Το “The Blackbird Flies” είναι ένα ταξίδι συναισθημάτων

Χωρίς να χάσω πολύ χρόνο έσκισα την ζελατίνα και έβαλα να το ακούσω. Μόλις είχα επιστρέψει σπίτι από την παρουσίαση του δίσκου τους στον κινηματογράφο Τριανόν και η εικόνα τους πάνω στην σκηνή, καθώς και η μελωδία που δημιουργούσαν αυτοί οι έξι άνθρωποι, δεν μπορούσαν να βγουν από το μυαλό μου. Παρά την οπτικοακουστική απόλαυση του καινούργιου δίσκου τους και τα χιλιάδες συναισθήματα που με βομβάρδιζαν στο Τριανόν, ήθελα να εισχωρήσω ακόμα περισσότερο στο κόνσεπτ, στην λογική, στο ύφος και στην λυρικότητα της δουλειάς τους.

Γι αυτό άκουσα ξανά και ξανά το “The Blackbird Flies” των Empty Frame (ελπίζω να το είχατε καταλάβει με τόση… εισαγωγή) και διαπίστωσα κάτι που δεν θέλει και ιδιαίτερη σκέψη νομίζω. Ότι σε αυτή την Ελλάδα, αυτή την εποχή, μέσα σε όλα τα μουσικά «σκουπίδια» που κυκλοφορούν από ‘δω κι από ΄κει, υπάρχουν και μερικοί πραγματικοί μουσικοί, μερικοί αληθινοί καλλιτέχνες, που γνωρίζουν πώς να φτιάξουν ποιοτική μουσική, συνδυάζοντας και «παντρεύοντας» αν θέλετε διάφορα παρακλάδια της ροκ κι όλα αυτά μετουσιωμένα σε ένα αξιόλογο αποτέλεσμα.

Ας είναι καλά οι εξαιρετικοί Mr. Highway Band από τους οποίους είχα την ευκαιρία να μάθω και να γνωρίσω τους Empty Frame. Στο 3ο Music Highway Festival τους πρωτοείδα και ένιωσα διάφορα. Είδα κάτι που με ενθουσίαζε, πράγμα δύσκολο για μένα, αφού δύσκολα ενθουσιάζομαι με κάποιον καλλιτέχνη ή συγκρότημα την σημερινή εποχή και δη από την Ελλάδα. Πολύ, μα πολύ ψάξιμο έπεσε για την παρέα με το βιολί, το τσέλο, τα πλήκτρα, το μπάσο, την κιθάρα και τα τύμπανα. Έξι άτομα σε απόλυτη αρμονία.

“They Think We’re Eskimos”, ο πρώτος δίσκος τους, μα ο δεύτερος, ο φρέσκος, ο καινούργιος είναι αυτός που μου έχει κεντρίσει περισσότερο το ενδιαφέρον. Ίσως γιατί πάει λίγος καιρός που έχω «βουτήξει» στον μουσικό κόσμο των Empty Frame και το “The Blackbird Flies” είναι το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό. Το έχω ακούσει τόσες φορές άλλωστε. Έκλεισα τα φώτα λοιπόν και αφέθηκα στο ονειρικό και μελωδικό ταξίδι του “Blackbird”. Δεν ήταν λίγες οι φορές που βρέθηκα να αναρωτιέμαι το πόσο όμορφο και άριστα δοσμένο μουσικά είναι αυτό που ακούω.

Κι αυτό το κατάλαβα πολύ γρήγορα στα μέσα του πρώτου τραγουδιού του άλμπουμ, στο “My House Is A Lagoon”. Κάνω μια εισαγωγή στο κεφάλι μου, ακούω τον ήχο τους και προσπαθώ να καταλάβω πράγματα. Η παρουσία του βιολιού και του τσέλο μου προκαλούν ένα αίσθημα νοσταλγίας και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα. Θέλω από το τραγούδι να με προκαλεί να σκεφτώ, να επινοήσω την δική μου ιστορία, να το συγκρίνω με δικές μου προσωπικές καθημερινές καταστάσεις, να με κάνει να κάθομαι σε μια γωνιά και να ανακαλύπτω κάθε πτυχή του.

Όλα τα παραπάνω ήταν εκεί. Στα περισσότερα από τα κομμάτια του “The Blackbird Flies”. Στο “Only In Darkness” βυθίστηκα σε σκέψεις. Το γαλήνιο βιολί του Νίκου Σολωμού σε συνδυασμό με το παίξιμο στο πιάνο από τον Αντώνη Βαβαγιάννη με έφεραν σε μονοπάτια σκοτεινά. Όπως και ο δίσκος τους. Σκοτεινός, υποβλητικός και απόκοσμος σε πολλά σημεία. Αυτή είναι και η ξεχωριστή ομορφιά του. “It’s only in darkness that darkness hides”, λέει ο στίχος του τραγουδιού, το οποίο συνδέω με καταστάσεις απώλειας, όταν έχεις χάσει ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, είτε φεύγεις μακριά από κάποιον, είτε ζεις στο σκοτάδι περιμένοντας για κάτι να έρθει να σε σηκώσει και να σου δώσει δύναμη.


