Πόση αδικία αντέχεις;

«Αδικία να βράζουμε στην Αθήνα Αυγουστιάτικα» ήρθε μήνυμα από φίλη που χαριτολογώντας εξέφρασε το κοινό μας παράπονο. Το σκέφτηκα λίγο παραπάνω και κατέληξα… Λάθος λέξη.

Μπορεί όντως να είναι αδικία που Αύγουστο μήνα δεν πλατσουρίζω σε κάποια από τις υπέροχες παραλίες της Ελλάδας, δεν είναι όμως μεγαλύτερη αδικία για κάποιον άλλο που έχει χρόνια να κάνει διακοπές για διάφορους λόγους; Επίσης, πόσο πιο άδικο είναι να μένει κάποιος Αύγουστο στην Αθήνα αντιμετωπίζοντας δική του ή αγαπημένου προσώπου ασθένεια και όχι απλά γιατί δουλεύει; Δεν είναι όμως αυτές οι μόνες αδικίες. Αδικία είναι να περπατάς και να παρατηρείς τους εκατοντάδες ανθρώπους που έχουν για σπίτι τους ένα παγκάκι αν είναι τυχεροί ή τη γωνιά ενός πεζοδρομίου και να υποφέρουν κάτω από τον ανελέητο Αυγουστιάτικο ήλιο. Αδικία είναι να αγαπάς και να μην αγαπιέσαι. Αδικία είναι να περιμένουν εκατοντάδες αδέσποτα ζώα την αρωγή όποιου ανθρώπου τύχει να τα λυπηθεί και να τους προσφέρει λίγες γουλιές νερό. Αδικία είναι να μην βρίσκεις δουλειά γιατί έχεις πιο πολλά προσόντα από όσα χρειάζεται κάποιος για να σε προσλάβει με το βασικό μισθό. Αδικία είναι επίσης να βλέπεις ηλικιωμένους ανθρώπους να μην μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακα που τους κρατούν στη ζωή. Αδικία είναι να είσαι η Γη και να δέχεσαι παθητικά την καταστροφή σου από το ανθρώπινο είδος και να κάνεις τα πάντα για να προειδοποιήσεις, με όσα όπλα έχεις, για τις συνέπιες. Αδικία είναι να είσαι πεπεισμένος πως «κι όμως κινείται» και να πρέπει να απαρνηθείς δημόσια την αλήθεια σου που θα αλλάξει τον κόσμο. Η αδικία όμως ενίοτε παίρνει και διεθνείς διαστάσεις. Αδικία λοιπόν είναι μια ολόκληρη Ήπειρος να απειλείται ξαφνικά από έναν θανατηφόρο ιό. Αδικία είναι επι 2014 ο πόλεμος να μαστίζει σχεδόν όλες τις γωνιές του πλανήτη και ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις ούτε φυλετικές, ούτε ηλικιακές και αυτό τον καθιστά ακόμα πιο άδικο. Αδικία είναι πολλά, πάρα πολλά ακόμα!

Το άδικο λοιπόν είναι σχετικό, όσο αντικειμενικό, τόσο και υποκειμενικό. Ο λεξιλογικός ορισμός της λέξης αδικία, την ορίζει σαν «κάθε πράξη, που έρχεται σε αντίθεση με γραπτούς και άγραφους νόμους και βλάπτει την ύπαρξη του άλλου. Κίνητρά της η ιδιοτέλεια, ο ατομισμός, η μεροληψία και η υποκριτική δικαιοσύνη». Άρα η αδικία υπάρχει παντού και πρέπει να την δεχθούμε σαν βασικό χαρακτηριστικό της ζωής; Όσα πράγματα και αν αλλάξουμε πάντα θα υπάρχει αδικία. Αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν ωφελεί να αποφεύγουμε την αδικία «όπως ο διάολος το λιβάνι». Άλλωστε από τα αποφθέγματα των αρχαίων προγόνων μας μπορούμε να καταλήξουμε πως η αδικία ήταν πάντα επίκαιρη. Ο Πλάτωνας και ο Σωκράτης πάντως συμφωνούν «Κατ΄ουδένα τρόπο δεν πρέπει να αδικούμε», «καλύτερα να αδικείσαι παρά να αδικείς».

Εγώ πάλι δεν ξέρω αλλά λέω να εμπιστευθώ τους διάσημους σοφούς που λίγο περισσότερο το είχαν φιλοσοφήσει το θέμα όσο να πεις. Έτσι, με την πρώτη ευκαιρία θα συμβιβαστώ με τις υπερ μολυσμένες θάλασσες της Αττικής και θα αναρωτιέμαι τι είναι πιο άδικο; Που δεν κολυμπάω σε πεντακάθαρα νερά ή η μόλυνση και η περιβαλλοντική καταστροφή αυτή καθ’ εαυτή;