Extinction ή αλλιώς ακρωτηριασμός της ζωής

Σκέφτομαι εκείνο το παιχνίδι. Μια ομάδα. Ένας μόνος του. Οι πολλοί κρύβονται κι αυτός τους ψάχνει. Αργά ή γρήγορα θα τους βρει. Κανείς δεν γλιτώνει, ακόμα κι αν χωθεί στο πιο άβατο σημείο. Έτσι φαντάζει η ζωή σαν ξιφομαχεί με το θάνατο, με τον ανθρώπινο πόνο που κουβαλά μαζί της η θανάσιμη οδύνη. Η ζωή νικά. Νικά η ζωή; Παρατηρώ τα πρόσωπα τους στις φωτογραφίες. Ο φόβος, η απελπισία στα μάτια, η φρίκη, στυγνή πορεία προς μια άλλη ζωή. Πιο όμορφη. Κι όμως αυτά μοιάζουν μακρινά. Σαν εισβάλλουν στη ζωή σου όντας ακόμα παιδί o γυρισμός σαλεύει μακριά. Το δικαίωμα για ζωή και για ευχαρίστηση το αρπάζουν, η ελευθερία επιλογής δεν υφίσταται πια, η υποτίμηση της προσωπικότητας και της ανθρώπινης υπόστασης βρίσκεται στο ζενίθ της ενώ το δράμα ορθώνει το ανάστημά του μπροστά στην αξιοπρέπεια. Μαύρο χωρίς απόχρωση. Στα βαθύτερα μονοπάτια καθόδου, στα πιο ανήλιαγα.

“Ζω στο Μάλι στην Aφρική, είμαι 10 χρόνων και ξέρω ότι αύριο θα γίνει μια μεγάλη γιορτή στο χωριό μου… Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι, αλλά ξέρω ότι έτσι γίνεται χρόνια τώρα για τα κορίτσια της ηλικίας μου… Θα μαζευτούν όλοι και εμένα ”κάτι θα μου κάνουν” και μετά από αυτό θα μπορέσω να γίνω γυναίκα, να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. ‘Ολοι θα τραγουδούν και θα χορεύουν και εμάς θα μας κάνουν γυναίκες… 37 θα είμαστε”, λέει η μικρή Αισέ, χωρίς να γνωρίζει ότι η γερόντισα του χωριού αφού ακονίσει ένα μαχαίρι και το βάλει στη φωτιά θα πλύνει τα κορίτσια με το φάρμακο που διώχνει τα κακά πνεύματα και μετά θα τους κόψει την κλειτορίδα.

κλειτοριδεκτομήΟ Γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ντεριντά θεωρούσε πως το τραύμα είναι σαν μια ανοιχτή πληγή – ένα αποτύπωμα στη ψυχή που δεν κλείνει ποτέ, σαν σεισμικό ρήγμα που παραμένει πάντα ενεργό. Και ισχύει. Διαβάζοντας τα περιστατικά δεν πίστευα. Νόμιζα πως κάτι δεν συνειδητοποίησα, πως κάπου έχασα την προσοχή μου. Μετά την τρίτη φορά κατάλαβα πως τελικά η οργή ωθούσε το μυαλό μου στην αφαίρεση,  στην ουσία μια αυθόρμητη αντίδραση. Διότι ναι, ακόμα και σήμερα, παράνομα μα σε ευρεία κλίμακα, νέα κορίτσια ευνουχίζονται. Ξυρίζεται η κλειτορίδα τους για λόγους θρησκοληπτικής υπακοής. Ακόμα και σε χώρες κατά τα άλλα ανεπτυγμένες, βλέπε Αγγλία, βλέπε Σουηδία. 20.000 κορίτσια (με καταγωγή από την Αφρική ή τη Μέση Ανατολή) κάθε χρόνο ακρωτηριάζονται στη Βρετανία. Ο ιμάμης ή κάποια ηλικιωμένη με ψαλίδια, ξυράφια, ή άλλα κοφτερά αντικείμενα κόβουν την κλειτορίδα, ενίοτε και τα χείλη του κόλπου, αφήνοντας μονάχα μια μικρή τρύπα για την ούρηση. Τα κορίτσια μιλούν για οδυνηρούς πόνους που εντείνονται μέρα τη μέρα, για μολύνσεις και οιδήματα.

