Layne Staley: Η στοιχειωτική φωνή του Seattle

Στις 22 Αυγούστου του 1967 έρχεται στον κόσμο μια από τις πιο ιδιαίτερες και χαρακτηριστικές φωνές της Grunge και της Rock μουσικής γενικότερα και από τους βασικούς εκφραστές μια ολόκληρης γενιάς και μουσικής σκηνής . Αυτός δεν είναι άλλος από τον Layne Staley, τραγουδιστή των Alice in Chains.

Layne-kid Γεννήθηκε στο Κίρκλαντ της Ουάσινγκτον και δεν ήταν παρά μόνο 7 χρονών όταν οι γονείς του χώρισαν και ο πατέρας του τους παράτησε. Η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε κι εκείνος πήρε το επώνυμου του πατριού του «Elmer», επώνυμο με το οποίο τον ήξεραν και όλοι του οι φίλοι. Το ξαναέκανε «Staley» όταν έγινε διάσημος. Ο μικρός Layne ήταν ένα πολύ ήρεμο, εσωστρεφές παιδί με καλλιτεχνικές ανησυχίες. Μαθητής ο οποίος αρίστευε στα μαθήματα που τον ενδιέφεραν μόνο ενώ αδιαφορούσε παντελώς για όλα τα υπόλοιπα.

Στα 12 του ξεκίνησε να παίζει ντραμς ενώ στα 13με 14 περίπου, πήρε τα πρώτα του ελαφριά ναρκωτικά. Τα σταμάτησε αμέσως ύστερα από παρέμβαση των δικών του.

Το 1984, ο James Bergstrοm, ντράμερ μιας garage μπάντας που λεγόταν «Sleze» συνάντησε στο διάδρομο του σχολείου τον φίλο του Ken Elmer και του είπε ότι ψάχνει τραγουδιστή για το συγκρότημά του. Η απάντησή που πήρε ήταν: «Ο ετεροθαλής αδερφός μου Layne παίζεις ντραμς αλλά θέλει να γίνει τραγουδιστής. Δοκίμασέ τον.»

‘Ετσι και έγινε. Τα δοκιμαστικά πήραν μέρος στο σπίτι των γονιών του Bergstrom. Έκανε μεγάλη εντύπωση ότι παρά το ψηλό ανάστημά του και το ροκ στυλ που είχε ήταν ένα παιδί πολύ ευγενικό, ντροπαλό και συνεσταλμένο.

Ξεκίνησαν να τζαμάρουν και προς μεγάλη τους έκπληξη, ο Layne μπορούσε και πατούσε επάνω σε δύσκολες νότες, είχε μεγάλο εύρος και έβαζε πολλή ψυχή αν κι ας ήταν ακόμα ένας απαίδευτος αρχάριος. Ήξεραν ότι έχουν κάτι ξεχωριστό μπροστά τους και αμέσως τον έβαλαν στη μπάντα.

Αυτό που έχουν να λένε μέχρι τώρα οι τότε φίλοι του από το συγκρότημα είναι ότι η φωνή του ήταν ξεχωριστή αλλά και πολύ χαρακτηριστική. Δεν έμοιαζε με κανενός άλλου γνωστού μουσικού ενώ παράλληλα ο ίδιος ο Layne δεν προσπαθούσε να αντιγράψει κάποιον αλλά να εφαρμόσει το δικό του στυλ και τρόπο ερμηνείας.

