Η μεθοδικότητα έφερε την Γερμανία στην κορυφή

Όπως το 2010 έτσι και φέτος ο τελικός κρίθηκε στην παράταση με ένα γκολ προς το τέλος της. Τότε ήταν ο Ινιέστα που σκόραρε στο 116’ και έδωσε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ισπανία, χθες (13/7) ήταν ο Μάριο Γκέτσε, η «χρυσή» αλλαγή του Λεβ, που σημείωσε το σημαντικότερο γκολ της καριέρας του. Ήταν το 113ο λεπτό όταν η Γερμανία σφράγιζε τον 4ο παγκόσμιο τίτλο της.

Όσοι πουν ότι δεν περίμεναν το αποτέλεσμα του χθεσινού τελικού του Μουντιάλ, θα πουν ψέματα. Ακόμα και οι φίλοι της Αργεντινής γνώριζαν κατά βάθος ότι τα «πάντσερ» είχαν το προβάδισμα, είχαν το ένα κλικ παραπάνω που χρειάζεται σε τέτοια παιχνίδια. Πιο πολύ η εικόνα της εθνικής Γερμανίας κατά την διάρκεια όλου του τουρνουά ήταν αυτή που έσπρωχνε τα προγνωστικά προς την μεριά των παικτών του Γιόακιμ Λεβ. Παρόλα αυτά η «Αλμπισελέστε» παρουσιάστηκε διαβασμένη απέναντί τους, μια ομάδα που ουδεμία σχέση έχει με το «συνονθύλευμα» της Βραζιλίας, την κόντραρε, και αν κάποιοι ποδοσφαιριστές της όπως ο Ιγκουαϊν και ο Παλάσιο ήταν πιο ψύχραιμοι στην τελική προσπάθεια, τώρα ίσως να μιλούσαμε σε διαφορετική βάση.

Επειδή όμως με τα «αν» δεν γράφεται η ιστορία, οι Γερμανοί πέρασαν από την υπόθεση στην πράξη και έβγαλαν στον αγωνιστικό χώρο του «Μαρακανά» την ποιότητά τους, δείχνοντας το μεθοδικό τρόπο που δούλεψαν σε όλη αυτή την διοργάνωση. Κάνοντας ένα flashback σε όλα τα ματς των Γερμανών θα καταλάβουμε το γιατί εμφανίστηκαν σε αυτό το Μουντιάλ ως το πρώτο φαβορί. Η ομάδα του Λεβ λειτουργεί ως μια καλοκουρδισμένη μηχανή που έχει πολλά «γρανάζια» που μπορούν να κάνουν την διαφορά. Βλέποντας το ρόστερ της βλέπουμε ότι σε κάθε θέση έχει τουλάχιστον έναν παίκτη-προσωπικότητα, έναν ηγέτη που μπορεί να πάρει ένα παιχνίδι πάνω του.

Ο Νόιερ κάτω από τα δοκάρια, ο Χούμελς στο κέντρο της άμυνας, ο Λαμ στο δεξί άκρο της άμυνας, ο Σβαϊνστάιγκερ και ο Κρος στο κέντρο, ο Οζίλ, ο Μίλερ, ο Σούρλε, ο Κλόζε στην επίθεση. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, ότι έχει ποδοσφαιριστές που μπορούν βγουν μπροστά να πάρουν ένα ματς μόνοι τους. Αν δεν «τραβήξει» ο ένας, θα πάρει την σκυτάλη ο άλλος. Με ένα ποδόσφαιρο κατοχής που δεν τρελαίνει, αλλά είναι αποτελεσματικό και «πνίγει» τον αντίπαλο. Με σταθερότητα και συνοχή ανάμεσα στις γραμμές. Με διαφορετικούς τρόπους επίθεσης όταν το ματς στραβώνει. Με ασταμάτητο τρέξιμο από τους μέσους και όχι μόνο. Χθες είχαν τον Σβαϊνστάιγκερ να κάνει όλη την «βρώμικη» δουλειά στη μεσαία γραμμή. Μοίρασε το παιχνίδι, έτρεξε, έφαγε ξύλο. Απίστευτος ζήλος και αντοχές.

