Γεννημένη αριστερόχειρας

Γεννήθηκα αριστερόχειρας σε εποχή που εκ πρώτης όψης δεν φαινόταν επικίνδυνη για την «ιδιαιτερότητά » μου. Μια θεία μου τη δεκαετία του ’60 είχε φάει πολύ ξύλο για να γίνει δεξιόχειρας, άσε που το Μεσαίωνα τους αριστερόχειρες τους έκαιγαν, γιατί θεωρούνταν δαιμονισμένοι. Η κατηγορία ήταν πως σε αυτούς που γράφουν με το αριστερό χέρι υπαγορεύει ο διάβολος. Έτσι κατέληξα πως γεννήθηκα σε λάιτ εποχή, αν λάβεις υπόψη σου πως σε άλλη ή θα γινόμουν φλαμπέ ή θα ‘μουν σακατεμένη στο ξύλο.

Μα μη νομίζετε πως ήταν κι εύκολα τα πράγματα και για μένα. Στο σχολείο η πρώτη μου δασκάλα με κοιτούσε παραξενεμένη και χαμογελούσε «με το αριστερό Στελλάκι;» και ρωτούσε τους γονείς μου αν είναι κληρονομική μας η αριστεροχειρία. Άκου τώρα ερώτηση, και τι φοβήθηκε, μην την κολλήσω; Και άργησα πολύ να μάθω να συμμετέχω σωστά στην προσευχή, γιατί δεν καταλάβαινα με ποιο χέρι πρέπει να κάνω το σταυρό μου. Μου λεγαν με το δεξί κι εγώ δεν είχα καταλάβει ακόμα ποιο είναι το δεξιά και το αριστερά. Οπότε μου λεγαν να κάνω το σταυρό μου με το «καλό χέρι», μ’ αυτό που γράφω και μ’ αυτό που τρώω. Κι έτσι συνέχιζα να κάνω το σταυρό με τ’ αριστερό και πάλι τα άκουγα απ’ τους δασκάλους.

Σ’ ένα θεατρικό για την 25η Μαρτίου θυμάμαι έπρεπε να σηκώσουμε όλοι ψηλά το χέρι και να ορκιστούμε. Ήμουν στην πέμπτη δημοτικού και είχα μάθει πια να ξεχωρίζω τ’ αριστερό με το δεξί. Μα πάλι ο δάσκαλος έκανε την επικίνδυνη υπόδειξη «σηκώστε το καλό χέρι για να ορκιστείτε» κι εγώ πάλι την πάτησα, αν και είχα μεγαλώσει. «Το καλό το χέρι ρε Στέλλα, τι δεν κατάλαβες πάλι;» Αλλά κι αυτό το δίλημμα που μου βαζε πάντα αυτός ο δάσκαλος ήταν παροιμιώδες. Μα αφού αυτό ήταν το καλό μου χέρι. Μ’ αυτό έγραφα, αυτό κόρδωνα όταν ήξερα την απάντηση στην τάξη,μ’ αυτό έτρωγα. Με το αριστερό πόδι ξεκινούσα πάντα το βήμα μου. Το καλό μου ήταν, τι δεν έκανα σωστά;

Άσε που όταν πήγα στη φιλαρμονική να μάθω κλαρινέτο, στο πρώτο μάθημα με γείωσαν. Το κρατούσα -λέει- από την ανάποδη το μουσικό όργανο, δεν ήταν σωστό. Έπρεπε να μάθω να το κρατάω ανάποδα, αλλιώς δεν είχα ελπίδα να μάθω να παίζω τις νότες. Κι έτσι έφυγα κι εγώ, και άφησα τους δεξιόχειρες να παίξουν μουσική σωστά. Από τα δεξιά ο ήχος ακούγεται καλύτερος.

Μικρό παιδί ήμουν και μ’ αυτή τη μικρή ιδιαιτερότητά πήρα το πρώτο μάθημα κοινωνικής διαφορετικότητας. Τις λέξεις τις φτιάχνει η ισχυρή πλειοψηφία κι αυτή της επιφορτίζει με τα νοήματα που η ίδια θέλει. Κι αν μια λέξη για σένα σημαίνει κάτι άλλο, δεν έχει σημασία. Πρέπει να προσαρμοστείς με τα κοινώς αποδεκτά νοήματα για να συνεννοηθείς και να τα βγάλεις πέρα. Δεν έχει σημασία σ’ αυτή την κοινωνία ποιο είναι για σένα το «καλό», μα ποιο είναι για την πλειοψηφία που το ορίζει.

Με το καλό το χέρι γράφουμε και κάνουμε το σταυρό μας, με το καλό χέρι γράφουμε, για να μας πάνε όλα δεξιά. Την Πρωτοχρονιά μπαίνουμε σε σπίτι με το δεξί για να κάνουμε ποδαρικό. Στο δρόμο πάμε δεξιά και μόνο στην προσπέραση τολμάμε το αριστερά. Κι έτσι μάθαμε πως το δεξί είναι το καλό και το αριστερό είναι το κακό. «Δεν κάνεις κι άσχημα γράμματα για αριστερόχειρας», μου ‘πε μια μέρα μια καθηγήτρια μου. Δεν τραυλίζεις και πολύ για δεξιόχειρας,μου ρθε να της πω.

Βαρέθηκα στη ζωή μου να αποδέχομαι και να υιοθετώ ερμηνείες που έχουν επιλέξει άλλοι να δώσουν στις λέξεις μου.

Το καλό και το κακό το ορίζουμε μαζί κι ο καθένας προσωπικά.

Παντού και πάντα.