layne&cantrellΤο καλοκαίρι του 1987 ο κιθαρίστας Jerry Cantrell (μετέπειτα κιθαρίστας και βασικός δημιουργικός παράγων των AIC) πήγε σε ένα πάρτι στο Σιάτλ. Εκεί είδε έναν άνδρα στο κέντρο του πάρτι με ροζ μαλλιά στο κεφάλι του. «Είχε ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό του και καθόταν με δύο εκθαμβωτικές γυναίκες» θυμάται ο Cantrell από τη στιγμή που συνάντησε τον Layne Staley. Ο Cantrell δεν είχε που να μείνει οπότε ο Staley τον πήρε στο υποτιθέμενο σπίτι του, ένα στούντιο προβών, εντελώς αχούρι και σχεδόν εγκαταλελειμένο που μύριζε κάτουρο, όπου και θα έμεναν οι δύο τους για τον επόμενο χρόνο. Όταν ο Cantrell άκουσε τον Staley να τραγουδάει πείστηκε ότι αυτό που ξεκινούσαν είναι δυνατό και θα κρατήσει. «Ήξερα ότι με αυτή τη φωνή ήθελα να παίζω. Ακουγόταν λες και έβγαινε από μηχανόβιο 175 κιλών και όχι από τον μικρό, κοκαλιάρη Layne. Θεωρούσα τη φωνή του φωνή μου».

Οι βάσεις για τους Alice in Chains μπήκαν λίγο καιρό αργότερα όταν ο Cantrell γνώρισε τον πρώτο μπασσίστα των Alice in Chains, Mike Starr. Αποφάσισαν να σχηματίσουν τη δική τους μπάντα με τον Staley. Ο Starr τους γνώρισε τον Kinney (ντράμερ) που έβγαινε με την αδερφή του.

Alice In Chains File Photos

 

Το 1990 κυκλοφορούν τον 1ο τους δίσκο με τίτλο «Facelift». Οι κριτικές ήταν πολύ καλές ενώ ήταν επίσης o 1ος grunge δίσκος που έφτασε το top50 στο Billboard 200 και ο 1ος που έγινε πλατινένιος, κατατάσσοντάς  τον έτσι σε έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους που βοήθησε στην καθιέρωση ενός κοινού ανάμεσα στη grunge και alternative rock και τη hard rock και metal.  Το τραγούδι «Man in the Box» που έγραψε ο Layne σχετικά με τη λογοκρισία στα ΜΜΕ γίνεται μεγάλη επιτυχία. Μόλις το ανακαλύπτει το MTV το παίζει συνεχώς δίνοντας έτσι περισσότερη δημοτικότητα στη μπάντα.

Το 1992 κυκλοφορεί ο 2ος δίσκος τους ο οποίος θεωρείται και το αριστούργημά τους. Σε αυτό το άλμπουμ ήταν που ο Staley «δημιούργησε» τον χαρακτηριστικό του ήχο, με διαβαθμίσεις στα φωνητικά του, ηχογραφώντας δύο ή τρεις εκδοχές τους σε διάφορα διαστήματα. Η τεχνική, «stacked Vocals» (στοιβαγμένα φωνητικά) ήταν, κατά τον παραγωγό των Alice in Chains, Dave Jerden, «εντελώς Layne». Ο Staley δεν είχε εξηγήσει ή συζητήσει από πριν αυτήν του την ιδέα με τον παραγωγό του. «Όταν κάναμε αυτό το πράγμα μου έλεγε ότι τα είχε όλα δουλεμένα στο μυαλό του και και μου έλεγε, ‘Δώσε μου άλλο ένα κομμάτι’, ‘Θέλω να το διπλασιάσουμε.’, ‘Τώρα ας το τριπλασιάσουμε.’ Μου έλεγε απλά τι ήθελε να κάνουμε και το κάναμε.»

9528c11e87321f180b5fecebb9a8e034710b8475Υπήρχε, επίσης, ένα αυτοσχεδιαστικό στοιχείο στο πώς ηχογραφούσε. Ο τεχνικός του Dirt, Bryan Carlstrom, θυμάται ότι δουλεύοντας το κομμάτι «Them Bones» με τον Staley εκείνος του είχε πει: «Ακούω ένα μικρό κομμάτι φωνητικών που θέλω να κολλήσω στο τραγούδι.»

Ακούγοντας τη μουσική να παίζει στα ακουστικά του, ο Staley άρχισε να τραγουδάει τις κραυγές «Ah!» συγχρονισμένες με το riff της κιθάρας του Cantrell. Ηχογράφησε τις κραυγές καμιά δυο φορές.

