάς

Watch me while I’m fading

Δεξί κλικ και άνοιγμα σε νέο παράθυρο… ωραία φράση αν δεν είχε να κάνει με υπολογιστή, δε νομίζεις? Σαν να λέμε, κλειδί στη μίζα, γυρίζεις να πάρει μπρος, κατεβάζεις παράθυρα και δυναμώνεις την ένταση. Έτοιμος…

340χλμ μακριά είναι μια αξιοσέβαστη απόσταση για να μαζέψεις αρκετή σκόνη στις ζάντες. Μέτρια διαδρομή αν έχεις συνηθίσει να γράφεις χιλιόμετρα. Με μια υπόσχεση ωστόσο χαμένου παραδείσου στο τέλος. Κάθε διαδρομή τον Αύγουστο είναι μια υπόσχεση ανάσας. Θα μπορούσες να χωθείς βέβαια σε ένα ferry εξαρχής, αλλά για κάποιο λόγο αποφασίζεις να μετατρέψεις την οδήγηση σε μια ιεροτελεστία όπου σε κάθε τραγούδι θα πετάς απ’ το παράθυρο και καμιά δεκαριά ψυχολογικά σκουπίδια. Η εναλλαγή στα ψηφία των οδομετρητών ενισχύουν το χαμόγελο. Παράσημα ηρωικής εξόδου…

Τα διόδια ανακόπτουν την αίσθηση θριάμβου. Ξεφυσάς. Λες και είναι εκεί επίτηδες για σένα. Για να σου σπάσουν τον τσαμπουκά. Να μην ξεχαστείς. Η ελεύθερη μετακίνηση στην επικράτεια απαγορεύεται και τυπικά. Ουσιαστικά η απαγόρευση είχε ξεκινήσει με την απόλυση. Το πορτοφόλι είναι ο προσωπικός σου μπάτσος. Πάντα παρών με πλήρη εξάρτηση να σου υπενθυμίζει ποιος κάνει κουμάντο. Δεν θα τρέξεις. Δεξιά λωρίδα και χαλαρά το γκάζι για οικονομία στην βενζίνη. Το χιλιάρι δεν καίει ευτυχώς. Και το μυστικό σου όπλο. Τα cd με τις συλλογές…

Σε λίγο θα έχεις ξεχάσει την κατεβασμένη μπάρα στα διόδια. Θα έχει μείνει μόνο ένα χαρτάκι πληρωμής και μια μπάρα που σηκώνεται. Θα ορκιζόσουν πως το σήκωμα της μπάρας γίνεται σε slow motion πάντα. Θα σου μείνει το καλό ταξίδι του υπαλλήλου. Θα ορκιζόσουν πως δεν στο λέει απ’ την καρδιά του. Δεν τον αδικείς. Γκαζώνεις και εξαφανίζεσαι πριν αλλάξει γνώμη και αποφασίσει πως είναι η μέρα που θα κάνει την επανάστασή του και θα κλειδώσει την μπάρα, προφασιζόμενος βλάβη. Όλα σου περνούν απ’ το μυαλό τέτοιες στιγμές…

Αρχίζει να γράφει το κοντέρ ξανά. Ακόμα δεν έχει μεσημεριάσει. Έχει ακόμα μια σχετική δροσούλα παρά το λιοπύρι. Το ένα χέρι έξω, αεράκι απ’ την ταχύτητα και ένα τραγούδι να κρατάει το τέμπο. Ακόμα και στην αναπνοή. Αφήνεις σιγά σιγά το στρες να δραπετεύσει. Το γιορτάζεις με ένα τσιγάρο. Απ’ τα λίγα τσιγάρα που νοιώθεις πως καίγονται αργά και όμορφα. Που και που σκέφτεσαι τι ώρα πρέπει να φτάσεις σε εκείνο το απομακρυσμένο λιμάνι για να περάσεις απέναντι. Δεν βιάζεσαι. Τα έχεις υπολογίσει όλα. Σε λίγο θα αρχίσεις να παρατηρείς τα υπόλοιπα αυτοκίνητα που συναντάς…

Το να παρατηρείς αυτοκίνητα στην εθνική είναι σαν μελέτη κοινωνιολογίας. Καταλαβαίνεις γρήγορα πως υπάρχουν κατηγορίες οδηγών. Στην μεσαία λωρίδα ας πούμε, οικογενειάρχες κουρασμένοι ήδη από τα πρώτα χιλιόμετρα, με φορτωμένα τίγκα τα αυτοκίνητα που δεν μιλάνε στην ομήγυρη εντός. Καμιά φορά νομίζεις πως το βλέμμα τους προδίδει μια πρόθεση να τραβήξουν απότομα χειρόφρενο και να το ρίξουν σε καμιά απόκρημνη πλαγιά να ησυχάσουν. Την προσπερνάς γρήγορα τη σκέψη γιατί δεν θα ‘θελες με τίποτα να είσαι παρών…

