Ο καινούριος δίσκος του Remi και οι δρόμοι που δεν διαλέξαμε

Υπάρχουν πολλοί τρόποι μέσα από τους οποίους οι καλλιτέχνες αντλούν την έμπνευσή τους. Ο Remi ή κατά κόσμον Άγγελος Κυπριανός, αντλεί τη δική του από το δρόμο. Πιο συγκεκριμένα, ο τραγουδοποιός από τις Σπέτσες ταξιδεύει τον κόσμο παίζοντας μουσική στο δρόμο, αναζητώντας νέες ιστορίες και υλικό για να γράψει τη μουσική του. Μέχρι σήμερα έχει εμφανιστεί σε πολλές σκηνές και και live stages της Ελλάδας και της Ευρώπης από μικρά μαγαζιά, συναυλιακούς χώρους, σούπερ μάρκετ, καφέ, μπαρ, δρόμους έως και αρένες είτε σόλο είτε μαζί με το σχήμα του (Remi Band). Παράλληλα πρόκειται για έναν καλλιτέχνη ο οποίος έχει ανοίξει 2 φορές συναυλίες του Sivert Høyem και των Puressence.

Ο κύριος αυτός λοιπόν μαζεύει όλα αυτά που αποκομεί από τα ταξίδια του και τα βάζει στους δίσκους του. Ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 2011 με τίτλο «Street Serenade» και αποτελούνταν από τραγούδια που γράφτηκαν κυριολεκτικά στο δρόμο σε ρυθμούς folk, country, rock ‘n’ roll, blues έως και tango. Ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί το δεύτερο δίσκο του με τίτλο «The Gospel Of The Road». Ένα folk, bluegrass και rock ‘n’ roll πορτφόλιο με 10 τραγούδια /αληθινές ιστορίες που διαδραματίστηκαν στους δρόμους των ευρωπαϊκών πόλεων.

Ύστερα από δύο χρόνια ταξιδιών στην Ευρώπη παίζοντας μουσική (που αλλού;) στο δρόμο, γνωρίζοντας ανθρώπους, συλλέγοντας ιστορίες και καλλιεργώντας συνεχώς τον ήχο και τα ακούσματά του, ο Remi επιστρέφει με καινούριο δίσκο. Ο τίτλος αυτού «The Road Not Taken», σε προϊδεάζει λίγο για το πρωτότυπο κόνσεπτ που έχει επιλεχθεί. Αυτή τη φορά η μουσική του Remi μιλάει για τις επιλογές που δεν κάναμε στη ζωή μας, για όλα αυτά που έμειναν στην απέξω γιατί επιλέξαμε κάτι άλλο αντί για αυτά. Ακόμη και το εξώφυλλο συμβάλλει στην ανάδειξη της νοοτροπίας αυτού του άλμπουμ. Ενώ στα προηγούμενα δυο άλμπουμ απεικονίζονται στο εξώφυλλο ένας μουσικός (πιθανώς ο ίδιος ο Remi) στο δρόμο και σε μια στάση μετρό αντίστοιχα, σε αυτό είναι μια φωτογραφία του Άγγελου Κυπριανού να κάθεται σκεπτικός σε μια πολυθρόνα. Το εξώφυλλο αυτό εκπέμπει μοναχικότητα, μελαγχολία και νοσταλγία ενώ θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ύφος περισυλλογής που έχει ο Remi είναι ακριβώς για όλους αυτούς τους δρόμους που δεν διάλεξε στη ζωή του και για τα πράγματα που δεν έκανε και τους ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισε.

Το κομμάτι που ανοίγει το δίσκο είναι το διφορούμενο στιχουργικά «In Stone». Ένα τραγούδι για το πώς θα θέλαμε να είναι τα πράγματα και πως πραγματικά είναι το οποίο ξεκινάει με μια απλή Country μελωδία για να καταλήξει σε ένα Bluegrass πανηγύρι.