«Τις έβγαλε εκείνη τη στιγμή» λέει ο Carlstrom. Ο Cantrell είναι αυτός που πιστώνεται τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού, αλλά είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς χωρίς αυτές τις κραυγές.

Ο Staley κατάφερε, επίσης, να καινοτομήσει στο να χρησιμοποιεί τη φωνή του σαν μουσικό όργανο. «Τραγουδάει στο κουπλέ του ‘God Smack’ με τέτοιον τρόπο που κυριολεκτικά ακούγεται σαν να υπάρχει [εφέ] τρέμολο ή [ηχείο] Leslie στη φωνή του και το κάνει όλο αυτό μόνο με τη φωνή του.» λέει ο Carlstrom. Δε χρειάζονταν μαγικά στο στούντιο. Ο Carlstrom δεν έχει ιδέα πώς το έκανε αυτό καθώς, κατά παραγγελία του Staley, το προσωπικό της παραγωγής είχε βάλει έναν πρόχειρο τοίχο από ηχομονωτικό υλικό στο στούντιο ώστε να μη φαίνεται από έξω ενώ τραγουδούσε.

Στο άλμπουμ παρατηρούμε τον Layne να έρχεται αντιμέτωπος με τους καθημερινούς του δαίμονες.  Πρόκειται για μια άρρωστη κραυγή από τα βάθη της εξάρτησης του Layne με την ηρωίνη. Μαζί με τον Cantrell μοίρασαν τα κομμάτια και τους στίχους του δίσκου ο οποίος ξέρει να υπηρετεί καλά τη φωνή την οποία έκανε μούσα του και την ντύνει με την ανάλογη μουσική. Σχεδόν όλα τα κομμάτια έχουν να κάνουν με την αυτό-απέχθεια, την παραίτηση και την αναγνώριση μιας συνήθειας που είναι αδύνατον να κοπεί.

Όταν ηχογραφούνταν το άλμπουμ ο Layne μόλις είχε βγει από την αποτοξίνωση. Ο ντράμερ Sean Kinney δήλωσε σε συνέντευξή του το 2005 ότι κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης των «Down in a Hole» και «Angry Chair» ο τραγουδιστής τους είχε πάρει μεγάλες δόσεις ηρωίνης. Ο Cantrell συμπλήρωσε ότι εκεί που καθόντουσαν στο στούντιο και κάπνιζαν μαριχουάνα, ο Layne θα χτύπαγε ηρωίνη μπροστά σε όλους.

Κατά τη διάρκεια της περιοδείας για το Dirt, ο μπασίστας Mike Starr φεύγει από το συγκρότημα καθώς ο Layne του έσωσε τη ζωή ύστερα από overdose. Η ίδια η περιοδεία όμως δεν κράτησε πολύ εξαιτίας των προβλημάτων που αντιμετώπιζε κι ο ίδιος ο Layne με τα ναρκωτικά. Τελικά έδιωξαν τον Mike Starr και προσέλαβαν τον Mike Inez ο οποίος έπαιζε για τον Ozzy.

 

Το 1994 κυκλοφορεί το EP «Jar of Flies». Γίνεται το 1ο EP που στην ιστορία που έφτασε στην 1η θέση του Billboard 200 και έγινε αμέσως εισπρακτική επιτυχία. Συνεχίζει πάνω κάτω στο ίδιο μοτίβο με το Dirt όπως το να ζεις με τις συνέπειες των πράξεών σου και να κοιτάς την πικρή αλήθεια στα μάτια. Ωστόσο η διαφορά του είναι ότι οι μελωδίες του είναι πιο ακουστικές δίνοντας έτσι έναν απαλό τόνο ενώ σε κάποια κομμάτια είναι σχεδόν παρηγορητική και αισιόδοξη.

