Σαράντα χρόνια δημοκρατία

Σαράντα χρόνια πέρασαν από την πτώση της χούντας, στις 24 Ιουλίου του 1974. Τέσσερις ημέρες νωρίτερα, ξεκίνησε η εισβολή στην Κύπρο, γνωστή και με την κωδική ονομασία «Αττίλας», που αποτέλεσε παράβαση του καταστατικού χάρτη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και της Συνθήκης Εγγυήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Την ευθύνη για την προάσπιση της Κύπρου είχε η χούντα του Δημήτρη Ιωαννίδη, ο οποίος είχε ανατρέψει την χούντα του Γιώργου Παπαδόπουλου ένα χρόνο πριν. Η στρατιωτική ηγεσία, όμως, δεν αντέδρασε όπως έπρεπε, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη του 4% των κυπριακών εδαφών. Έτσι, η γενική επιστράτευση που κηρύχτηκε στις 21 Ιουλίου, μία ημέρα μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ήταν εντελώς ανοργάνωτη και μαρτυρούσε την κατάσταση του ελληνικού στρατού.

Η κυβέρνηση Ανδρουτσόπουλου ήταν ανίκανη να πάρει σοβαρές αποφάσεις, ενώ τα ηνία είχε, βέβαια, ο Ιωαννίδης, ο οποίος βρισκόταν στο παρασκήνιο. Μέσα σε όλο αυτό το χάος, η προσφυγή στου πολιτικούς κατέληξε να είναι η μόνη λύση. Στις 24 Ιουλίου, έφτασε στην Αθήνα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το προεδρικό αεροπλάνο της γαλλικής Προεδρίας, το οποίο έθεσε στη διάθεση του ο Γάλλος πρόεδρος, Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εσταίν. Το βόρειο τμήμα της Κύπρου – που αποτελεί το 36,4% του εδάφους της και βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή μέχρι και σήμερα – καταλήφθηκε με τον Αττίλα ΙΙ, ο οποίος ξεκίνησε στις 14 Αυγούστου του 1974, δηλαδή 20 ημέρες μετά. Είχε ήδη αναλάβει η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και που ολοκληρώθηκε πέντε ημέρες αργότερα.

Λίγο αργότερα, οι πραξικοπηματίες συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη για τη δράση τους στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η άφιξη του Κωνσταντίνου Καραμανλή σήμανε και το τέλος της επταετούς στρατιωτικής χούντας στην Ελλάδα, αν και η τότε στρατιωτική ηγεσία διατηρήθηκε στη θέση της σχεδόν μέχρι το τέλος του έτους. Πάντως, το πρωί της 24ης Ιουλίου, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ορκίστηκε πρωθυπουργός της χώρας, επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας», ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου μέχρι το επόμενο καλοκαίρι του 1975 δήλωνε  ότι «Η χούντα δεν έπεσε».

Να σημειωθεί ότι η περίοδος από την στιγμή της ένοπλης κατάληψης της εξουσίας στις 21 Απριλίου μέχρι και τις 24 Ιουλίου χαρακτηρίστηκε τότε ως «στιγμιαίο αδίκημα». Επιπλέον, δεν ασκήθηκε δίωξη για την απόπειρα κατά της ζωής του Μακαρίου ούτε για το πραξικόπημα που ακολούθησε στην Κύπρο, με συμμετοχή Ελλήνων αξιωματικών που οδήγησαν τη χώρα σε κίνδυνο πολέμου. Εκτός αυτού, ο περιβόητος «φάκελος της Κύπρου» δεν έχει ανοιχτεί μέχρι και σήμερα.

Σαράντα χρόνια μετά από την ημέρα της κατάρρευσης της χούντας, που από τόσους χαρακτηρίστηκε ως μία από τις λαμπρότερες στιγμές της ελληνική ιστορίας, η χώρα μας βρίσκεται ξανά μετέωρη ανάμεσα στην δημοκρατία και την υποδούλωση. Μόνο που οι σύγχρονοι φασίστες κρύβονται καλά πίσω από το πρόσχημα της δημοκρατίας. Κι ενώ άλλοι αποδίδουν φόρο τιμής στους χιλιάδες ανθρώπους που αγωνίστηκαν για την ελευθερία, άλλοι ξεχνούν, και στο όνομα της εξόδου από την κρίση, θυσιάζουν τους ίδιους τους ανθρώπους τους, την ίδια την ανθρωπιά τους.