My House Is A Lagoon

Το ρυθμικό και ζωηρότερο “Helicopter” δίνει την αίσθηση πως ακούς κάτι άλλο, κάτι πρωτότυπο. Η μουσική αρμονία ανάμεσα σε όλα τα όργανα με εξέχον το δυναμικό βιολί είναι πράγματι εντυπωσιακή. Προχωρώντας με τα κομμάτια του δίσκου μαθαίνεις, αλλά παράλληλα φτιάχνεις ερωτήσεις μέσα στο μυαλό σου για κάθε μικρό και μεγάλο πραγματάκι του κάθε κομματιού. Στοιχεία από Tindersticks, Madrugada, Portishead, Beatles (είναι απίστευτο το πόσο ομοιάζει στον ήχο τον «σκαθαριών» το “Vindication Of Love”, ειδικά η εισαγωγή του)και όχι μόνο εμφανίζονται κατά την διάρκεια των 13 τραγουδιών του “The Blackbird Flies”.

Το 5μισάλεπτο “A Velvet Dream” είναι εξωπραγματικό. Συνταρακτικά πανέμορφο, μου έκανε τρομερή εντύπωση ειδικά για το εκπληκτικό outro. Αλλόκοτα σκοτεινό με κάνει να νιώσω τον φόβο, αλλά παράλληλα να τον διώξω και μακριά. Όπως ακριβώς πρέπει να κάνει ένας άνθρωπος στην πραγματική ζωή. Να ξεπερνά τους φόβους και τις δύσκολες καταστάσεις και να συνεχίζει. Να αποσκοπεί στο όνειρο και να παλεύει με όλο του το είναι γι αυτό. Το τελευταίο μέρος του τραγουδιού, το εξαιρετικά ενορχηστρωμένο outro μου θύμισε φευγαλέα το “I Want You (She’s So Heavy”) των Beatles. Ίσως να ήταν ιδέα μου, αλλά μου πέρασε από το νου την ώρα που το άκουγα για πολλοστή φορά, βέβαια.

Σαφείς πολιτικές αναφορές-αιχμές παρουσιάζονται στο “Welcome To The Dollhouse”, ένα κομμάτι που εύκολα μπορεί να παρομοιάσει κάποιος με την κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Στα “Aim For The Head” και “In The Sun” ξεχώρισα την πανέμορφη φωνή της τσελίστριας, Καίτης Πάντζαρη, που μου θύμισε παλιές ασπρόμαυρες ταινίες, παραμυθένια σκηνικά, γενικά σα να βρίσκομαι σε έναν μαγικό κόσμο και η γλυκύτητα στην χροιά της να με «ναρκώνει».

Για το τέλος δεν θα μπορούσα να φανταστώ καταλληλότερο κλείσιμο του δίσκου με το “Big Life Illusions”. Νοσταλγικό, με έκανε να φέρω με κινηματογραφική ταχύτητα στο μυαλό μου όσα τραγούδια προηγήθηκαν. Όλα όσα συνέβησαν μέσα σε αυτό το ταξίδι του “Blackbird”. Στίχοι για την αγάπη, την απώλεια, την καθημερινότητα. Το σκοτάδι που μας περιβάλλει και από το οποίο θέλουμε να ξεφύγουμε. Η τελευταία μελωδία είναι η προσμονή για την εκπλήρωση του στόχου μας. Αυτού που ψάχνουμε, αυτού που αναζητούσαμε και θα αναζητούμε όποτε ακούμε το “The Blackbird Flies”. Οι απαντήσεις είναι εκεί, μαζί με τα ερωτήματα. Ο καθένας μας μπορεί να τα απαντήσει και να τα ερμηνεύσει όπως εκείνος νομίζει.

Γιατί οι Empty Frame ξέρουν πως δημιουργήσουν μουσική που να έχει κάτι να πει, κάτι να δώσει, κάτι να προσφέρει. Βαθυστόχαστη σκέψη, περισυλλογή, από μια alternative rock μπάντα που δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να την χαρακτηρίσει μόνο αυτός ο όρος. Τα μουσικά μονοπάτια αυτών των παιδιών είναι ορθάνοιχτα, χωρίς συμβάσεις, χωρίς ταμπέλες, χωρίς στασιμότητα. Δημιουργούν τον δικό τους ήχο, αναλόγως με την περίσταση, τον στίχο, το κομμάτι και δεν φοβούνται να ανακαλύψουν και νέους μουσικούς δρόμους μακριά από το συνηθισμένο. Για ακούστε λοιπόν το νέο τους άλμπουμ, “The Blackbird Flies”. Είναι η απόδειξη ότι εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν ορισμένες αξιόλογες αγγλόφωνες μπάντες που ξέρουν να κάνουν καλά την δουλειά τους.

emptyframe.bandcamp.com/releases

soundcloud.com/empty-frame

facebook.com/emptyframeband