Δεν έγινε περιοδεία για το Jar of Flies εξαιτίας των προβλημάτων του Layne με ναρκωτικά

 

Το καλοκαίρι του 1994 το συγκρότημα θα συμμετείχε σε περιοδεία των Metallica. Οι σχέσεις τους γκρουπ όμως ήταν τεταμένες. Ο Layne είχε μόλις βγει από την αποτοξίνωση και πήγε στην πρόβα φτιαγμένος. Ύστερα από λίγο ο Kinney πετάει τις μπαγκέτες του και ορκίζεται ότι δεν θέλει να ξαναπαίξει μαζί του, βρίσκοντας τον Cantrell σύμφωνο μαζί του. Ακυρώνουν τη συμμετοχή τους στην περιοδεία και σταματούν να συνεργάζονται χωρίς όμως να διαλυθούν.

Την περίοδο που οι Alice in Chains σταματούν να βρίσκονται, ο Staley συμμετέχει σε ένα «supergroup» που δημιούργησαν ο κιθαρίστας των Pearl Jam Mike McCready με τον μπασίστα των Walkabouts John Saunders. Οι 2 τελευταίoi γνωρίστηκαν στην αποτοξίνωση και αφού έβαλαν και τον ντράμερ των Screming Trees, Barrett Martin στο συγκρότημα, ο Martin φώναξε τον Staley. Το όνομα του γκρουπ ήταν Mad Season. Εκεί ο Layne σε αντίθεση με τους AIC είχε πλήρη καλλιτεχνική ελευθερία και όλα γίνονταν υπό την επίβλεψή του. Κυκλοφόρησαν μόνο ένα άλμπουμ τον Μάρτιο του 1995 με τον τίτλο «Above».

28e5cc3c7de74a94952dbee3654a0088

Αν και ο Staley δεν κατάφερε ποτέ να γράψει την αυτοβιογραφία του, αυτός ο δίσκος θεωρείται η μουσική του αυτοβιογραφία. Οι στίχοι αφορούσαν την ερωτική του ζωή και κυρίως την αγαπημένη του Demri Parrot αλλά και όλη του την πορεία με τα ναρκωτικά. Ένα άλμπουμ που κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη και τον συμβουλεύει με την ίδια ευκολία που ταυτόχρονα τον κατηγορεί. Όλο το artwork του δίσκου τον επιμελήθηκε ο Layne, με τον ίδιο να δηλώνει πως πρόκειται για το καλύτερο και πιο ολοκληρωμένο δίσκο που έχει κάνει. Το «Above» αγαπήθηκε από το κοινό αλλά είχε διφορούμενες κριτικές με την πιο χαρακτηριστική από αυτή να λέει πως πρόκειται για έναν δίσκο από νέους ανθρώπους που ακούγονται σαν να έχουν γεράσει πριν την ώρα τους.

 

RJdVOn8qSJSgk575E8Ww_layne_staleyΤον Απρίλη του ’95 οι Alice in Chains επανενώθηκαν και ξεκίνησαν να ηχογραφούν το 3ο τους άλμπουμ με ομώνυμο τίτλο. Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων ο Layne ήταν βαθιά εθισμένος στην ηρωίνη και ήταν συχνά απών ή καθυστερημένος για πρόβα ή ηχογράφηση. Ο Cantrell δήλωσε μετέπειτα πως ήταν πραγματικά τρομακτικό να τον βλέπουν σε αυτήν την κατάσταση.

Τελικά το άλμπουμ, με τα χίλια ζόρια κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του ’95. Παρά τις δυσκολίες, ο δίσκος «Alice in Chains» ήταν η καλύτερη παραγωγή τους μέχρι τότε και ο ήχος τους ακουγόταν πιο ώριμος από ποτέ. Άφησαν στην άκρη τα μέταλ riffs και καταπιάστηκαν με πιο αρμονικές μελωδίες. Οι στίχοι ακολουθούν το κλασσικό μοτίβο των AIC αλλά με την ωριμότητα του να αποδέχεσαι τις καταστάσεις και να πηγαίνεις παρακάτω.

