Η συγκινητική Ατλέτικο και η δικαίωση της Ρεάλ

Το ποδόσφαιρο είναι μαγικό. Για 93 λεπτά το φανταστικό δημιούργημα του Ντιέγκο Σιμεόνε είχε στα χέρια του το τρόπαιο του Champions League και έπρεπε να αντέξει ακόμα 2 για να ακούσει το σφύριγμα της λήξης. Όμως, ήταν εκείνο το λεπτό που τελικά έκρινε την μετέπειτα έκβαση της αναμέτρησης. Ένα γκολ του Σέρχιο Ράμος 2 λεπτά πριν το τέλος του τελικού στην Λισαβόνα, απογείωσε την -τρεμάμενη έως εκείνη την ώρα- Ρεάλ και αποτελείωσε τους «σκασμένους» παίκτες της Ατλέτικο που γνώριζαν βαθιά μέσα τους πως στην παράταση η μοίρα τους ήταν λίγο-πολύ προδιαγεγραμμένη.

Πράγματι, όσο κι αν πολλοί ουδέτεροι πίστευαν και ήθελαν ο χθεσινός (24/5) τελικός να οδηγηθεί στα πέναλτι, άλλο τόσο πίστευαν ότι η Ρεάλ Μαδρίτης του Κάρλο Αντσελότι θα έβρισκε αργά ή γρήγορα τον δρόμο για να αποφύγει αυτή την ψυχοφθόρα διαδικασία. Ακριβώς έτσι έγινε. Οι «ροχιμπλάνκος» έδειχναν εντελώς άδειοι από δυνάμεις και όσο περνούσε η ώρα στην παράταση, τόσο η κούραση τους απομάκρυνε από το όνειρο. Η φυσιολογική εξέλιξη ήταν αυτό που είδαμε στο 110’ της παράτασης με τον Μπέιλ να κάνει το 2-1 και να απλουστεύει την κατάσταση για την «βασίλισσα».

Και αν αυτό το τελικό 4-1 δεν αντιπροσωπεύει ούτε κατά διάνοια την πραγματική εικόνα του τελικού, τότε και το ματς μέχρι το 65’ με 70’ δεν έδειχνε το πως η Ρεάλ θα βρει καν τον δρόμο προς τα δίχτυα του Κουρτουά. Για άλλη μία φορά η Ατλέτικο ήταν άριστα διαβασμένη και στημένη στον αγωνιστικό χώρο του «Ντα Λουζ», όσο κι  αν η επιλογή του Ντιέγκο Κόστα στην αρχική ενδεκάδα αποδείχθηκε λανθασμένη, καθώς ο Ισπανός επιθετικός αντικαταστάθηκε μόλις στο 9ο λεπτό, εξαιτίας του προβλήματος που αντιμετώπιζε εδώ και μία εβδομάδα και το οποίο τον καθιστούσε αμφίβολο για τον χθεσινό τελικό.

Ο Σιμεόνε ξόδεψε γρήγορα μια αλλαγή που θα μπορούσε να φανεί χρήσιμη στο δεύτερο ημίχρονο, όταν η Ατλέτικο θα χρειαζόταν φρέσκα πόδια και πνευμόνια για να αντέξει την πίεση της Ρεάλ και να συνεχίσει το ασταμάτητο τρέξιμο που έκανε από την αρχή του παιχνιδιού. Μέχρι τα μέσα του δευτέρου μέρους η ομάδα του «Τσόλο» Σιμεόνε είχε κερδίσει κατά κράτος στην τακτική την αντίστοιχη της Ρεάλ, μην επιτρέποντας τον ελάχιστο χώρο για να μπορέσουν να φτιάξουν παιχνίδι οι Ρονάλντο, Μόντριτς, Μπέιλ, και Ντι Μαρία.

Οι δύο τελευταίοι προσπαθούσαν ιδιαίτερα με προσωπικές ενέργειες να αλλάξουν την ροή του αγώνα που από το 36’ είχε ως οδηγό την Ατλέτικο με εκείνο το γκολ του Γκοντίν, ύστερα από εντελώς λανθασμένη έξοδο του Κασίγιας. Μάλιστα, ο Μπέιλ ήταν αυτός που άρχισε να κάνει καλές ευκαιρίες, αλλά να τις χάνει, δείχνοντας ότι μπορεί να αποβεί μοιραίος για την ομάδα του. Το πάθος και το τρομερό πρέσινγκ που ήταν τα ισχυρά χαρτιά της Ατλέτικο από την έναρξη του ματς φάνηκαν να την εγκαταλείπουν λίγο μετά το 70’.

