«Ο χρόνος σας δεν τελείωσε κύριε Τσίπρα. Προσέξτε γιατί άρχισε.»

Πέρα από τις βαρύγδουπες πολιτικές αναλύσεις -που δεν κατέχω καθόλου- και πέρα από τις στιλιζαρισμένες αποτιμήσεις του debate των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαικής Επιτροπής, εγώ θέλω να εκφράσω μια άποψη για τη χθεσινή βραδιά όπως ΔΕΝ την είδα. Όχι δεν την είδα, γιατί άκουσα debate και μπερδεύτηκα. Γιατί όλη η χώρα έχει γίνει ένα κονάκι για πρόσφορα debate, εσείς σε ποιο ακριβώς αναφερόσασταν;

 

Διαβάζοντας κατόπιν τα καίρια σημεία των θέσεων των υποψηφίων, είδα πως όλα όσα έλεγαν μου τα ‘χουν ξαναπεί και ησύχασα γιατί δεν έχασα πολλά. Επικρατούσε «ησυχία» στις θέσεις των υποψηφίων, κάποιοι θα έλεγαν «συνέπεια», εγώ τείνω στην «άπνοια». Παρόλα αυτά άλλο ήταν αυτό που μου κανε την μεγαλύτερη εντύπωση. Για παράδειγμα, στο κομμάτι της ανεργίας οι υποψήφιοι εξέφρασαν τις θέσεις, τις ανεφάρμοστα- μέχρι στιγμής- γνώριμες. Η Σκα Κέλερ μίλησε για «βιώσιμη και πράσινη οικονομία», ο Μάρτιν Σουλτς για «επιδότηση επιτοκίων ή μεγαλύτερες προθεσμίες επιστροφής των δανείων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις με στόχο την πρόσληψη ανέργων», ενώ ο Γκι Φερχοφστατ μας έδωσε homework για έρευνα παραπέμποντας μας «στην αρχική ιδέα του Ζακ Ντελόρ» (τρέχα googlαρε). Ο Ζαν- Κλοντ Γιούνκερ απ’ την άλλη, έριξε την καμπάνα του μιλώντας για «δημοσιονομική πειθαρχία» ως εχέγγυο για την αρχή της ανάπτυξης. Και έρχεται και ο Αλέξης Τσίπρας να δηλώσει «Αν συνεχίσουμε με τις καταστροφικές πολιτικές λιτότητας δεν υπάρχει περίπτωση αντιμετώπισης της ανεργίας. Η ανεργία στην Ευρώπη είναι δομική. Στηρίζουν τις χρεοκοπημένες τράπεζες. Η λύση είναι να προχωρήσουμε σε γενναίες αποφάσεις για την Ευρώπη, ένα ευρωπαϊκό new deal για ενίσχυση της απασχόλησης που να περνά μέσα από την ανάπτυξη. Αν συνεχίσουμε με την καταστροφική λιτότητα δεν υπάρχει περίπτωση να αντιμετωπιστεί η ανεργία, ιδίως οι εκρηκτικές διαστάσεις της στο νότο

 

Ωραία μας τα ‘πε ο Τσίπρας εχτές και σε πολλά σημεία ήταν αυτό που περιμέναμε να ακούσουμε απ’ αυτόν. Μίλησε ελληνικά και προσωπικά δε με χάλασε καθόλου, γιατί μίλησε ελληνικά γενικά. Και εκεί που όλοι οι άλλοι υποψήφιοι έδιναν τις προτάσεις τους για το πρόβλημα, ο Τσίπρας το επανατοποθετούσε στις σωστές του βάσεις, δηλαδή στην ίδια την Ευρώπη. Γιατί και στη μετανάστευση διέκρινα τη διάσταση απόψεων,αφού οι υπόλοιποι μιλούσαν για «περιφρούρηση της νόμιμης μετανάστευσης», διαχωρίζοντας την από την επικατάρατη «παράνομη» (ως γνωστόν υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται με το βίτσιο να μεταναστεύσουν παράνομα με κίνδυνο της ζωής τους, έτσι για την περιπέτεια),ή για «κοινή μεταναστευτική πολιτική» (που βασικά το λέμε χρόνια). Ένας από τους υποψηφίους – ο Γιούνκερ νομίζω- ψέλλισε πως πρέπει να συνεχιστούν τα κονδύλια στις χώρες του τρίτου κόσμου, για να αποτρέψουν την παράνομη μετανάστευση. Και ίσως για να αποφύγουμε τα πολυέξοδα εμβάσματα, μπορούμε να τα δίνουμε στο χέρι στον καθέναν από τους κατοίκους του τρίτου κόσμου, κατά τη διάρκεια των αποστολών βοήθειας σε εμπόλεμες συρράξεις, όπου η Ευρώπη φιγουράρει σαν γκεστ σταρ. Ο Τσίπρας,όμως, είδε το πρόβλημα στην ίδια την εμπλοκή και συμμετοχή της Ευρώπης σε «εστίες έντασης όπως στη Λιβύη». Fair enough.