Κανονίστηκε περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ αλλά δεν έγινε ποτέ εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων του Layne με τα ναρκωτικά.

Το MTV unplugged τον Απρίλη του 1996 είναι μια από τις τελευταίες αξιομνημόνευτες εμφανίσεις του Layne με τους Alice in Chains. Εμφανώς καταβεβλημένος και με τη φωνή του σχετικά σπασμένη. Μπορούσες να καταλάβεις ότι βασανιζόταν και του έλειπε η ενέργεια αλλά τραγουδούσε από ψυχής. Αυτό είναι που έχει μείνει κιόλας από την ηχογράφηση αυτή. Σίγουρα δεν ήταν κάτι καινούριο ή φρέσκο και είχε έλλειψη δυναμικής αλλά βλέπεις και ακούς τον πόνο αυτού του ανθρώπου μέσα από τη μουσική και τον τρόπο ερμηνείας του.

Τον Οκτώβρη του ίδιου χρόνου πεθαίνει η κοπέλα του από ναρκωτικά και αυτό τον ρίχνει σε βαθιά κατάθλιψη, εγκαταλείπει εντελώς τον εαυτό του και βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στο αδιέξοδο της ηρωίνης.

Το 1997 αγοράζει ένα διαμέρισμα και κλείνεται σε αυτό αποκομμένος από όλους.

Το 1998 ξανασυναντιέται με τους Alice in Chains για να ηχογραφήσουν δύο καινούρια κομμάτια. Ήταν χλωμός σαν το φάντασμα και υπερβολικά αδυνατισμένος.

290_1

Από το 1999 μέχρι το 2002 κλείστηκε στο διαμέρισμά του στο Σιάτλ από το οποίο σπάνια έβγαινε ενώ παράλληλα αρνούνταν να απαντήσει στα τηλεφωνήματα και στις επισκέψεις των φίλων του. Περνούσε το χρόνο του κυρίως κάνοντας ναρκωτικά, γράφοντας ποίηση, ζωγραφίζοντας και παίζοντας ηλεκτρονικά παιγνίδια. Όσο περνούσε ο καιρός η κατάστασή του επιδεινωνόταν στο σημείο που είχε αρχίσει να χάνει δόντια ενώ είχε αποστήματα σε όλο το μήκος των χεριών του. Από ένα σημείο και μετά δεν μπορούσε ούτε ο ίδιος να παρέχει ναρκωτικά στον εαυτό του κι έτσι προσέλαβε άλλους να κάνουν deals για αυτόν και να του τα φέρνουν σπίτι. Από κάποιο χρόνο και μετά τα είχε ανάγκη μόνο και μόνο για να μην υποφέρει από τους πόνους. Αποκαλούσε την ηρωίνη «φάρμακο» και η καθημερινή του η ζωή ήταν ένας αγώνας για να βρει το «φάρμακό» του.

layne_staley_last_photo_1998_jerry_cantrell_show_halloween

                H τελευταία δημοσιευμένη φωτογραφία του Layne με αυτόν στο κέντρο

Ο ντράμερ των AIC, Kinney είπε σε μια συνέντευξή του: «Προσπαθούσα να έρθω σε επαφή μαζί του. Τρεις φορές την εβδομάδα με ακρίβεια ρολογιού θα τον έπαιρνα τηλέφωνο και ποτέ δεν θα απαντούσε. Κάθε φορά που ήμουν στην περιοχή θα του φώναζα έξω από το σπίτι του.»

Ο Kinney κι ο Cantrell είχαν να δουν τον Layne από το ’99.

Στις 19 Απρίλη του 2002 οι λογιστές του Staley ενημέρωσαν την πρώην μάνατζέρ του ότι δεν είχε κάνει ανάληψη εδώ και 2 εβδομάδες. Εκείνη τηλεφώνησε στη μητέρα η οποία με τη σειρά της κάλεσε βοήθεια.

