Πανελλαδικά καρδιοχτύπια

Η μάχη των πανελληνίων μόλις ξεκίνησε για 105.000 μαθητές. Το άγχος ανεξέλεγκτο, η αγωνία φοβερή, η προσπάθεια υπέρογκη και η ελπίδα μαζί με τα όνειρα οι μόνοι σωτήρες σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που χωλαίνει. Οι συγκεκριμένοι αυτοί μαθητές είναι, κατά τη γνώμη μου, τα πραγματικά παιδιά της κρίσης αφού μεγάλωσαν και πήγαν σχολείο στην έξαρση της κρίσης. Καθώς έβλεπαν τα πάντα γύρω τους να καταρρέουν δεν πρόλαβαν να κάνουν όνειρα για καριέρες, χρήματα και άλλα τέτοια. Πολλοί αναγκάστηκαν να δουλέψουν ή να συγκεντρωθούν σε ένα ιδιαίτερα αντίξοο περιβάλλον που δεν εμπνέει καμία φιλοδοξία. Πείνα, ανεργία και μετανάστευση μαζί με όλη την Ελλάδα, επηρέασαν και αυτά τα παιδιά που δεν μπόρεσαν να έχουν σχεδόν τίποτα δεδομένο. Με την ιδιότητα της πρώην μαθήτριας και της αδελφής που ανησυχεί, ένοιωσα πως πρέπει να γράψω δύο λόγια σε αυτά τα παιδιά που ελπίζω να κάνουν τα όνειρα τους πραγματικότητα με λιγότερο κόπο και με περισσότερη ελπίδα γύρω τους.

Αγαπητοί μαθητές,

Εξετάσεις είναι θα περάσουν, το λέω εκ πείρας.  Εναρκτήριο μάθημα η Νεοελληνική Γλώσσα. Χμμμ όχι και τόσο καλή αρχή ε; Ξέρω, ξέρω… μέσα στην τρελή αυτή πίεση που αισθάνεστε είναι δύσκολο να προσποιηθείτε πως σας αφορά έστω και λίγο το επιλεγόμενο θέμα και να εκφραστείτε ελεύθερα, δομημένα και με βάση την επιχειρηματολογία. Λέξεις, έννοιες, τεχνικές και περιλήψεις αναβοσβήνουν σα χαλασμένα φωτάκια στο κεφάλι σας. Όμως σκεφτείτε πως όσο δύσκολη, υποκειμενική και απρόβλεπτη και αν είναι η Έκθεση, είναι γενικής παιδείας. Αυτό σημαίνει πως μπορείτε να πάρετε την πρώτη κρυάδα τουλάχιστον στην ίδια αίθουσα με την/τον κολλητή/ό σας που έχει επιλέξει διαφορετική κατεύθυνση. Είναι και αυτό μια μεγάλη παρηγοριά! Θα μοιραστείτε τις ίδιες σκέψεις και τους ίδιους προβληματισμούς και θα μπορείτε να του ρίξετε κλεφτά μια ματιά λίγα δευτερόλεπτα πριν κοιτάξετε τα πολυπόθητα θέματα που σας προκαλούν αυτό το φοβερό καρδιοχτύπι.

Βγαίνοντας όλα θα είναι διαφορετικά! Θα έχετε καταλάβει πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και όλα αυτά τα σοφά και τετριμμένα που λένε οι μεγαλύτεροι. Αφήστε στην άκρη τα βιβλία και τις σημειώσεις, απαντήστε μονολεκτικά στις χιλιάδες ερωτήσεις που θα σας γίνουν και κερδίστε ενέργεια. Κυρίως όμως αφήστε κατά μέρος το άγχος, το υπερκινητικό και ζωηρό αυτό συναίσθημα που νοιώθετε να σας πνίγει. Μιλήστε μεταξύ σας, ανταλλάξτε ματιές και πείτε ο ένας στον άλλο με ένα νεύμα πως όλα θα πάνε καλά και πιστέψτε το. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που έδινα αρχαία κατεύθυνσης. Η καλύτερη μου φίλη είχε πανικοβληθεί, όπως εγώ, απλά εκείνη το έδειχνε. Είχε τα θέματα μπροστά της και έκλαιγε ασταμάτητα. Γύρισα, την κοίταξα και της ψιθύρισα «ηρέμησε και γράφε, τώρα! Όλα θα πάνε καλά». Και όλα πήγαν τελικά όπως έπρεπε.

Οι γονείς σας θα είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μην τους αποπαίρνετε γιατί έχουν το ίδιο και ίσως λίγο περισσότερο άγχος από εσάς. Απαντήστε ήσυχα και γενικά στις χιλιάδες φορές που θα σας ρωτήσουν «Πώς έγραψες;». Σε αυτή τη λίστα των ανήσυχων μπαίνουν και οι καθηγητές σας, μόνο που εκείνοι ίσως ξέρουν να το χειριστούν λίγο πιο κομψά αφού είναι μέρος της δουλειάς τους. Μην ξεχάσετε όμως να τους ενημερώσετε, είναι σημαντικό, περιμένουν εναγωνίως όχι ένα αλλά δεκάδες παιδιά τα οποία όλο το χρόνο εξαρτούνταν από τους ίδιους.

Ψυχραιμία λοιπόν σε όλους. Δεν κρίνεται καμία ζωή και κανένα μέλλον από τις 3 ώρες που διαρκούν οι εξετάσεις. Όλα είναι στο χέρι σας, σε αυτό που κρατάει σήμερα τρέμοντας το στυλό! Καλή επιτυχία!!!

Με αγάπη,

Μία πρώην μαθήτρια.