Πάμε μια βόλτα;

Γράφει ο Νίκος Πλατιάς 

 

tape.ly/golden-teardrops

Κλικάρω στο link και ξεκινώ από το τέλος. Μπορώ να το κάνω γιατί περί μουσικής ο λόγος. Πάμε μια βόλτα;

Ένα κείμενο που να αφορά τη μουσική συνήθως μου φαίνεται εξαιρετικά δύσκολο. Ερωτευμένος τόσα χρόνια. Χαμένος στους συνειρμούς. Και πρέπει να βάλω μια τάξη. Σχεδόν αδύνατο. Ίσως αν επιχειρούσα κάποιους ελιγμούς. Ίσως, ο μόνος τρόπος να μιλήσω για τη μουσική είναι να γράψω με τη λογική του φωτογραφικού άλμπουμ. Μια τεράστια συλλογή από φωτογραφίες συνδεδεμένες απόλυτα με γεγονότα. Με πρόσωπα. Με αγκαλιές που ήρθαν και με αγκαλιές που χάθηκαν. Ζωή αυταπόδεικτη και ζωή που φαντάστηκα. Ζωή σκέτη.

Πολλές φορές σκέφτομαι τη μουσική ως χώρο. Που είναι ικανός να χωρέσει όλα τα προσωπικά βιώματα. Σαν να βλέπω σε ταινία τη ζωή μου και να ακούω το soundtrack. Κι απ’ την άλλη σκέφτομαι πως το καταπληκτικό με τη μουσική είναι πως δεν εξαρτάται απόλυτα από την εμπειρία. Μπορεί να αφορά ταυτόχρονα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον. Έχει την ικανότητα να προσπερνά τη λογική και να βουτά βαθύτερα. Επιτίθεται στην φαντασία και την ξυπνάει. Της δίνει έκφραση και χρώμα. Κι η φαντασία είναι άχρονη.

Σκέφτομαι τις λατρεμένες αντιφάσεις της μουσικής. Η αγάπη της διαχρονικότητας μέσα από τον έρωτά της για το εφήμερο. Ή έστω το γεγονός ότι αποτελεί μία εξολοκλήρου προσωπική υπόθεση που ταυτόχρονα μας αφορά όλους ανεξαιρέτως. Ακόμα ακόμα και η καταπληκτική διαπίστωση πως δεν γνωρίζει την αντικειμενικότητα. Δεν μπορεί να είναι απόλυτη. Είναι μια εντελώς ανθρώπινη θεά. Ατελής και εκπληκτική όσο η ανθρώπινη φύση. Περιλαμβάνει όλες τις ανθρώπινες επινοήσεις περί ιδανικού, άρα απτή και ‘δική’ μου σε σχεδόν αφόρητο βαθμό. Και ως ‘δική’ μου, διαπιστώνω τα σημάδια της πάνω μου κι εντός μου με τόσα χρόνια συμβίωσης.

Δεν μπορώ να αποδείξω τι είναι καλή και κακή μουσική. Μπορώ μονάχα να στοιχηματίσω. Λέμε συχνά πως ο πανδαμάτωρ χρόνος φανερώνει πάντα τις προτιμήσεις του. Και διαπιστώνω, με σαδιστική ικανοποίηση για τη συντριβή των απόψεων, πως υπάρχει μουσική που ξεφεύγει από τη λήθη όντας απορριπτέα κάποτε και από κάποιους. Και σχεδόν μελαγχολώ συλλογιζόμενος τους κριτικούς. Τι τραγικό καθήκον. Να καταπιάνεσαι με μια άποψη που ίσως αποδειχτεί πιο εφήμερη από το ίδιο το αντικείμενό της. Είναι ένας λόγος να αγαπάς το πάθος των κριτικών.

Κάπου διάβασα πως ο ανθρώπινος νους, στην περίπτωση του συναισθήματος, δεν μπορεί να ξεχωρίσει ένα πραγματικό γεγονός από ένα της φαντασίας. Αν δεν είναι μύθος, ίσως έτσι να εξηγείται πως μπορώ να βιώσω θλίψη ή χαρά με ένα μουσικό θέμα, κι ας μην έχω ζήσει ποτέ αυτό που είτε περιγράφεται στους στίχους είτε το προδίδει η μελωδία. Κι αυτό μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας όταν το καλοσκέφτομαι. Με κάνει στην πράξη «ψηλότερο» από όσο με κάνουν οι αισθήσεις, οι εμπειρίες μου και η μνήμη.

Σκέφτομαι τη ζωή μου σαν ένα σπίτι. Η μουσική είναι πότε η εξώπορτα και πότε το παράθυρο. Καμιά φορά πρέπει να ανοίξω το παράθυρο για να πάρει αέρα το σπίτι. Και καμιά φορά το μόνο που μου μένει είναι να ανοίξω την πόρτα και να φύγω. Γιατί εν τέλει, η μουσική είναι μια βόλτα προς έναν ομορφότερο κόσμο. Με ότι μέσο προτιμάς. Περίπατο ή πτήση. Ότι σου κάνει κέφι. Σου έφτιαξα και μια συλλογή που ίσως να βοηθήσει. Πάμε μια βόλτα?