Όταν μπήκαν μέσα στο σπίτι τα φώτα ήταν κλειστά και η πόρτα κλειδωμένη. Μια χρησιμοποιημένη βελόνα ήταν στο πάτωμα και 500$  σκορπισμένα στο μπάνιο. Καφέ λεκέδες ηρωίνης οδηγούσαν από το μπάνιο στο σαλόνι. Εκεί βρήκαν τον Layne νεκρό να κάθεται στον καναπέ, μπροστά από μια ανοιχτή τηλεόραση, δίπλα σε πολλά κουτάκια σπρέι-μπογιάς, όχι μακριά από μια μικρή κρυψώνα με κοκκαΐνη και με 2 πιπάκια κρακ πάνω στο τραπεζάκι του καφέ. Το σώμα του είχε αρχίσει να αποσυντίθεται καθώς είχε πεθάνει 2 εβδομάδες πριν, στις 5 Απριλίου. Είχε μείνει 39 κιλά ενώ ρο ύψος του ήταν 1.85. Η αιτία θανάτου ήταν η ανάμειξη κοκαΐνης με ηρωίνη, το λεγόμενο και ως «speedball». Ήταν τότε 34 χρονών.

 

Σε μια συνέντευξή του τρεις μήνες πριν πεθάνει είχε πει τα εξής:

«Ξέρω ότι πεθαίνω. Δεν είμαι καλά.»

2390419279_2ce85215171«Αυτή η γ**μένη χρήση είναι σαν την ινσουλίνη που χρειάζεται ένας διαβητικός για να επιβιώσει. Δεν κάνω ναρκωτικά για να μαστουρώσω όπως νομίζει ο κόσμος. Ξέρω ότι έκανα μεγάλο λάθος όταν ξεκίνησα αυτή τη μ**κία. Είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσω. Το συκώτι μου δε λειτουργεί και ξερνάω συνέχεια και τα κάνω επάνω μου. Ο πόνος είναι πιο πολύς από ότι μπορεί να αντέξει κανείς. Είναι ο χειρότερος πόνος στον κόσμο. Επηρεάζει όλο το σώμα.»

 

Το πιο ανατριχιαστικό κομμάτι της συνέντευξης μοιάζει με σημείωμα αυτοκτονίας.

«Ξέρω ότι είμαι κοντά στο θάνατο. Έκανα ναρκωτικά για χρόνια. Ποτέ δεν θέλησα να τελειώσω τη ζωή μου. Ξέρω ότι δεν έχω ελπίδα. Είναι πολύ αργά. Ποτέ δεν ήθελα την αποδοχή του κοινού για αυτή τη γ**μένη χρήση ναρκωτικών. Μην επιχειρήσετε να επικοινωνήσετε με κάποιο από τα μέλη των Alice in Chains. Δεν είναι φίλοι μου.»

 

Στο υπόλοιπο της συνέντευξης, ο Staley, μιλάει για τη σχέση του με τον πατέρας του που τους και η ζωή του πήρε την κατηφόρα.

«Ο κόσμος μου μετατράπηκε σε εφιάλτη» είπε «Υπήρχαν σκιές γύρω μου. Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν ότι ο πατέρας μου πέθανε αλλά η οικογένειά μου πάντα ήξερε ότι ήταν κάπου εκεί έξω και έκανε κάθε είδους ναρκωτικό. Από τότε αναρωτιόμουν ‘Πού είναι ο πατέρας μου;’ Στενοχωριόμουν για αυτόν και μου έλειπε. Έλειπε από τη ζωή μου για 15 χρόνια.»

«Ήμουν γύρω στα 20 και η μουσική έγινε η εμμονή μου για να μείνω ζωντανός. Είχα την ευκαιρία να αποβάλλω όλον τον θυμό μέσω της μουσική για να βοηθήσω τους άλλους. Ήταν θεραπευτικό και δούλευε για αρκετόν καιρό μέχρι που ο πατέρας μου είδε τη φωτογραφία μου σε ένα περιοδικό.»

