Όλα όσα αντιπροσωπεύει το Μουντιάλ

Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να τελειώσω τις παρακάτω γραμμές. Βιάζομαι, βλέπετε, σε λίγη ώρα ξεκινά το Ιταλία – Ουρουγουάη. Αυτό το άγχος να έχεις κάνει τα πάντα, να έχεις τακτοποιήσει κάθε εκκρεμότητα για να παρακολουθήσεις με ησυχία τους αγώνες. Με παρέα ή χωρίς. Μακριά από προτιμήσεις και σκοπιμότητες. Απλά για να ευχαριστηθεί λίγη μπαλίτσα η ψυχούλα σου. Κι εδώ που τα λέμε έχει ευχαριστηθεί αρκετά με αυτά που βλέπει στα γήπεδα της Βραζιλίας.

Μπορεί να θέλω να προκριθεί η Ελλάδα, να γουστάρω να φωνάζω για πάρτη της, αλλά, ρε, παιδιά, Μουντιάλ βλέπουμε. Στις καλύτερες 32 ομάδες του κόσμου είμαστε. Κι αν δεν περάσουμε τον όμιλο δεν έγινε και τίποτα. Ας ενεργούμε λίγο πιο ψύχραιμα. Μουντιάλ δεν είναι μόνο η Εθνική. Είναι και η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία, η Αργεντινή, η Βραζιλία και πόσες άλλες ομάδες που παλεύουν για μια διάκριση. Οποιαδήποτε. Ακόμα και για ένα γκολ, η προσπάθεια είναι που μετράει.

Και φυσικά θα σου πουν ότι η φετινή διοργάνωση είναι η θεαματικότερη στην ιστορία. Τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Ότι συγκρίνεται με τις διοργανώσεις του 1970, του 1982, του 1986. Δεν αποκλείεται να ισχύει κάτι τέτοιο. Ωστόσο, ένας στην ηλικία μου δεν έχει μεγάλο δείγμα για να μπορέσει να συγκρίνει. Ένας μεγαλύτερος έχει μια ευρύτερη εικόνα των Μουντιάλ και μπορεί να πει με ασφάλεια. Ίσως, βέβαια, να παρασυρθεί από την νοσταλγία του παρελθόντος, όταν έβλεπε την πρώτη του διοργάνωση και του έκαναν εντύπωση ορισμένοι παίκτες και εθνικές που ακόμα δεν μπορεί να βγάλει από το «συρτάρι» του μυαλού του.

Κάποιος θα σου πει για την Βραζιλία του ’70. Για τον Πελέ. Για τον Ζαϊρζίνιο. Για τον Τοστάο. Για τον Ριβελίνο. Κάποιος για την Ιταλία του ’82. Για τον Πάολο Ρόσι. Για τον Ταρντέλι. Για τον Αλτομπέλι. Για τον Σιρέα. Κάποιος για την Αργεντινή του ’86, τον Μαραντόνα και το «χέρι του Θεού». Κάποιος πολύ απλά θα σου πει για την Βραζιλία του ’58 και του ’62. Οτιδήποτε που του έμεινε παρακολουθώντας τα Μουντιάλ ή πολύ αργότερα βλέποντας στιγμιότυπα από αυτά. Δεν μπορεί να προκύψει ξεκάθαρο συμπέρασμα.

Αυτή είναι και η ουσία ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Θα σε βάλει στο «τρυπάκι» να ψάξεις πράγματα (ειδικότερα για έναν νεότερο που δεν έχει ζήσει παλαιότερες διοργανώσεις), να βρεις ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές. Αυτό ακριβώς έκανα κι εγώ. Διάβασα ιστορίες, όχι μόνο αγωνιστικές, αλλά και με ιστορικό ενδιαφέρον. Μια κόντρα που είχε και πολιτικές προεκτάσεις, όπως ήταν για παράδειγμα  αυτή ανάμεσα στην Αργεντινή και την Αγγλία το 1986. Εκδίκηση για τον πόλεμο των Φώκλαντ για τους Αργεντινούς. Ψάχνεις και βρίσκεις στοιχεία που δεν ήξερες πως υπήρχαν.