Το σύνολο είναι αυτό που μετράει για τους Γερμανούς, καθώς δεν έχουν έναν παίκτη να στηρίζονται, αλλά τουλάχιστον 8-9 που ξεχωρίζουν. Και έχουν και έναν προπονητή που όσο για αν δεν μας γεμίζει το μάτι, ξέρει και μπορεί να παίρνει το μέγιστο από τους παίκτες του. Έβγαλε τον Κλόζε προσφέροντάς του ένα standing ovation από όλο το «Μαρακανά». Τελευταία παράσταση του Γερμανού επιθετικού, ο οποίος είναι ο πρώτος σκόρερ σε Μουντιάλ, μετρώντας 16 γκολ σε 4 διοργανώσεις. Έβαλε τον Γκέτσε, τον μικρό της Μπάγερν που δεν είχε κάνει καλό τουρνουά. Όμως πήρε την εξαιρετική πάσα του πολύ καλού Σούρλε και την μετέτρεψε σε γκολ. Το στοπάρισμα, το τελείωμα, αυτό που θα έκανε ένας μεγάλος παίκτης. Δεν ξέρουμε αν ο Γκέτσε θα εξελιχθεί σε τέτοιον, αλλά έχει όλες τις προϋποθέσεις. Τα κρίσιμα και σημαντικά γκολ σε ατσαλώνουν και σου δίνουν ώθηση να γίνεις καλύτερος.

«Δείξε ότι είσαι καλύτερος του Μέσι! Δείξε ότι είσαι καλύτερος παίκτης από αυτόν και ότι μπορείς να κερδίσεις ένα Παγκόσμιο Κύπελλο», ήταν τα λόγια του Λεβ με τα οποία «ντόπαρε» τον Γκέτσε πριν τον βάλει στο ματς. Αυτή είναι η Γερμανία. Η σταθερότερη εθνική ομάδα εδώ και χρόνια. Κάποιοι θα την χαρακτηρίσουν και ως την πιο επιτυχημένη και δεν θα έχουν άδικο. 4 Παγκόσμια Κύπελλα, 3 Πανευρωπαϊκά, άλλες 4 παρουσίες σε τελικό Μουντιάλ και 3 σε Πανευρωπαϊκό. 14 τελικοί συνολικά από τους οποίους οι 7 κερδισμένοι. Εξωπραγματικά νούμερα που καταδεικνύουν την σταθερότητα που διακρίνει τα «πάντσερ» ανά τις δεκαετίες.

Επειδή, όμως, η αξία του ηττημένου δίνει μεγαλύτερη αξία και στο νικητή, δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε και στην φιναλίστ, Αργεντινή. Μια ομάδα που στηριζόταν εξ’ αρχής στον Μέσι και στις εμπνεύσεις του. Ωστόσο, με την πάροδο των παιχνιδιών αναδείχθηκαν κι άλλοι όπως ο Μασεράνο που πραγματοποίησε εκπληκτικό τουρνουά, ο Γκαράι, ο Ρόχο, ο Πέρεζ, ο Μπίλια που έδωσαν ό, τι είχαν και δεν είχαν, έβγαλαν πάθος και δύναμη, προσπαθώντας με αυτά να κοιτάξουν στα μάτια την Γερμανία. Και το έκαναν χάνοντας στις λεπτομέρειες. Ίσως αυτοί οι παίκτες, οι Μέσι, Μασεράνο, οι ηγέτες αυτής της ομάδας να έχασαν μοναδική ευκαιρία να πάρουν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο μέσα στην Βραζιλία. Ίσως δεν θα ξανά έχουν παρόμοια ευκαιρία. Όχι γιατί τους πήραν τα χρόνια (ειδικά τον Μέσι), αλλά γιατί όπως είπε και ο προπονητής τους, Αλεχάνδρο Σαμπέγια, η «Αλμπισελέστε» έπιασε «ταβάνι» με την παρουσία της σε αυτό το Μουντιάλ.

Δεν ξέρουμε αν πιστεύουν το ίδιο και οι παίκτες του. Έχουν μια ευκαιρία να τον διαψεύσουν σε τέσσερα χρόνια από τώρα στο Μουντιάλ της Ρωσίας. Μέχρι τότε οι Γερμανοί θα απολαμβάνουν την κορυφή του κόσμου.