Τις προάλλες διάβασα για την πόλη Norrkoping της Σουηδίας. Ένα πιλοτικό πρόγραμμα, λέει, ήταν η αφορμή για να αποκαλυφθεί η ζοφερή αλήθεια. Κατά τη διάρκεια εξέτασης μαθητριών του δημοτικού εντοπίστηκαν 60 περιπτώσεις ακρωτηριασμού των γεννητικών τους οργάνων. Κάποιες ήταν πιο σοβαρές. Η κλειτορίδα είχε αφαιρεθεί εντελώς, ενώ είχαν “ξυριστεί” τα χείλη του κόλπου και είχε ραφτεί το άνοιγμα του γυναικείου κόλπου αφήνοντας μια μικρή οπή για την ούρηση. Το έγκλημα παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις αν υπολογίσει κανείς πως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας όχι μόνο δεν δέχεται το οποιοδήποτε όφελος από ανάλογες πρακτικές αλλά αντίθετα προειδοποιεί για πρόκληση πόνου, σοκ, αιμορραγιών, τετάνου, σηψαιμίας, κατακράτησης ούρων, λοιμώξεων του ουροποιητικού, υπογονιμότητας και περιπλοκών στη γέννα.

Σχεδόν ένα στα πέντε νεαρά κορίτσια στην υποσαχάρια Αφρική εξακολουθεί να εξαναγκάζεται να υποστεί την πρακτική του ακρωτηριασμού των γεννητικών του οργάνων, σύμφωνα με έκθεση της UNICEF. Στη Μπουρκίνα Φάσο το 76% των κοριτσιών και των γυναικών 15-49 ετών έχουν υποστεί αποκοπή/ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, αλλά μόνο το 9% τοποθετείται υπέρ της συνέχισης της πρακτικής. Στις περισσότερες περιοχές της Αφρικής η μία στις πέντε γυναίκες 15-49 εξακολουθεί να πιστεύει πως η πρακτική αυτή πρέπει να συνεχιστεί (22% στην υποσαχάρια Αφρική).

Τα λόγια βοηθούν μόνο για να καθυστερούν το χρόνο. Οι πράξεις είναι που φέρνουν αποτέλεσμα.κλειτοριδεκτομή Σ’ αυτή τη γη κάπου ακόμα κόβουν την κλειτορίδα της γυναίκας και καμία ανθρώπινη δύναμη δεν κατάφερε να βάλει τέλος στο έγκλημα. Στο Μεξικό και την Ινδία οι βιασμοί σοκάρουν, όλοι σκυφτοί. Έγκλημα ειδεχθές, έγκλημα φρικιαστικό που τελείται σιωπηρά κάτω απ’ το πέπλο της ανοχής θρησκειών, κρατών, κυβερνήσεων. Το άτομο στιγματίζεται, σημαδεύεται, δεσμεύεται και το πληρώνει με το μοναδικό χειροπιαστό πεδίο έκφρασης, το σώμα του. Το κορμί γίνεται εκμεταλλεύσιμο σε δημόσια θέα ενώ στην ουσία καθίσταται η χειροπιαστή απόδειξη της καταστολής του ατόμου για χάρη της ομάδας.

