Μετά από 21 χρόνια «break» και προβάδισμα για τίτλο

Σεζόν 1992-1993. Ο Ολυμπιακός κερδίζει τον Παναθηναϊκό με 77-72 εκτός έδρας και κάνει το 2-1 στην τότε σειρά των τελικών. 21 χρόνια αργότερα και ύστερα από 25 συνεχόμενες ήττες από τον «αιώνιο» αντίπαλο σε πλέι οφ πρωταθλήματος μακριά από το ΣΕΦ ήρθε η μεγάλη ώρα. Οι «ερυθρόλευκοι» έχοντας την αυτοπεποίθηση και την ψυχολογική ώθηση που τους έδωσε η μεγάλη νίκη τους (89-64) στο δεύτερο ματς, «έσπασαν» την έδρα του κακού –για τρίτο συνεχόμενο ματς- Παναθηναϊκού, έκαναν το 2-1 στην σειρά των τελικών και πλέον έχουν την δυνατότητα να κατακτήσουν τον τίτλο μέσα στην έδρα τους την ερχόμενη Κυριακή.

Ανώτερος για 30’ ο Ολυμπιακός, παραλίγο ανατροπή στο τέλος

Τα πράγματα φυσικά δεν είναι τόσο απλά όσο μπορεί να νομίζουν κάποιοι. Ο Ολυμπιακός μετά το σπουδαίο 64-69 μέσα στο ΟΑΚΑ έχει σαφές προβάδισμα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, κάτι λογικό αν αναλογιστούμε και την δυναμική του ΣΕΦ, ωστόσο τέτοιες σειρές κρίνονται στις λεπτομέρειες και το παραμικρό λάθος , επιπολαιότητα ή υποτίμηση του αντιπάλου ενδέχεται να κρύβει κινδύνους. Το ότι οι «ερυθρόλευκοι» δείχνουν να έχουν πλέον το «μομέντουμ» της σειράς είναι ξεκάθαρο, αλλά με τους «πράσινους» απέναντι και το βάρος της φανέλας που κουβαλούν, κανένας δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος.

Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα κατέβηκε στο ΟΑΚΑ διαβασμένη και με κεκτημένη ταχύτητα από τον δεύτερο τελικό του ΣΕΦ. Από τα πρώτα λεπτά πήγε τον ρυθμό στα δικά της επίπεδα, έκλεισε κάθε διάδρομο του Παναθηναϊκού προς την ρακέτα και γενικά εμφανίστηκε πιο απελευθερωμένη αναφορικά με παλαιότερα παιχνίδια της στο Κλειστό των Ολυμπιακών Εγκαταστάσεων. Παράλληλα, ήταν απόλυτα προσηλωμένη στο αμυντικό κομμάτι και σε συνδυασμό με την… καθιερωμένη αστοχία των «πρασίνων» από μακριά ευτύχησε να προηγηθεί πολύ νωρίς με διψήφιες διαφορές.

Χαρακτηριστικό το 22-33 μόλις στο 16’ με τους παίκτες του Ολυμπιακού να προσφέρουν σχεδόν όλοι από λίγο, είτε αμυντικά είτε επιθετικά, ενώ από τον Παναθηναϊκό πάλευαν συγκεκριμένοι παίκτες κι αυτοί δεν ήταν άλλοι από τους Ματσιούλις, Λάσμε και Διαμαντίδη. Ειδικά οι δύο τελευταίοι –πραγματικά δεν ξέρω αν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο κάπου αλλού- ήταν απίστευτα συγκινητικοί παίζοντας ασταμάτητα και στις δύο άκρες του γηπέδου. Ενδεικτικό αυτού που λέμε είναι τα 38 λεπτά του Διαμαντίδη και τα 30 του Λάσμε και οι 18 και 16 πόντοι που πρόσφεραν αντίστοιχα, προσπαθώντας να γυρίσουν μόνοι τους ένα χαμένο ματς.

Το τελευταίο καταδεικνύει και την κατάσταση που επικρατεί τους τελευταίους μήνες (για να μην πούμε χρόνο) στον Παναθηναϊκό με το ροτέισον να έχει μικρύνει επικίνδυνα (7-8 παίκτες εναλλάσσονται στην πεντάδα), κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει τρομερή κούραση σε αυτούς που τραβάνε όλο το κουπί. Πράγματι, αν κάποιοι όπως οι Διαμαντίδης, Λάσμε, Ματσιούλις, δεν έπαιζαν τόσο πολύ σήμερα, τα πράγματα μπορεί να ήταν και καλύτερα για τον Παναθηναϊκό. Και το λέω αυτό καθώς παρότι την κούραση από την υπερπροσπάθεια αυτών των τριών, ο αγώνας πήγε να γυρίσει από το πουθενά.

