Η αναβίωση του τελικού του 2010

Για τις δύο αντιπάλους το φετινό Μουντιάλ αρχίζει όπως τελείωσε εκείνο της Νοτίου Αφρικής, τέσσερα χρόνια πριν. Ο λόγος για το αποψινό ντέρμπι του δευτέρου ομίλου ανάμεσα σε Ισπανία και Ολλανδία. Ένας αγώνας που ξυπνά μνήμες από τον τελικό της αμέσως προηγούμενης διοργάνωσης, όπου ένα γκολ του Andres Iniesta στο 116’ της παράτασης είχε φέρει στην κορυφή του κόσμου τους Ισπανούς για πρώτη, μάλιστα, φορά στην ιστορίας τους.

Λίγα χρόνια πριν την τεράστια αυτή επιτυχία της, η «furia roja» είχε αρχίσει να καταθέτει τα διαπιστευτήρια της στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Πρώτα με την κατάκτηση του Euro του 2008, με το ποδοσφαιρικό της στυλ να είναι μία απομίμηση της Μπαρτσελόνα, που τότε ήταν στα πολύ πάνω της και ύστερα με την επιτυχία της στο Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής. Αυτή η διάρκεια που έδειξε και παράλληλα το γεμάτο και απίστευτα ταλαντούχο ρόστερ, κατέστησε την Ισπανία ως μία από τις σπουδαιότερες εθνικές ομάδες στην ιστορία και σίγουρα την σημαντικότερη από το 2007 κι έπειτα.

Θυμάμαι αρκετά καλά εκείνο το παιχνίδι ανάμεσα σε Ισπανία και Ολλανδία το 2010. Παρά το 0-0, ήταν ένας τελικός με πάθος, τρέξιμο, δυνατά μαρκαρίσματα, ευκαιρίες και αγωνία που χτυπούσε «κόκκινο» μέχρι την επίτευξη του γκολ από τον Iniesta στο 116’. Για όποια ομάδα το κατακτούσε εκείνο το τρόπαιο, θα ήταν το πρώτο στην ιστορία της. Μια ιστορία που είχε επαναληφθεί δύο φορές με την ίδια κατάληξη για τους «οράνιε». Την πρώτη φορά το 1974 απέναντι στην Δυτική Γερμανία όταν και ηττήθηκαν με 2-1 και τέσσερα χρόνια αργότερα από την Αργεντινή που κατέκτησε σε βάρος τους το τρόπαιο με 3-1 στην παράταση. Μια Ολλανδία που εκείνη την εποχή με Κρόιφ,, Νέεσκενς, Γιάνσεν, Χαν και άλλους αστέρες έπαιζε ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο εντυπωσιάζοντας τον φίλαθλο κόσμο.

Ίσως είναι από τις μεγαλύτερες αδικίες που μία ομάδα σαν την Ολλανδία δεν έχει καταφέρει να φτάσει έστω και μία φορά στην κορυφή του κόσμου. Προσπάθησε και το 2010, ωστόσο η Ισπανία στην πρώτη παρουσία της σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου πήρε τον τίτλο. Η προϊστορία των δύο αποψινών αντιπάλων δεν ενθουσιάζει και τόσο βέβαια, ξέχωρα πάντα από τον τελικό του Μουντιάλ το 2010. Πολλά φιλικά παιχνίδια, κάποιοι αγώνες για προκριματικά Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, καθώς και μία κόντρα σε Ολυμπιακούς Αγώνες, αυτούς της Αμβέρσας το 1920 (οι Ισπανοί ήταν οι νικητές με 3-1).

Κι αν το ρόστερ της κατόχου του τίτλου, Ισπανίας, έχει αρκετές ομοιότητες σε σχέση με αυτό του 2010 και φυσικά τον ίδιο κορμό, το ίδιο ταλέντο και πάνω απ’ όλα το ίδιο στυλ παιχνιδιού, αυτό της Ολλανδίας είναι αρκετά αλλαγμένο από τότε. Με πολλούς νέους παίκτες από το εγχώριο πρωτάθλημα (Άγιαξ, Φέγενορντ, κ.ά.), η ομάδα του τεχνικού, Λουίς φαν Γκάαλ, θυμίζει ελάχιστα αυτήν που έφτασε στον τελικό του 2010, παίζοντας όμορφο ποδόσφαιρο. Φυσικά και η νεανική αυτή 23άδα που κατέβασαν οι «οράνιε» μπορεί να αποδώσει καλή μπάλα, αρκεί βέβαια να τραβήξουν τα βαριά χαρτιά της που δεν είναι άλλοι από τους Van Persie, Roβben και Sneijder.

«Η Ισπανία θα ζήσει ή θα πεθάνει με το μοναδικό χαρακτηριστικό στυλ παιχνιδιού που διαθέτει», είχε δηλώσει πριν λίγες ημέρες ο ιθύνων νους της «furia roja», Xavi. Οπότε αυτό που μένει να δούμε είναι αν αυτή η έμπειρη και πάντα καλή Ισπανία μπορεί με τον τρόπο που ξέρει και που μάθαμε από την Μπαρτσελόνα, να επικρατήσει της άπειρης σχετικά ομάδας του Φαν Γκάαλ ή αν το στυλ αυτό θα αποδειχθεί ξεπερασμένο με την πάροδο αυτού του Μουντιάλ και γενικότερα του χρόνου.