Να βάλουμε τέλος σε μια απαράδεκτη πρακτική

O Γενικός Διευθυντής της Unicef Ελλάδος, κύριος Ηλίας Λυμπέρης, μιλώντας στα pints.gr σχετικά με το θέμα δήλωσε:

“Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας, τουλάχιστον 120 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες έχουν βιώσει τον ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων σε 29 χώρες στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή. Στις 29 χώρες, όπου χρησιμοποιείται η πρακτική του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, περίπου το 36% των κοριτσιών ηλικίας 15-19 ετών έχει υποβληθεί σε αυτήν, ενώ το ίδιο έχει συμβεί και στο 53% των γυναικών ηλικίας 45-49 ετών. Χάρη στις παρεμβάσεις της UNICEF, τα ποσοστά παρουσιάζουν πτωτική τάση. Λιγότερα κορίτσια εκτίθενται στην επικίνδυνη για τις ζωές τους πρακτική του ακρωτηριασμού των γεννητικών τους οργάνων. Τα στοιχεία δείχνουν πως η απαράδεκτη αυτή πρακτική είναι πλέον λιγότερο διαδεδομένη και η νέα γενιά είναι λιγότερο ευάλωτη σε αυτή.

κλειτοριδεκτομήΗ μείωση είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική σε ορισμένες χώρες: Στην Κένυα για παράδειγμα, τα κορίτσια ηλικίας 15-19 ετών, έχουν τρεις φορές λιγότερες πιθανότητες να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, απ’ ότι οι γυναίκες ηλικίας 45-49 ετών. Λαμβάνοντας υπόψη τις σημερινές τάσεις, τα περίπου 30 εκατομμύρια κορίτσια ηλικίας κάτω των 15 ετών στις κρίσιμες περιοχές, μπορεί να βρίσκονται ακόμη σε κίνδυνο. Το Κοινό Πρόγραμμα της UNICEF και του Ταμείου των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (United Nations Population Fund-UNFPA) για την καταπολέμηση του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, επιτυγχάνει σημαντικές προόδους, προστατεύοντας αυτά τα κορίτσια και τις μελλοντικές γενιές από την έκθεσή τους σε αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο.

Από το 2008, οπότε ξεκίνησε το Κοινό Πρόγραμμα UNICEF- UNFPA, περίπου 10.000 κοινότητες σε 15 χώρες, αντιπροσωπεύοντας γύρω στα 8 εκατομμύρια άτομα, αποκήρυξαν την πρακτική αυτή. Την περασμένη χρονιά, συνολικά 1.775 κοινότητες σε ολόκληρη την Αφρική, ανακοίνωσαν δημόσια τη δέσμευσή τους να δώσουν ένα τέλος στον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Ακόμα και στις χώρες που τα ποσοστά της πρακτικής αυτής παραμένουν υψηλά, οι συμπεριφορές απέναντί της, έχουν αρχίσει ν’ αλλάζουν. Στην Αίγυπτο για παράδειγμα, όπου περίπου το 90% των κοριτσιών και γυναικών έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή, το ποσοστό εκείνων των ατόμων ηλικίας 15-49 ετών που έχουν παντρευτεί και πιστεύουν πως το φαινόμενο πρέπει να σταματήσει, έχει διπλασιαστεί από 13% σε 28% στο διάστημα από το 1995 έως το 2008. Μένουν ακόμα πολλά να γίνουν για να μπει ένα τέλος στην απαράδεκτη αυτή πρακτική. Εμείς θα συνεχίσουμε με αμείωτη ένταση την προσπάθεια.”

Το πιο μελαγχολικό στοίχημα για χιλιάδες ψυχές. Έφηβικές ή παιδικές. Θα βρουν έδαφος να πορευτούν; Θα βγάλουν τη διαδρομή; Θα βαδίζουν, θα χώνονται, θα κεντρίζουν μα θα βρουν. Έτσι λένε. Θα βρει άκρη η ψυχή. Θα γνωρίσει κάπου την ελπίδα. Θα ανταλλάξει ματιά με το όνειρο. Θα κερδίσουν όμως τη ζωή; Δύσκολη ζωή. Για κάποιους; Αναιδής.