Ένα δοκάρι, ένα λάθος, ένα «φαινόμενο», στιγμές που αξίζουν

Ζευγάρια τελικών για όσους έχουν καλή μνήμη. Το ένα από το μακρινό 1978, το άλλο πιο πρόσφατο από το 2002. Ομάδες που απαριθμούν 10 τρόπαια Μουντιάλ. Τουλάχιστον οι τρεις από τις τέσσερις, αφού η τελευταία έχει βρεθεί σε τρεις τελικούς (ευελπιστεί σε έναν τέταρτο) και δεν έχει «γευτεί» ακόμα την χαρά ενός παγκόσμιου τίτλου. Ο λόγος για την Ολλανδία που παρότι δεν έχει στο ενεργητικό της τις κατακτήσεις των άλλων ομάδων των ημιτελικών, συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μεγαθήρια του ποδοσφαίρου, όχι μόνο για το τώρα, αλλά κυρίως για το παρελθόν της.

Αντίπαλος των «οράνιε» στον μεθαυριανό (9/7) ημιτελικό είναι η Αργεντινή που δεν εντυπωσιάζει και δεν θα έχει στην σύνθεσή της τον Άνχελ Ντι Μαρία, μετά από τον τραυματισμό του στο παιχνίδι των «8» με το Βέλγιο. Μια Αργεντινή που έχει ως υπέρτατο όνειρο να κατακτήσει το τρίτο Μουντιάλ της ιστορίας της μέσα στην Βραζιλία με αντίπαλο την «σελεσάο». Μια «σελεσάο» αποδεκατισμένη, αλλά παθιασμένη παράλληλα, κάτι που φαίνεται στα πρόσωπα των παικτών της. Στον ημιτελικό με την Γερμανία (8/7) τα πράγματα μόνο εύκολα δεν θα ‘ναι. Ο αρχηγός και ηγέτης της άμυνας, Τιάγκο Σίλβα, θα απουσιάσει λόγω καρτών και την τεράστια αυτή απώλεια έρχεται να συμπληρώσει ο σημαντικός τραυματισμός του Νειμάρ στον σπόνδυλο που τον αφήνει εκτός συνέχειας, όποια κι αν είναι αυτή για την Βραζιλία.

Γυρνώντας τις σελίδες του παρελθόντος το σημεία που μπορεί να σταθεί κάποιος είναι δύο ημερομηνίες. Η 25η του Ιούνη του 1978 και ο τελικός ανάμεσα στην Αργεντινή και την Ολλανδία και η 30η του Ιούνη του 2002 και ο τελικός της Βραζιλίας με την Γερμανία. Χωρίς μεγάλη προϊστορία σε επίσημα ματς οι τέσσερις ομάδες, τα δύο αυτά ζευγάρια, που ωστόσο έχουν προσφέρει μερικές από τις πιο σπουδαίες στιγμές στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ψάχνοντας να βρεις παλιότερες αναμετρήσεις τους εκτός των δύο τελικών δυσκολεύεσαι αρκετά. Η Γερμανία με την Βραζιλία έχουν ως σημείο αναφοράς των μεταξύ τους παιχνιδιών τον τελικό του 2002 στα γήπεδα της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας. Στην υπόλοιπη προϊστορία τους θα δει κανείς πολλά φιλικά, δύο ματς για το Κύπελλο Συνομοσπονδιών το 1999 και το 2005, καθώς και μία αναμέτρηση το 1981 για το περίφημο Gold Cup ή Mundialito αν θέλετε, μια διοργάνωση που έλαβε χώρα στην Ουρουγουάη για να γιορταστούν τα 50 χρόνια από την πρώτη διοργάνωση Μουντιάλ. Σε αυτό συμμετείχαν έξι ομάδες, η οικοδέσποινα Ουρουγουάη, η Βραζιλία, η Ιταλία, η Δυτική Γερμανία, η Ολλανδία και η Αργεντινή. Σε αυτό το τουρνουά οι Βραζιλιάνοι ισοπέδωσαν με 4-1 τους Γερμανούς με γκολ των Ζούνιορ, Τσερέζο, Τσουλάπα και Ζε Σέρτζιο, με τον Κλάους Άλοφς να σκοράρει για τους ηττημένους.