Στην δεξιά που κινείσαι όπου αυτό είναι εφικτό, νέοι οδηγοί φοβισμένοι και ηλικιωμένοι με παλιά αυτοκίνητα. Οδηγείς δεξιά για ασφάλεια και έχεις μπροστά σου τα χειρότερα σενάρια αντίδρασης αν προκύψει κάτι καθοδόν. Το δεξιά ή στη μέση είναι φυσικά σχετικό, καθώς γνωρίζεις απ’ την δίτροχη εμπειρία σου πως ο έλληνας δεν γνωρίζει πως να διατηρεί πορεία. Όπως με τα hands free και τα Bluetooth. Σαν το αριστερό χέρι τίποτα. Σαν απλός παρατηρητής, απέχεις συναισθηματικά από αυτούς που συναντάς. Τίποτα δεν θα χαλάσει την ηρεμία σου. Η μέρα είναι μια γιορτή για την απόδρασή σου. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζεις…

Μια 3η κατηγορία είναι οι πιλότοι της εθνικής. Μερικοί νεόπλουτοι ή πρώην, που κρύβονταν καιρό από συστολή για το δράμα των υπολοίπων και παίρνουν την εκδίκησή τους από τις ενοχές που τους έχουν φορτώσει όσοι τους φθονούν. Γονατίζουν το τούρμπο και γίνονται φευγαλέα ανάμνηση σαν να θέλουν να σου πουν κατάμουτρα πως τόσο μονάχα θα τους πλησιάσεις. Μερικά κλάσματα. Φυσικά τα συμπεράσματα βγαίνουν από το στυλ οδήγησης. Γιατί το βλέμμα κρύβεται επιτυχώς πίσω από τα φιμέ τζάμια. Ούτε ετούτοι δεν γνωρίζουν να κρατούν πορεία. Και αν έχουν κανένα από κείνα τα αντιαισθητικά SUV, τους παίρνεις χαμπάρι από τις αναταράξεις του αέρα που το χιλιάρι σου αδυνατεί να εξουδετερώσει. Τι κόσμος…

Στάση για την ανάγκη σου. Καφέ έχεις στο shaker. Ίσως κάνα νεράκι και κάνα κουλούρι. Κοιτάς για λίγο τριγύρω. Βενζινάδικο με πλυντήριο. Σου μοιάζει ειρωνικό καθώς τη σκόνη απ’ το δρόμο την θες να την βλέπεις. Να επιβεβαιώνει το φευγιό. Δίπλα, σουβλατζίδικο που έχει πάρει τη θέση φημισμένων fast food αλυσίδων. Στα ηχεία η ίδια μουσική όπως παλιά. Ίσως με καθαρότερες τουαλέτες. Σου φαίνεται αστείο. Θα στρίψεις κι ένα τσιγαράκι. Θα κοιταχτείς κατάματα με άλλους ταξιδιώτες. Μερικά βλέμματα σου μιλούν. Άλλα σε απορρίπτουν. Καταλαβαίνεις γρήγορα πως στο φευγιό σου δεν θες παρέα άλλη από αυτή που χωρά στο χιλιάρι σου. Και ξεκινάς και πάλι…

Έπειτα από τέσσερα διόδια, δυο φορτηγά μετακομίσεων σε μονό δρόμο με ανηφορικά στροφιλίκια και τρία τρακτέρ, έχει αρχίσει να χάνει το χρώμα της η γιορτή σου. Υποψία άγχους. Το δεξί πόδι πιασμένο από το άνοιξε κλείσε στο γκάζι. Το χέρι ιδρωμένο στο τιμόνι. Και αρκετές ανάσες χωρίς ρυθμό. Κι όμως τα είχες σχεδιάσει όλα άψογα.

Εν τέλει καταφέρνεις να ημερέψεις στην εμφάνιση ταμπέλας που σου δείχνει πως πλησιάζεις. Σύντομα θα είσαι στο καράβι για απέναντι. Ξαναβάζεις το πρώτο cd. Οι μελωδίες σκουπίζουν τη σκέψη. Η γιορτή ξαναρχίζει. Ο καταπέλτης του πλοίου σαν πύλη για τον παράδεισο. Μια μικρή επίσκεψη αρκεί. Μικρές τζούρες οξυγόνου σου έβγαλε για φέτος ο προσωπικός σου μπάτσος. Για κάποιο λόγο σε σπλαχνίστηκε. Να κατεβάσεις ασφάλειες. Να ξεχάσεις για λίγο πως αν ήσουν συνετός και πρόθυμος, δεν έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ…

Αλλά δεν είσαι. Και αυτό είναι που θα σε σώσει τελικά.