Το 40-56 του τρίτου δεκαλέπτου δεν έδειχνε ότι μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα. Ο Ολυμπιακός με καλύτερα ποσοστά στα σουτ εντός πεδιάς, με λιγότερα λάθη και περισσότερη δημιουργία είχε εμφανώς το πάνω χέρι. Ο Πρίντεζης για ακόμα ένα ματς ήταν καταλυτικός, όπως και ο Πέτγουεϊ. Ο Σπανούλης έδωσε αρκετά στο δημιουργικό κομμάτι, σκόραρε και κάποια καλάθια και γενικά χωρίς να κάνει καμιά ιδιαίτερη εμφάνιση, έδειξε διαφορετικός σε σχέση με προηγούμενες εμφανίσεις του στο ΟΑΚΑ. Όλα αυτά, όμως, πήραν μια άλλη τροπή στην τελευταία περίοδο.

Ο Παναθηναϊκός έβγαλε όση ενέργεια δεν είχε βγάλει στα 30’ του αγώνα, έσφιξε πολύ την άμυνά του, ανάγκασε σε πολλά λάθη και βεβιασμένες επιθέσεις τον Ολυμπιακό που από την μεριά του έκανε ένα σημαντικότατο λάθος. Αντί να συνεχίσει το παιχνίδι του, επέλεξε να ροκανίσει τον χρόνο, σταματώντας να επιτίθεται σωστά. Το άγχος πέρασε στα χέρια των «ερυθρόλευκων» που είδαν μια διαφορά 16 πόντων να πέφτει στους 2 (62-64) περίπου ενάμιση λεπτό πριν το τέλος. Σε εκείνο το σημείο ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου, ο ακούραστος Δημήτρης Διαμαντίδης, υπέπεσε στο λάθος που ουσιαστικά στέρησε από τον Παναθηναϊκό την δυνατότητα να ισοφαρίσει ή να περάσει και μπροστά στο σκορ.

Ωστόσο, ποιος μπορεί να πει έστω και μια κακή κουβέντα για τον αρχηγό του «τριφυλλιού» όταν έχει κάνει εξωπραγματικά πράγματα επί 38 λεπτά; Κανείς, φυσικά. Το drive του Σπανούλη κατέληξε σε εύστοχο καλάθι και κάπου εκεί ο Ολυμπιακός έφτασε στο τεράστιο διπλό μέσα στην έδρα του αντιπάλου του.

Ευκαιρία για Ολυμπιακό, το τελευταίο χαρτί του Παναθηναϊκού

Ο Ολυμπιακός έχει την μεγάλη ευκαιρία να κατακτήσει το πρωτάθλημα μέσα στην έδρα του, καθώς εκτός από το 2-1, έχει τόσο το ψυχολογικό προβάδισμα, όσο και το αγωνιστικό. Όποιος δεν βλέπει ότι οι Πειραιώτες είναι σε καλύτερη κατάσταση από τον Παναθηναϊκό, εθελοτυφλεί. Οι «ερυθρόλευκοι» σε αυτά τα τρία παιχνίδια έχουν βγάλει στο παρκέ περισσότερα στοιχεία δουλεμένης ομάδας σε αντίθεση με τους «πράσινους» που έχουν να αντιμετωπίσουν αρκετά προβλήματα και να βρουν λύσεις σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Λύση στην ξεκούραση του Διαμαντίδη είναι το πρώτο που πρέπει να βρεθεί. Κάτι δύσκολο αν κοιτάξουμε λίγο τα τρία ματς και δούμε ότι οι άλλοι γκαρντ της ομάδας (Ούκιτς, Κάρι, Ράιτ) είναι «εξαφανισμένοι». Το τρίποντο είναι καθαρά θέμα ψυχολογικό, ενώ το ροτέισον πρέπει να ανοίξει για να πάρουν ανάσες παίκτες με πολύ χρόνο όπως οι Λάσμε και Ματσιούλις. Ο Γκιστ πρέπει να εμφανιστεί καλύτερος μετά τον τραυματισμό, ενώ και ο Φώτσης δείχνει να έχει τα θέματά του, ειδικά επιθετικά. Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα απαντηθούν στον τέταρτο αγώνα της σειράς των τελικών την ερχόμενη Κυριακή (1/6) στο ΣΕΦ.