Ακολουθεί το παιχνιδιάρικα folk κομμάτι «Folk ‘n’ Rolla» για να κλείσει αισθαντικά όμως καταλήγοντας πως όσο κι αν τρέχεις και γυρίζεις, κανένα μέρος δεν είναι σαν το σπίτι.  Στη συνέχεια έρχεται το «I Wait For You» με τα ήρεμα κουπλέ, την πιο χαλαρή μουσική και το όμορφο βιολί να βγάζουν παράπονο και τα έντονα ρεφρέν ντυμένα με δυνατή  ηλεκτρική κιθάρα και τα δυναμικά φωνητικά του Άγγελου να  μετατρέπουν αυτό το παράπονο σε μια ηχηρή απόγνωση.

Το 4ο κομμάτι του δίσκου, «The Devil In Me», είναι ένα πολύ ξεχωριστό μουσικά τραγούδι που κινείται σε alternative country/folk μονοπάτια θυμίζοντας λίγο 16 Horsepower. Η αρχή γίνεται με ένα λιτό μπάντζο που παρόλα αυτά ακούγεται αυτάρεσκο (όπως ο διάολος) για να συμπληρωθεί μετά από ένα ψυχεδελικό ακορντεόν. Τα δεύτερα φωνητικά δίνουν την ατμόσφαιρα που πρέπει στο κομμάτι ενώ προς το τέλος, βιολί, τσέλο και ακορντεόν έρχονται για να ολοκληρώσουν αυτήν την ψυχεδελικά διαβολική συμφωνία που περιγράφει το πώς θα ήταν εάν είχες τη δύναμη να μη σε επηρεάζει τίποτα γιατί έχεις το διάβολο μέσα σου. Ακολουθεί το ξεσηκωτικό «Just Once», ένα χορευτικό rock ‘n’ roll κομμάτι που σε κάνει να κουνιέσαι ρυθμικά μαζί του ενόσω προτρέπει τη γυναίκα του τραγουδιού να του δώσει μια ευκαιρία μιλώντας της συμβολικά για έναν χορό.

303751_10150373399264807_1601557943_n

Μετά τους χορούς και το rock ‘n’ roll σειρά παίρνει μια μελαγχολική μπαλάντα με ένα όμορφα θλιμμένο πιάνο και το τσέλο να συνοδεύει απαλά στον ίδιο τόνο ενώ προς το τέλος προστίθεται μια σπαρακτική φυσαρμόνικα αναδεικνύοντας τα «Symptoms»(ο τίτλος του τραγουδιού) της ερωτικής απογοήτευσης. Παράλληλα το «The Low Days» θα μπορούσε άνετα να είναι το soundtrack μιας ευρωπαϊκής ταινίας που έχει να κάνει με την ιστορία ενός μεγάλου και παθιασμένου έρωτα καθώς η μουσική του νιώθεις πως σε ταξιδεύει χορεύοντας στις φωτισμένες πόλεις της Ευρώπης.

Μεγάλη εντύπωση δημιουργεί το «I Want Her», μια ωδή στην εμμονή που μπορεί να έχουμε οι άνθρωποι απέναντι σε άλλους ανθρώπους, τα σενάρια που μπορεί να φτιάχνουμε στο κεφάλι μας για εμάς και εκείνους και πως όλο αυτό το συναίσθημα της ανάγκης το γιγαντώνουμε μέσα μας. Μια πολύ καλή πάσα για το επόμενο κομμάτι που είναι και το ομότιτλο του δίσκου «The Road Not Taken» το οποίο συμβολίζει και όλο το κόνσεπτ του δίσκου σχετικά με τις επιλογές που δε κάναμε, τα πράγματα που επιλέγουμε και αυτά που αφήσαμε στην άκρη. Ένα B-Side της ζωής με λίγα λόγια. Η βαρύτητα πέφτει κυρίως στη φωνή του Remi ο οποίος είναι σαν να τραγουδάει ένα μοιρολόι για όλα αυτά που δεν έζησε και δεν πρόκειται να ζήσει, καταλήγοντας όμως στο συμπέρασμα πως ο δρόμος ίσως είναι όλα αυτά που έχουμε. Στο ίδιο πλαίσιο κινείται περίπου και το «Something For The Road» υπογραμμίζοντας το πώς ξεθωριάζουν σιγά σιγά οι μνήμες των ανθρώπων που δεν βλέπονται πλέον.

