Ο νικηφόρος αγώνας των απολυμένων καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ

Οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών βρίσκονται εδώ και 9 μήνες στο δρόμο αγωνιζόμενες για τα δικαιώματά τους και την άδική απόλυσή τους. Στις 16 Μαΐου, ο διαρκής αγώνας τους βρήκε δικαίωση καθώς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών διέταξε την άμεση επαναπρόσληψή τους. Ωστόσο, το υπουργείο Οικονομικών έκανε αίτηση στον Άρειο Πάγο με την οποία ζητούσε να ανασταλεί η απόφαση αυτή υποστηρίζοντας ότι η πρωτόδικη απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδιο δικαστήριο, καθώς το ζήτημα εμπίπτει στην αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων. Παράλληλα, οι νομικοί παραστάτες του υπουργείου ανέφεραν ότι η απόλυση των καθαριστριών έγινε για λόγους υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος. Βέβαια οι καθαρίστριες, απολύθηκαν χωρίς αποζημίωση ενώ το καθεστώς της διαθεσιμότητας έχει ήδη παραταθεί για 3 μήνες.

Στις 12/6, ο Άρειος Πάγος έκανε δεκτό το αίτημα του ΥΠΟΙΚ και ανέστειλε την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών έως τις 23 Σεπτεμβρίου όπου θα ξανασυζητηθεί το ζήτημα. Με το που μαθαίνεται η είδηση οι καθαρίστριες καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το ΥΠΟΙΚ στο οποίο βρίσκονταν οχυρωμένα τα ΜΑΤ κατεβάζοντας στόρια και ρολά. Μετά από λίγο ακολουθούν αυτά:

ypoik1

ypoik2

ypoik3

ypoik4

Και αυτό

 

ypoik5

Και αυτό

 

ypoik6

Και αυτό

ypoik7

 

Με αποκορύφωση αυτό

Το περιστατικό του βίντεο δεν έγινε στις 12/6 αλλά στις 10/6. Ωστόσο αναδεικνύει τι αντιμετωπίζουν οι καθαρίστριες κάθε μέρα και πόσο εγκληματίες είναι αυτοί οι <<άνθρωποι>> που υποτίθεται πως προστατεύουν το ΥΠΟΙΚ από εκείνες!

Ο κ. Κικίλιας που ο λαός της Αττικής του γύρισε την πλάτη όταν κατέβαινε υποψήφιος περιφερειάρχης το 2010, έγινε υπουργός Δημόσιας Τάξης χωρίς να ρωτηθεί κανείς και εγκαινίασε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το νέο του υπουργικό αξίωμα, τραυματίζοντας 4 ανθρώπους και ξυλοκοπώντας καθαρίστριες, ρεπόρτερ και αλληλέγγυους. Η φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη συγκεκριμένα, δέχθηκε κλωτσιές στα πλευρά ενώ βρισκόταν ήδη πεσμένη στο έδαφος με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο ΚΑΤ. Η απάνθρωπη ωμότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι δυνάμεις καταστολής, μεσήλικες γυναίκες ως επί το πλείστον, είναι η τρανή απόδειξη ότι πρόκειται για άρρωστους ανθρώπους με μηδαμινή συνείδηση. Επίσης δίνουν και τη μεγάλη εικόνα μιας ακροδεξιάς και σαθρής κυβέρνησης η οποία προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κρατηθεί στη εξουσία.

Ο αγώνας των 597 απολυμένων καθαριστριών αποτελεί παράδειγμα για όλους. Οι «μικροαστές» καθαρίστριες όπως πολλοί τις έχουν κατηγορήσει βρίσκονται συνέχεια στο δρόμο βιώνοντας τη βία ενός πολιτικού συστήματος το οποίο τις θεωρεί βάρος για την οικονομία του Δημοσίου. Οι περισσότερες ίσως δεν είναι άτομα που να μπορούν να κάνουν μαρξιστικές αναλύσεις και να συζητούν περί υψηλών θεωριών. Κάποιες μπορεί να μην ανήκουν και στην αριστερά, ανήκουν όμως στην εργατική τάξη που έχει ταξική συνείδηση και αυτό είναι το σημαντικότερο. Αναγνωρίζουν τον εχθρό, το δίκαιο και το άδικο και αγωνίζονται μέχρι να δικαιωθούν. Αυτές οι γυναίκες δείχνουν τον δρόμο στον οποίο όλοι μαζί οφείλουμε να συμπορευθούμε.

Ο αγώνας των γυναικών που «καθαρίζουν» για εμάς έχει τα εξής χαρακτηριστικά τα οποία τον καθιστούν νικηφόρο:

1)    Έχει πρωτοφανή διάρκεια με ενεργή συμμετοχή των ίδιων των καθαριστριών αλλά και αλληλέγγυου κόσμου που δεν θα σωπάσουν έως ότου νικήσουν. Δεν απογοητεύονται και δεν τα παρατούν.

2)    Ο αγώνας τους έχει κινηματικά χαρακτηριστικά. Βρίσκονται 1 μήνα έξω από το υπουργείο Οικονομικών, φωνάζουν, διαδηλώνουν, τις χτυπούν τα ΜΑΤ, βγαίνουν κάθε μέρα στα κανάλια, συσπειρώνουν κόσμο δίπλα τους προβάλλοντας την αξία του συλλογικού αγώνα και της ταξικής αλληλεγγύης.

3)    Δεν έχουν φιρμάτους συνδικαλιστές με κοστούμι και γραβάτα οι οποίοι θα καθοδηγούν και θα υποκινούν. Βγαίνουν έξω οι ίδιες, προβάλλονται οι ίδιες και οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά έξω στο δρόμο που είναι συγκεντρωμένες.

4)    Ο αγώνας τους είναι νικηφόρος. Έχουν συσπειρώσει όλο τον κόσμο με το μέρος τους και έχουν στριμώξει το σύστημα στη γωνία το οποίο όσο τους επιτίθεται, τόσο χάνει έδαφος. Ακόμα και τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν έχουν να τις κατηγορήσουν για κάτι. Ήδη κατόρθωσαν να κερδίσουν μια μάχη πριν από ένα μήνα με το Δημόσιο να στρατεύεται σύσσωμο εναντίον τους.

Και θα κερδίσουν και στις 23 του Σεπτέμβρη διότι αν υπήρχε σχολή μαχητικού συνδικαλισμού, αυτές οι γυναίκες θα έπρεπε να είναι στα έδρανα και να μας διδάσκουν. Πάνω απ’όλα ο αγώνας των καθαριστριών μας διδάσκει ότι χρειαζόμαστε ένα μαζικό εργατικό κίνημα το οποίο θα οδηγήσει όχι απλά στη δικαίωση μιας μερίδας εργαζομένων αλλά στην ανατροπή αυτών των πολιτικών της λιτότητας και τα μνημόνια που μας έχουν οδηγήσει σε αυτήν την κατάσταση. Η πραγματική κοινωνική απελευθέρωση προϋποθέτει τη συσπείρωση των βαριά πληττόμενων σήμερα στρωμάτων υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης. Εμπρός λοιπόν στον δρόμο που χαράζουν οι καθαρίστριες με τον δίκαιο αγώνα τους. Οφείλουμε να είμαστε δίπλα τους. Η ανατροπή δεν είναι μακριά.

 

ypoik8

Φωτογραφίες: Μάριος Λώλος, Γιάννης Κέμμος