 

Και σε όλα τα σημαντικά ερωτήματα που τέθηκαν επί τάπητος, ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε την Ευρώπη ως υπαίτιο του προβλήματος. Fair enough στο τετράγωνο. Εκεί βέβαια που οι δηλώσεις το ζητούσαν ένα χτύπημα στο τραπέζι, εκείνος όχι μόνο το απέφυγε, αλλά σουλούπωσε επικοινωνιακά και τις λέξεις του φέρνοντας τες στην ευρωπαική ευπρέπεια. Έτσι, μίλησε για new deal, αναθεώρηση, εξέλιξη για να αγωνιστούμε, κτλ υπονοώντας ανατροπή ή επανάσταση (ακούστηκε αστείο λίγο το τελευταίο για τη σημερινή εποχή). Όπως και να ‘χει τις εντυπώσεις τις έκλεψε κατά γενική ομολογία, γεγονός που φάνηκε και από την απήχηση που είχε στους χρήστες των social media. (το hashtag με το όνομα του εκτοξέυθηκε στις 17.000,αφήνοντας πίσω τους συνυποψηφίους του).

 

Ικανοποιητική η επίδοση του Τσίπρα στο σύνολό του, και τα περισσότερα σημεία -ας το ομολογήσω- με βρίσκουν σύμφωνη. Παρόλα αυτά -ας ξαναομολογήσω- κάτι με ξένισε. Ο Τσίπρας θέλει ανατροπή, θέλει ξερίζωμα της Ευρώπης Ένωσης και ξαναχτίσιμο από την αρχή. Όλοι οι υπόλοιποι, έπαιρναν κάποια σημεία της Ευρώπης ως δεδομένα και τα εφάρμοζαν στις προτάσεις τους. Ο Τσίπρας δεν είχε αφετηρία, είχε μόνο σημεία που ήθελε να αναθεωρήσει. Και εκεί που καλούνταν να πει τις προτάσεις του ως εκπρόσωπος της Ευρώπης που φιλοδοξεί να γίνει, εκείνος πρότεινε μια πολιτική αυτοκριτική στην Ευρώπη.

 

Δεν με ξένισε ο ίδιος ο Τσίπρας -αν και περίμενα οι στεντόρειες λέξεις να μην τον φοβίζουν τόσο- αλλά το σκηνικό μέσα στο οποίο αυτές οι προτάσεις ειπώθηκαν. Ατσαλένιοι άνθρωποι με καλοσιδερωμένα κοστούμια και γραβάτες ατσαλάκωτες. Εσύ ρε Αλέξη, ούτε μια τσαλακωμένη. Εσύ τα πες ωραία, αν και λίγο δειλά. Μα ήρθες στην Ευρώπη ακομβίωτος κι αγυάλιστος. Θα σ’ αντέξει η λεπτεπίλεπτη αισθητική της; Θα σ’ αντέξει η χοντροκομμένη πολιτική της;

 

Θα σου δώσει η Ευρώπη το μπαρούτι για να ανατινάξεις τις αρχές της, κι ύστερα να την ξαναχτίσεις; Μακάρι. Μακάρι- επίσης- σε πείσμα της συντονίστριας  που αναφωνούσε κάθε τρεις και λίγο «ο χρόνος σας τελείωσε κύριε Τσίπρα», η Ευρώπη να αντιγυρίσει «Ο χρόνος σας δεν τελείωσε. Τώρα αρχίζει,κύριε Τσίπρα. Το νου σας μην τον σπαταλήσετε σε πανηγυρισμούς κι εσείς μόνο».