Τι θα μπορούσε να είναι καλύτερο για κλείσιμο από το «Goodbye». Η ιστορία δυο εραστών με όνειρα και ελπίδες που η ζωή όμως τους ανάγκασε χωρίς να το επιλέξουν να πάρουν διαφορετικούς δρόμους. Η εισαγωγή του τραγουδιού περιέχει ένα κομμάτι από τον μνημειώδη λόγο του Charlie Chaplin στον δικτάτορα για την ισότητα και την ελευθερία ενώ τη φωνή του Remi συνοδεύουν μόνο μια κιθάρα και μια φυσαρμόνικα δίνοντας έτσι μια ευθύτητα χωρίς να απουσιάζει όμως το συναίσθημα

Ο 3ος δίσκος του Remi είναι και ο πιο ώριμος μουσικά και ο πιο επαγγελματικός. Έχει βρει ένα μοτίβο πάνω στο οποίο θέλει να πατάει αλλά δεν φοβάται να πειραματιστεί κιόλας και να δει που θα τον οδηγήσει. Ο συγκεκριμένος δίσκος παρότι οι μελωδίες του ποικίλουν έχει ένα μόνιμο μελαγχολικό υπόβαθρο. Η μουσική του έχει βάθος, ύφος και άποψη. Πάνω απ’όλα όμως πρόκειται για έναν ειλικρινή από καρδιάς δίσκο, βγαλμένο από την ψυχή και το μεράκι του καλλιτέχνη. Κάθε ιστορία του αληθινή ή όχι, περιγράφει καταστάσεις που μπορεί να έχουμε ζήσει ή συναισθήματα που μπορεί να έχουμε νιώσει γιατί περιγράφει ακριβώς ανθρώπινα συναισθήματα και ανθρώπινες καταστάσεις ως επί το πλείστον. Παρασύρεσαι στη μουσική κι ας μην έχεις ταξιδέψει τόσο γιατί κυριαρχεί η αυθεντικότητα και η αμεσότητα του δρόμου.

Υπάρχουν τελικά κι αυτοί οι καλλιτέχνες που ακολουθούν το δικό τους δρόμο και το μόνο που προσδοκούν είναι η διαδρομή! Καλοτάξιδος λοιπόν ο δίσκος και καλές περιπλανήσεις στον Remi και το σχήμα του!

Το «The Road Not Taken» μπορείτε να το ακούσετε στο bandcamp και να τον αγοράσετε διαδικτυακά ανάλογα με το ποσό που θέλετε εσείς.

http://

released 01 May 2014
All songs composed by Remi.
All lyrics written by Remi.

Angelos Kyprianos(Remi): Vocals, Guitar, Harmonica, Banjo.
 Iliana Koretsi: Cello, Vocals.
 Dora Thanopoulou: Accordion, Piano, Vocals.
 Makis Kafetzidakis: Bass*.
 *for the songs: I want her, i wait for you, symptoms, folk n rolla, the devil in me.
Hronis Pavlidis: Bass**.
**for the songs: In stone, Just once.
Vagelis Korakas: Drums.
John Prodromos Kotsifakos: Violin and Electric guitar.

Vocals in “Something for the road” by Danae Moraiti.

Produced by: Remi.

Song “I wait for you” produced by Lolek.

Artwork(Cover + back) by: Konstantine Kein.