Τα παραπάνω δεν έχουν τόσο μεγάλη ιστορική σημασία όσο ο τελικός το 2002 που βρήκε νικήτρια την Βραζιλία με το άνετο 2-0. Σε έναν τελικό που έλαμψε ο Ρονάλντο που είχε επιστρέψει για τα καλά μετά τους σοβαρούς τραυματισμούς του, καθώς και ο Καν που παρά το λάθος του στον τελικό πραγματοποίησε εκπληκτικό τουρνουά. Ο Γερμανός τερματοφύλακας με τις εμφανίσεις του  ανάγκασε τους ειδικούς να τον αναδείξουν σε πολυτιμότερο παίκτη του Μουντιάλ του 2002, καθώς και να του απονείμουν την Χρυσή Μπάλα. Κι όμως στον τελικό με την «σελεσάο» ο κίπερ της Μπάγερν Μονάχου δεν συγκράτησε την μπάλα στο σουτ του Ριβάλντο, στρώνοντας εύκολο γκολ στον Ρονάλντο. Ένας Ρονάλντο, «φαινόμενο», που με τα 8 τέρματά του χάρισε στην Βραζιλία τον 5ο παγκόσμιο τίτλο της. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι στον πάγκο των βραζιλιάνων κάθεται τώρα ο Φελίπε Σκολάρι, ο ίδιος που οδήγησε την ομάδα στο τρόπαιο το 2002.

Και ταξιδεύοντας πίσω στον χρόνο πεταγόμαστε λίγο στο Μουντιάλ της Αργεντινής το 1978. Γιατί από όλη την προϊστορία τους ο τελικός εκείνης της χρονιάς είναι ο αλησμόνητος. Μια Αργεντινή που υπό τον ζυγό της δικτατορίας ήταν αναγκασμένη να κατακτήσει το τρόπαιο για να απαλύνει πληγές ανθρώπων και να δείξει μία καλύτερη εικόνα προς τον έξω κόσμο, την διεθνή κοινότητα. Όπως διαβάζω στο αξιόλογο βιβλίο του Αργύρη Παγαρτάνη, «Το Μυθιστόρημα του Μουντιάλ», η Αλμπισελέστε έφτασε στο τρόπαιο μέσα από περίεργες διαιτησίες, μέσα από σκιές που φυσικά δεν μείωναν την αξία και την απίστευτη ποδοσφαιρική ικανότητα των ποδοσφαιριστών της. Ποδοσφαιριστών όπως ο Μάριο Κέμπες και ο Ντανιέλ Πασαρέλα. Ένας Κέμπες ο οποίος στον τελικό με την Ολλανδία στο Μπουένος Άιρες είχε σκοράρει δύο φορές. Μία στην κανονική διάρκεια και άλλη μία στην παράταση. Μια παράταση που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν ο Ολλανδός Ρομπ Ρέζενμπρικ είχε σημαδέψει την εστία και όχι το δεξί δοκάρι του Φιλιόλ. Μια φάση που συνέβη στις καθυστερήσεις του ματς κι ενώ αυτό ήταν στο 1-1.

Ήταν η στιγμή που οι Ολλανδοί έφτασαν πιο κοντά από ποτέ σε μια κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Νανίγκα είχε ισοφαρίσει στο 82’ για τους «οράνιε», ωστόσο εφόσον ο Ρέζενμπρικ δεν τελείωσε το ματς πριν την παράταση ήταν φυσικό κι επόμενο οι γηπεδούχοι Αργεντινοί να έχουν το πάνω χέρι. Κι έτσι έγινε σε μία από τις πολλές προσωπικές προσπάθειες του Κέμπες . Την μία σκόραρε αυτός, την άλλη ο Μπερτόνι. 3-1 για την Αργεντινή και ο πρώτος της παγκόσμιος τίτλος. Αναπόφευκτα η φάση της διοργάνωσης ήταν εκείνο το μοιραίο δοκάρι του Ρέζενμπρικ. Ένα δοκάρι που έχει ψηφιστεί ως η σημαντικότερη φάση όλων του Μουντιάλ που δεν κατέληξε σε γκολ. Ακριβώς έτσι παρουσιάζεται και στο βιβλίο «Το Μυθιστόρημα του Μουντιάλ». Γιατί στην τελική αυτές οι στιγμές, οι στιγμές που μπορεί να καθορίσουν ένα παιχνίδι ή ένα ολόκληρο τουρνουά, είναι αυτές που αξίζουν να μείνουν στην ιστορία.