Ενώ οι Alice in Chains άρχισαν αν απογειώνονται, ο άνθρωπος στη σκέψη του οποίου είχε ξοδέψει τόση ενέργεια ο Staley ήθελε ξαφνικά να γίνει μέρος της ζωής του. Ο τότε 21χρονος τραγουδιστής ήταν επιφυλακτικός αλλά ακόμα ήλπιζε πως η συνάντηση με τον πατέρα του θα κάλυπτε το κενό στην καρδιά του.

«Είπε ότι ήταν καθαρός έξι χρόνια» είπε ο Staley. «Τότε γιατί στο διάολο δεν γύρισε πιο πριν; Ήμουν πολύ επιφυλακτικός στην αρχή. Μετά η σχέση άλλαξε. Ο πατέρας μου άρχισε ξανά τη χρήση. Κάναμε ναρκωτικά μαζί και βρέθηκα σε μία μίζερη κατάσταση. Άρχισε να με επισκέπτεται όλη μέρα για να μαστουρώσουμε και να κάνουμε ναρκωτικά μαζί. Ήρθε σε εμένα μόνο για να βρει λίγα ναρκωτικά και αυτό ήταν όλο. Προσπαθούσα να αποβάλλω αυτή τη συνήθεια από τη ζωή μου και να αυτός ο άντρας να ζητάει λεφτά για λίγα ναρκωτικά»

Η εκμετάλλευση από τον πατέρα του ήταν μία από τις δυνάμεις που οδήγησαν στην κατρακύλα του Staley.

«Εκείνος έκοψε τη χρήση ηρωίνης και εγώ ακόμα το παλεύω» είπε πικραμένος. «Ξόδεψα πολλά λεφτά σε θεραπείες. Ξέρω ότι έκανα ό,τι μπορούσα ή ό,τι πίστευα σωστό. Άλλαξα τον αριθμό μου. Δε θέλω να βλέπω ανθρώπους πια και είναι μόνο δική μου υπόθεση.»

laynestaley_zpsf1b3493cΑυτή ήταν η ιστορία του Layne Staley. Μιας πολύ ζεστής και ευγενικής ψυχής που δεν έκανε ποτέ θόρυβο γύρω του και όλοι έχουν αν τον θυμούνται για το πόσο καλοκάγαθος, ευπρόσιτος και γενναιόδωρος ήταν. Υπάρχουν πολλές ιστορίες που να εξυμνούν τα χαρακτηριστικά αυτά του Layne. Ήταν φυσικά και πολύ ευαίσθητος και η ευαισθησία του αυτή τον οδήγησε στην δεινοπάθηση τόσων χρόνων. Διότι το να πεθάνει ένας ροκ σταρ από ναρκωτικά δεν είναι απλά σύνηθες, είναι κλισέ. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι εκείνος είχε έναν από τους πιο αργούς και επώδυνους θανάτους στην ιστορία του rock ‘n’ roll, τραβώντας ταλαιπωρία πολλών χρόνων μέχρι τελικά να αναπαυθεί.

Ο Layne Staley θα μείνει στο πάνθεον των ροκ τραγουδιστών για πάντα ως η πιο ιδιαίτερη φωνή της grunge. Μια φωνή βαθιά και δυνατή με μελωδικά σπαρακτικά σπασίματα η οποία βρυχάται απελπισία χωρίς όμως ποτέ να γίνεται κλαψιάρικη. Την διαπρέπει μια σοβαρότητα η οποία προέρχεται από τη γνώση των ευθυνών της. Η χροιά της είναι στοιχειωτική, μένει στο κεφάλι και είναι δυνατή και φωναχτή χωρίς όμως να κάνει θόρυβο, (όπως ο ίδιος ο Layne) απλά σε παρασύρει να θες να την ακούσεις ξανά και ξανά.

5593121469_14af74248b_z