Πρώτοι σκόρερ, αποτελέσματα εκπλήξεις, ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο, όπως έλεγαν για την Ολλανδία της δεκαετίας του ’70. Και με βάση αυτά που εκτυλίσσονται στην Βραζιλία, παρακινείσαι και ανακαλύπτεις και άλλα πράγματα, ξεχασμένα. Βλέπεις τον Νεϊμάρ να βάζει δύο γκολ με το Καμερούν και με αυτά να ξεπερνά έναν θρύλο της «σελεσάο», τον Ριβάλντο. 35 γκολ και 5ος σκόρερ στην ιστορία της Βραζιλίας ο μικρός. Πίσω μόνο από τους Πελέ, Ζίκο, Ρονάλντο και Ρομάριο. Έσπασε ενα ρεκόρ, η ιστορία γράφεται σιγά – σιγά.

Ο Κλόζε πετυχαίνει γκολ στο ματς της Γερμανίας με την Γκάνα. Ακούς ότι γίνεται ο τρίτος ποδοσφαιριστής που καταφέρνει να σημειώσει γκολ σε 4 Μουντιάλ. Οι προηγούμενοι που είχαν σκοράρει σε 4 Μουντιάλ; Ούβε Ζέλερ και Πελέ. 15 γκολ ο Κλόζε, στην κορυφή μαζί με τον Ρονάλντο. Στους πρώτους σκόρερ των Μουντιάλ. Κρατάς σημειώσεις. Η Ισπανία, η σπουδαία αυτή ομάδα, αποκλείεται από την 2η κιόλας αγωνιστική. Έκπληξη. Δεν το περίμεναν πολλοί. Η Κόστα Ρίκα «τρελαίνει» κόσμο με τις νίκες της εναντίον Ιταλίας και Ουρουγουάης. Στους «16» η μικρή Κόστα Ρίκα. Εδώ έγινε μεγάλη και παίζει και όμορφη μπάλα. Την κρατάμε και συνεχίζουμε.

Όλοι ρίχνουν το βλέμμα τους στον Μέσι, αλλά η Αργεντινή παραπατά, δεν προσφέρει θέαμα. Ακόμα κι έτσι ο Αργεντινός που είναι άφαντος στην μεγαλύτερη διάρκεια των παιχνιδιών, «υπογράφει» με δύο εξαιρετικά τέρματα τις νίκες της ομάδας του. Ολλανδία, Γαλλία. Στρωτό και γρήγορο ποδόσφαιρο, με πολλές φάσεις και απλούς συνδυασμούς. Πολύ θέαμα, πολλά γκολ. Ξεχωρίζουν ως τώρα. Υπογραμμίζεις τις εμφανίσεις των ομάδων της Λατινικής και Κεντρικής Αμερικής. Σκληροτράχηλη Χιλή, ζόρικη Κολομβία, απίστευτο Μεξικό. Δεν θυμάμαι πότε είχαν τόσο καλές ομάδες όλες οι παραπάνω. Θα ψάξω και θα βρω όμως. Μπορεί και ποτέ, αυτό είναι το Μουντιάλ. Ανάμεσα στα κενά των αγώνων σε οδηγεί αυτόματα.

Σε οδηγεί να μπεις στο διαδίκτυο, να ψάξεις, να δεις βίντεο με παλιές αναμετρήσεις. Να ψάξεις να βρεις πως προφέρεται το όνομα του Κορεάτη που είδες προχθές στο ματς με την Αλγερία. Να κάνεις συγκρίσεις και να βάλεις δίπλα – δίπλα τους ηγέτες της εκάστοτε ομάδας. Αυτής του ’68, του ’82, του ’86, με αυτής του 2002, του 2006, του 2014. Να δεις το σουτ του Πίρλο να κατευθύνεται στο δοκάρι και να λες από μέσα σου «εκεί ήθελε να το στείλει, είμαι σίγουρος». Να έχεις την τύχη να παρακολουθείς μεγάλες φυσιογνωμίες και προσωπικότητες που αργότερα θα μνημονεύονται από μικρότερους φαν της στρογγυλής θεάς. Οι ώρες είναι περίεργες, αλλά ωραίες, έχουν μια μαγεία. Μέσα στην ησυχία και ακούς μόνο τις ιαχές και τον σχολιασμό. Στο ημίχρονο του τελευταίου ματς πίνεις και ένα καφέ για να κρατηθείς ξύπνιος. Ναι, εκεί γύρω στις 2 το χάραμα.

Όλα τα παραπάνω είναι το Μουντιάλ. Κι ακόμα περισσότερα. Σας αφήνω τώρα γιατί αρχίζει το Ιταλία – Ουρουγουάη. Εις το επανιδείν.