Το ασύμμετρο 4-2-4 που χρησιμοποίησε κάποια στιγμή ο Αντσελότι γύρισε στο κλασικό 4-3-3, καθώς ο Μόντριτς ήταν απελπιστικά  μόνος στο κέντρο, επωμιζόμενος την δημιουργία ολόκληρου του παιχνιδιού της Ρεάλ. Το μειονέκτημα αυτό που δεν εκμεταλλεύτηκε η ομάδα του Σιμεόνε, διορθώθηκε λίγο αργότερα με την είσοδο του Μοράτα και την τοποθέτηση του Ντι Μαρία και πάλι στο κέντρο ως εσωτερικός χαφ. Από εκείνο το χρονικό σημείο κι έπειτα η «βασίλισσα» έπαιξε στρωτά, έξυπνα, καλύτερα από την συμπολίτισσά της, αλλά ακόμα κι έτσι δεν μπορούσε να φτάσει στο γκολ, μέχρι ο απίστευτος φετινός Ράμος σηκωθεί μόνος στο 93’ και στείλει το ματς στην παράταση, όπου η ψυχολογία της Ρεάλ έφτασε στα ύψη.

Ο φόβος για έναν χαμένο τελικό στην πρώτη παρουσία της μετά από 12 χρόνια, αντικαταστάθηκε από ανακούφιση και ηρεμία που ήταν έκδηλη στον πρόσθετο χρόνο. Οι παίκτες της Ατλέτικο έπαιξαν ηρωικά, ακόμα και τραυματίες όπως ο Χουάν Φραν, από την πλευρά του οποίου προήλθε το δεύτερο γκολ της Ρεάλ, ύστερα από την όμορφη ατομική προσπάθεια του Ντι Μαρία. Μαρσέλο και Ρονάλντο ολοκλήρωσαν τον θρίαμβο για την «βασίλισσα», σκορ βέβαια που δεν αντικατοπτρίζει την συνολική εικόνα του τελικού. Αφήστε που το πέναλτι στο τέλος ήταν αχρείαστο πραγματικά, αφού με δευτερόλεπτα να απομένουν και το σκορ στο 3-1 δεν το καταλογίζεις κάνοντας ακόμια πιο βαριά την ήττα του αντιπάλου που έφτυσε αίμα μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Τέλος πάντων, το τελευταίο ήταν απλά μια παρατήρηση που δεν μου έκατσε καλά, ωστόσο μικρή σημασία έχει. Η Ρεάλ Μαδρίτης στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης για 10η φορά στην ιστορία της. Τελευταία φορά ήταν το 2002 σε εκείνον τον τελικό με την Λεβερκούζεν. Ο Αντσελότι πέρασε στο «πάνθεον», όντας ο δεύτερος προπονητής μετά τον Μπομπ Πέισλι (Λίβερπουλ-1977, 1978, 1981) που σηκώνει τρεις φορές το βαρύτιμο τρόπαιο. Παράλληλα, έγινε ο πέμπτος τεχνικός που κατακτά την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση με δύο διαφορετικές ομάδες (2003 και 2007 με Μίλαν, 2014 με Ρεάλ).

Η Ρεάλ εμφανίστηκε καλύτερη στον χθεσινό τελικό, δεν παράτησε το ματς και δικαιώθηκε. Από την άλλη η προσπάθεια της Ατλέτικο ήταν συγκινητική. Η ομάδα με όλη την σημασία της λέξεως, μετά την κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος έφτασε μία ανάσα και από το Champions League. Δύο λεπτά την χώριζαν από νέο θαύμα, ωστόσο έμεινε με την χαρά της συμμετοχής σε έναν μεγάλο ευρωπαϊκό τελικό, ύστερα από αυτόν του 1974 κόντρα στην Μπάγερν. Το «οικοδόμημα» του Σιμεόνε έχει μέλλον και δεν του αξίζουν δάκρυα, παρά μόνο χειροκρότημα. Όπως και στην φετινή Ρεάλ.