11 Ιουνίου2013: Η ΕΡΤ ήταν μόνο η αρχή

Στις 11 Ιουνίου 2013, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου σε καιρό δημοκρατίας, η κυβέρνηση κλείνει την ΕΡΤ. Ο Σίμος Κεδίκογλου, ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος, κάνει λόγο για «ιερές αγελάδες», για «αδιαφάνεια», για «υπέρογκο κόστος λειτουργίας» κλπ.

Το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ ήρθε σε μια περίοδο (είχαν προηγηθεί οι εθνικές εκλογές του 2012) που οι κοινωνικοί συσχετισμοί είχαν αρχίσει να αλλάζουν. Η στροφή του κόσμου προς την αριστερά με την ελπίδα της αλλαγής των μνημονιακών πολιτικών ήταν έκδηλη, στροφή που δεν άφησε ανεπηρέαστη την ΕΡΤ.

Για χρόνια η ΕΡΤ επιτελούσε περισσότερο έναν κυβερνητικό παρά ένα δημόσιο ρόλο ενημέρωσης των πολιτών. Η «αδιαφάνεια», για την οποία την κατηγόρησε ο Σίμος Κεδίκογλου, ήταν αυτή ακριβώς που είχαν επιβάλει στη δημόσια ραδιοτηλεόραση οι περασμένες κυβερνήσεις, με την τοποθέτηση σε καίριες θέσεις ελέγχου του φορέα ανθρώπων εντεταλμένων να εξασφαλίσουν μια συγκεκριμένη «γραμμή» ενημέρωσης στην ΕΡΤ, άνθρωποι που και γι΄αυτό το λόγο πληρώνονταν με υπέρογκα ποσά, σε σύγκριση με τους απλούς εργαζομένους του μέσου.

Ωστόσο, το σκηνικό άλλαξε μετά τις εκλογές του 2012, οπότε και οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ (όπως και μεγάλη μερίδα της κοινωνίας) άρχισαν να αντιδρούν στις εφαρμοζόμενες πολιτικές, προχωρούσαν σε περισσότερες απεργίες σε σχέση με το παρελθόν και δεν ήταν διατεθειμένοι να συνεχίσουν να λειτουργούν ως «φερέφωνα» των κυβερνητικών σχεδίων (είχε ήδη προηγηθεί το «κόψιμο» της πρωινής εκπομπής των Αρβανίτη-Κατσίμη, με διευθυντή της ΕΡΤ τον Αιμίλιο Λιάτσο, για το ζήτημα των βασανισμών των αντιφασιστών στη ΓΑΔΑ που είχε προβάλει ο Guardian), σε μια περίοδο που προωθούνταν βάρβαρα, αντιλαϊκά μέτρα.

Η συνέχεια γνωστή. Οι εργαζόμενοι παραμένουν στην ΕΡΤ για μήνες, παράγουν υλικό, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, διοργανώνουν εκδηλώσεις στον προαύλιο χώρο του Ραδιομεγάρου της Αγίας Παρασκευής. Απλός κόσμος, καλλιτέχνες, πολιτικοί δίνουν το παρόν καθημερινά, στηρίζοντας τους εργαζομένους που δίνουν τη δικής τους μάχη ενάντια σ’ αυτή τη χωρίς προηγούμενο φασιστική πρακτική. Κι ο κόσμος μαζί με τους εργαζομένους που βρίσκονται νυχθημερόν στην ΕΡΤ για μήνες, παραμένουν εκεί μέχρι και το Νοέμβριο του 2013, που τα ΜΑΤ εισβάλλουν στο Ραδιομέγαρο κι ενώ ο Ν. Τσιμπίδας βρίσκεται στον αέρα της ΕΡΑ…

Αυτό που δυστυχώς δεν κατάλαβαν πολλοί τότε ή το κατάλαβαν απλά δεν τους ένοιαξε και υπέπεσαν στο σφάλμα να αναπαράγουν τις προπαγανδιστικές απόψεις της κυβέρνησης για την ΕΡΤ είναι πως το κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, η κατάργηση δηλαδή ενός δημόσιου αγαθού, ήταν μόνο η αρχή στη σωρεία κατάργησης δημοσίων αγαθών που επρόκειτο να ακολουθήσει. Και προφανώς, η αρχή αυτή δεν έγινε καθόλου τυχαία από την ΕΡΤ.

Η κυβέρνηση θέλησε να φιμώσει τη φωνή που ακουγόταν και στο τελευταίο συνοριακό φυλάκιο της χώρας, εκεί που οι ιδιωτικοί φορείς δεν έφτασαν και δε θα φτάσουν ποτέ και πόσο μάλλον μια φωνή που είχε πάψει προ πολλού να αποτελεί προπαγανδιστικό εργαλείο υπέρ των «έργων» της, ώστε να μην υπάρχει ελεύθερη και άρα μη ελεγχόμενη ενημέρωση των πολιτών για όσα αντιλαϊκά είχαν δρομολογηθεί και επρόκειτο να δρομολογηθούν.

Μετά την ΕΡΤ, ακολούθησαν συγχωνεύσεις και καταργήσεις δημόσιων σχολείων και νοσοκομείων, απολύθηκαν και τέθηκαν σε διαθεσιμότητα χιλιάδες υπάλληλοι, η κυβέρνηση προχωρά στις ιδιωτικοποιήσεις των αιγιαλών (ενώ πολύς λόγος γίνεται τελευταία για αντίστοιχες ιδιωτικοποιήσεις και αρχαιολογικών χώρων), ένα «φιλέτο» της Αττικής, το αεροδρόμιο του Ελληνικού, ήδη πέρασε σε γνωστό επιχειρηματικό όμιλο κ.ο.κ. Στη διάρκεια όλων αυτών, τα καθόλα συστημικά μέσα και πλέον το μόρφωμα «ΝΕΡΙΤ» στηρίζουν και, δυστυχώς σε πολλές των περιπτώσεων, επικροτούν τις εξαθλιωτικές κυβερνητικές επιλογές αφενός και τρομοκρατούν τον κόσμο για την πιθανότητα επικράτησης διαφορετικών πολιτικών, αφετέρου.

Η νομιμότητα έχει χαθεί και η δημοκρατία βρίσκεται κλινήρης στην εντατική. Βάλε, απλά, κατά νου, πως η χρυσή αυγή ήταν το μόνο κόμμα που συμφώνησε και επικρότησε το κλείσιμο της ΕΡΤ, πέραν των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Όταν δεκανίκι μιας κυβέρνησης, που ακροβατεί στα όρια δεξιάς-ακροδεξιάς με τα στελέχη και τις επιλογές της, γίνεται ένα ξεκάθαρο φασιστικό μόρφωμα, τότε κάτι πρέπει να ανησυχεί την κοινωνία στο σύνολό της.

Το ζήτημα της ΕΡΤ δεν ανήκει στο παρελθόν. Η ΕΡΤ έκλεισε στις 11 Ιουνίου 2013, το Νοέμβρη του ίδιου έτους εκκενώθηκε από δυνάμεις των ΜΑΤ, έγινε αφορμή για μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας που επιχειρεί η ίδια η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, έμεινε όρθια μέσω  κάποιων εργαζομένων της που ακόμα και σήμερα διατηρούν ζωντανό το αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα «Ert Open» και, πλέον, ένα χρόνο μετά, είναι εδώ όχι μόνο για να μας θυμίζει «μαύρες» στιγμές της σύγχρονης ιστορίας σαν το «μαύρο» που της έριξαν αλλά και για να δίνει το έναυσμα για νέους αγώνες. Μαζικότερους και διαρκέστερους, αυτή τη φορά.