Άνθρωπέ μου, είσαι φασίστας;

Βρισκόμαστε λίγες ώρες μετά το τέλος των ευροεκλογών και των αυτοδιοικητικών. Σαφέστατα και είναι πολλά αυτά που μπορεί να σχολιάσει κανείς, παρατηρώντας τα αποτελέσματα της κάλπης.

«Πρώτη φορά αριστερά» με ποσοστό 26,55% (Ενσωμάτωση 98,06% αυτή τη στιγμή που συντάσσεται τούτο το κείμενο), το ΠΑΣΟΚ επιβίωσε αριθμητικά, με την ΕΛΙΑ να καταγράφει το ποσοστό της τάξεως του 8,03 αφήνοντάς μας να απορούμε το πώς και το γιατί, η ΝΔ μείωσε τη δυναμική της από τις εθνικές εκλογές του 2012, ωστόσο συγκέντρωσε το καθόλου ευκαταφρόνητο για τις πολιτικές που ακολουθεί εδώ και δύο χρόνια ποσοστό του 22,74%. Παρόλ’ αυτά, από τα πολύ ανησυχητικά και απογοητευτικά που ανέδειξαν οι χθεσινές κάλπες ήταν η τρίτη  θέση που κατέλαβε η Χρυσή Αυγή, με 9,4 %.

Από τη μία πλευρά, έχουμε μια συγκυβέρνηση που επέβαλε με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου τα σκληρότερα μέτρα λιτότητας στην ελληνική κοινωνία, ενώ, παράλληλα, η ΝΔ υιοθετούσε αργά αλλά σταθερά την ατζέντα του ακροδεξιού μορφώματος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εξίσωση των ποσοστών της ανεργίας με αυτών της «λαθραίας» μετανάστευσης, κατά Σαμαρά; Την πρόθεση Σαμαρά να αποκλείσει από τους παιδικούς σταθμούς τα παιδιά μεταναστών (τα ίδια πρέσβευε και πρεσβεύει και η Χρυσή Αυγή), τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και πόσα άλλα ακόμα;

Μπορεί πολύ εύκολα, λοιπόν, κάποιος να υποθέσει πως η ανέχεια, η διαρκής υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου του μέσου πολίτη, αλλά και το κλίμα ξενοφοβίας και μισαλλοδοξίας που πολύ έντεχνα δημιούργησαν από κοινού ΝΔ και Χρυσή Αυγή οδήγησαν τους ψηφοφόρους στην επιλογή του δεύτερου. Γιατί του δεύτερου και όχι του πρώτου; Εδώ είναι το ζουμί.

Η Χρυσή Αυγή, από τη στιγμή που ανέδειξε δημοτικό σύμβουλο στο δήμο της Αθήνας το 2010 το Νίκο Μιχαλολιάκο έως και σήμερα προσπάθησε να καταστήσει εαυτόν στη συνείδηση του ψηφοφόρου ως ένα κόμμα καθαρά αντισυστημικό. Βέβαια, η πορεία απέδειξε πολλάκις πως κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Ποιο αντισυστημικό κόμμα πιάνει ψιλή κουβέντα με το γενικό γραμματέα της κυβέρνησης, στις διαδηλώσεις και τις απεργίες για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων όχι μόνο δεν είναι παρόν αλλά τις καταγγέλλει, τουναντίον (όπως στην περίπτωση της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης του Περάματος), συμφωνεί με το πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ κλπ κλπ;

Η «αντισυστημικότητα» της Χρυσής Αυγής, λοιπόν, είναι αυτό που προσέλκυσε τόσο μεγάλο ποσοστό ψηφοφόρων; Τελικά, το 9,4% των Ελλήνων είναι φασίστες; Ήταν ψήφος οργής, διαμαρτυρίας, απελπισίας; Θα μιλήσω ξεκάθαρα. Δε διατίθεμαι να δικαιολογήσω κανέναν από εκείνους που τη στήριξαν και την ψήφισαν. Δε δέχομαι ότι δεν ήξεραν ή ότι είναι απογοητευμένοι. Αυτό δεν είναι νέο. Απογοητευμένη είναι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού που κατοικεί αυτό τον τόπο. Μπορεί να έγινε αργοπορημένα κι αφού πρώτα δολοφονήθηκε Έλληνας, ο Φύσσας (λες και οι Πακιστανοί που έχουν μαχαιρωθεί-δολοφονηθεί-κακοποιηθεί κατά καιρούς από μέλη της Χρυσής Αυγής δεν είναι άνθρωποι) αλλά έστω κι έτσι, τα media μίλησαν ανοιχτά για το ποιόν της εγκληματικής οργάνωσης (γιατί περί αυτού πρόκειται).

Η επιλογή και στήριξη ενός ακροδεξιού, νεοναζιστικού μορφώματος δεν είναι αντίδραση, δεν είναι λύση. Είναι συνενοχή στο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας ολόκληρης, στη συνέχιση και νομιμοποίηση του φασισμού. Γιατί, ας μην κρυβόμαστε άλλο πίσω από το δάχτυλό μας, νομιμοποιείς το φασισμό όταν τον εκλέγεις να σε εκπροσωπεί σε αυτοδιοικητικό επίπεδο, σε κοινοβούλιο και ευρωκοινοβούλιο.

Κλείνοντας, θα ήθελα να θυμίσω σε όσους έχουν «κοντή» μνήμη και με αφορμή την επανεμφάνισή του στο προσκήνιο από το πουθενά με το ποσοστό του 2,7%, ότι πριν η Χρυσή Αυγή εκλεγεί σε δήμους, βουλή και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ο ΛΑ.Ο.Σ του Γιώργου Καρατζαφέρη, ένα ξεκάθαρα εθνικιστικό κόμμα, πραγματοποιούσε κομματικές συγκεντρώσεις, με τον αρχηγό του να δηλώνει πως η λύση του για το μεταναστευτικό είναι να βουλιάζει τα πλοία με τους μετανάστες (δες εδώ). Αν αθροίσουν τις δυνάμεις τους αυτά τα δύο ακροδεξιά κόμματα (δεν το θεωρώ καθόλου απίθανο σενάριο για το μέλλον, άμεσο και έμμεσο, να συνεργαστεί ο ΛΑ.Ο.Σ με μια πιο «σοβαρή» Χρυσή Αυγή, όταν η ΝΔ έδειξε το δρόμο), σχηματίζουν διψήφιο ποσοστό. Σε μια χώρα με 11 εκατομμύρια (το πολύ) κατοίκους, η ακροδεξιά παίρνει διψήφιο ποσοστό. Αντιλαμβάνεσαι τι σου λέω;

Όση ώρα γράφω αυτό το κείμενο, ακούω ξανά και ξανά το τραγούδι «Μιλώ για τα παιδιά μου», σε στίχους Γιώργου Σκούρτη και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου. Αναρωτιέμαι πως από το «Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω, έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω» φτάσαμε στο «αίμα, τιμή, χρυσή αυγή» και στο «έξω οι ξένοι απ’ την Ελλάδα». Εμείς που φεύγαμε σωρηδόν στα πλοία κι εξακολουθούμε, που ζήσαμε σφαγές εκατοντάδων χιλιάδων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που, που, που… «Η απελπισία», θα ανταπαντήσεις. «Μήπως ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με τα ψέματα;», θα σου πω εγώ.