Ο καταθλιπτικός, ο ψηφοφόρος και ο Αντρέας (εθνικό γουέστερν)

Εκεί που γυρνούσαμε μαζί με τη μάνα μου από το εκλογικό κέντρο προχτές, πέφτουμε πάνω σε μια γειτόνισσα που πότιζε τα λουλούδια στο μπαλκόνι και μας κάλεσε σπίτι της. Επικίνδυνη μέρα να κοινωνικοποιηθεί κανείς, γιατί πρέπει -θες δε θες- την κουβέντα να την προσαρμόσεις στα πολιτικά απόνερα της ημέρας. Η τηλεόραση έπαιζε πολιτικές εκπομπές- ακουγόταν απ’ έξω-, κι εγώ δεν ψηνόμουν καθόλου να αντιπαρατεθώ, αλλά με έπιασαν απροετοίμαστη και δεν είχα πρόχειρη διακαιολογία. Και μπήκα.

Στο σαλόνι καθόταν ο άντρας της,γύρω στα 60, κι έβλεπε τα exit poll -μεγάλη επιτυχία κι αυτή- με την Τρέμη. Συμφωνούσε,διαφωνούσε,δεν ξέρω, πάντως ανα τακτά χρονικά διαστήματα συνοφρυωνόταν,τεντωνόταν και μούγκριζε. Να του άρεσαν τα αποτελέσματα; Να ‘χε βάλει στοίχημα με κανα συγχωριανό για το αποτέλεσμα και να έπεσε μέσα; Να γκέλαρε το ροζ σακάκι της Τρέμη; Δεν κατάλαβα. Και μήπως ήμουν σίγουρη πως ήταν ευχαριστημένος με αυτό που έβλεπε και άκουγε; Μπέρδεμα οι αντιδράσεις του, αλλά η γυναίκα του πρόλαβε να μου ψιθυρίσει «μην τον πολυπαίρνεις στα σοβαρά μανάρι μου, έχει κατάθλιψη. Τα λέει και τα κάνει μπερδεμένα τον τελευταίο καιρό.»

Δεκατέσσερις μήνες καταθλιπτικός ο γείτονας, κι ήταν κι άλλους μήνες πριν -λέει- αλλά δεν τον πρόλαβαν νωρίς. Τον έβλεπαν να πέφτει σιγά,σιγά, κι είπαν ότι θα ‘ναι λόγω του κλεισίματος του μαγαζιού του. Κι είναι κι η τράπεζα που τον κυνηγάει για το σπίτι, γιατί μ’ αυτά και μ’ αυτά δε πλήρωσε τις δόσεις του δανείου. Αλλά ήταν η «αρρώστια», μας συνέχισε η γυναίκα του καθώς δήθεν μας ξεναγούσε στον πίσω κήπο. Τόση ώρα μέχρι να μας πει τον καημό της. Πρωτοβουλία μηδέν στην καθημερινότητα, ούτε και καμία ασχολία. Το Ladose πανάκριβο, αυξήθηκε η ρημάδα η συμμετοχή και τρέχα να φαρμακωθείς μόνος σου. Κι αυτός στον κόσμο του..Ένα πιάτο φαι στον καναπέ, τηλεόραση πάντα ανοιχτή, και τώρα έμαθε να κουτσοκαταφέρνει και το ίντερνετ. «Θέλει και η κατάθλιψη την ευρυζωνικότητά της», σκέφτομαι καθώς μπαίνουμε και πάλι στο σαλόνι, για να τον βρούμε στην ίδια θέση ακριβώς που τον αφήσαμε.

-Εσύ μικρή τι ψήφισες; με αποπήρε με το που έκανα να βολευτώ στον καναπέ απέναντι του.

Με έπιασαν οι ντροπές και είπα να το παίξω φλου, οπότε αρκέστηκα να του πω, πως δεν στηρίζω πόλους πολιτικής σταθερότητας, και χαμογέλασα ψιλοαμήχανα.

– Κοίτα που κι άλλη μας βρέθηκε τσιμπημένη με το μορφονιό.

Απ’ την αρχή κατάλαβα ότι το πράμα δεν το πηγαίναμε καθόλου καλά, οπότε είπα να αλλάξω την κουβέντα και γύρισα στη γυναίκα του.

– Το λικέρ πορτοκάλι φανταστικό, έχουμε συνταγή;

Σηκώνεται τότε ο καταθλιπτικός και αρχίζει ένα πολιτικό σολάρισμα- μνημόσυνο στον Παπανδρέου.

– Όταν ο Αντρέας έβγαινε στο μπαλκόνι, προβλήματα δεν υπήρχαν. Τρέξατε όλοι οι φοβισμένοι και μου κρυφτήκατε κάτω από τα ροζ σημαιάκια του Τσίπρα. Τι να μας πει ρε αυτός; Και τι θα κάνει αν ανέβει η αριστερά, σάμπως θα λύσει και τίποτα; Όλοι ωραία τα λένε στην αρχή, αλλά να ξέρεις όλοι τρώνε στο τέλος. Όχι, είμαστε και πολλοί που δε θα λιποτακτήσουμε, θα το παλέψουμε. Κι η Ελιά έχει νέους και προκομμένους, είναι το μοναδικό χαρτί του Τσίπρα οι νέοι νομιζεις;Τους άλλους τους ξέρω και τους εμπιστεύομαι. Όλοι θα τρωγαν στη θέση τους, μη γελιόμαστε. Δεν είναι οι αριστεροί η λύση.

Μέσα σε πέντε λεπτά είχα ζαλιστεί και δεν ήξερα αν οφειλόταν στο λικέρ που εν τω μεταξύ ήπια μονοκοπανιά ή στις γενικεύσεις, τους αφορισμούς και την αδιαλλαξία του καταθλιπτικού της διπλανής μου πόρτας. Μ’ αυτά και μ’ αυτά η ώρα είχε πάει 8 και έπρεπε να πιει το φάρμακο. Και να σου πω την αμαρτία μου, την στιγμή που τον κρυφοκοίταξα στην κουζίνα του να χαπακώνεται, δεν τον συμπόνεσα καθόλου.

Γιατί είναι κάποιες αρρώστιες που υπερπηδούν το προσωπικό, και εκτείνονται στο συλλογικό.

Είναι κάποιες αρρώστιες που η αιτία τους δεν είναι οργανική, αλλά πνευματική.

Κι είμαστε και μερικοί άρρωστοι που δεν λέμε να πάμε σε γιατρό, αλλά λέμε να εναποθέσουμε την θεραπεία στην ελπίδα για αλλαγή.

Γιατί είναι κάποιες αρρώστιες που μας έρχονται, κι άλλες που επιτρέπουμε να έρθουνε.

Και κανένας δεν υποχρεούται να σε συμμεριστεί για τις δεύτερες.