Απόστολος Ρίζος: «Σημασία έχει να περπατάς σε ένα δρόμο που σε γοητεύει»

 Φωτογραφίες: Kατερίνα Κουρέλη

Ήρθε να με βρει στο Φλοίσβο, το παλιό εκείνο γραφικό κτίριο λίγο πιο πάνω από το σταθμό του τραμ. Απλός, ειλικρινής και χαμογελαστός μίλησε με ουσία τόσο για τα απλά, τα καθημερινά, όσο και για τα μεγάλα, τα πιο σύνθετα, αυτά που του αρέσουν περισσότερο στη ζωή, όπως μου εξομολογήθηκε. Ο Απόστολος Ρίζος αυτό το Σάββατο ανεβαίνει με τη μπάντα του στη σκηνή του Σταυρού. Εμείς θα είμαστε εκεί για να τον ευχαριστήσουμε από καρδιάς για την ξεχωριστή συζήτηση. 

-Διαβάζοντας για σένα, ανακαλύπτω πως ένας άνθρωπος υπήρξε η δύναμη που σε «μύησε» στο χώρο της μουσικής γενικότερα. Ο παππούς σου. Μίλησε μου για τις επιρροές σου, όντας ακόμα παιδί.

Ο παππούς μου έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα. Από τη στιγμή που μεγάλωνα σαν παιδί και ήμουν γύρω στα πέντε, έξι έβλεπα την κιθάρα τον πίεζα και του τραβούσα το πουκάμισο να μου δείξει να μάθω κι εγώ να παίζω. Θυμάμαι ότι το απέφευγε, προτιμούσε να κάνουμε κάποια βόλτα ή να παίξουμε χαρτιά. Νομίζω από τη συναναστροφή μας κυρίως μου έμεινε ένα πείσμα. Γιατί δεν θα ήθελε να περπατήσω το δρόμο που περπατούν οι μουσικοί. Ποτέ δεν πήρα απάντηση γιατί συνέβαινε αυτό. Γενικά γεννήθηκα στη Λαμία και ήρθα στην Αθήνα στα 18 μου για σπουδές. Ανάμεσα στις επιρροές μου ήταν το ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας του ’70, όπως επίσης και παλιά λαϊκά, ρεμπέτικα και ξένη μουσική, η κλασική ροκ.

-Ξεχωρίζω μια φράση σου από το παρελθόν, άξια συζήτησης. «Η συναναστροφή μου με τη μουσική αποτελεί ένα από τα ισχυρότερα σημεία της παιδείας και της μόρφωσής μου». Κατά πόσο τα μουσικά ακούσματα ενός ανθρώπου καθορίζουν και τη στάση ζωής του, την οπτική του γωνία απέναντι στα πράγματα;

Η μουσική, ως η πιο άμεση από τις τέχνες, οπωσδήποτε επηρεάζει τον τρόπο που μπορεί να βλέπουμε τα πράγματα. Πόσο μάλλον το τραγούδι το οποίο εμπεριέχει και το λόγο, ειδικά στον τόπο που ζούμε, ένας τόπος που έχουν υπάρξει και υπάρχουν σημαντικοί ποιητές. Οφείλουμε να νοιαζόμαστε να μπαίνουν ιστορίες μέσα μας οι οποίες είτε μεγαλώνουν και ανθίζουν είτε ξεραίνονται.

Ρίζος

-Στα 22 σου μόλις χρόνια, τραγουδώντας στο πλευρό του Γιώργου Ζήκα και του Τάκη Μπουρμά, σε ξεχωρίζει ο Νίκος Ζούδιαρης. Λίγο αργότερα κυκλοφορείς τον πρώτο σου δίσκο. Με δεδομένο το νεανικό της ηλικίας, ένιωθες αρκετά ώριμος τη στιγμή εκείνη για το βήμα αυτό στην ελληνική δισκογραφία;

Οπωσδήποτε δεν ήμουν σίγουρος τότε και αρκετά χρόνια έπειτα συνέχισα να μην είμαι σίγουρος! Η μουσική για εμένα ήταν μια φυσική ανάγκη. Υπήρχε στο περιβάλλον μου έτσι κι αλλιώς και από τους φίλους που έπαιζαν εκεί στη Λαμία. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί τι θα γινόταν, όπως αυτή η πολύ σημαντική συνάντηση της ζωής μου με το Νίκο το Ζούδιαρη. Όχι λοιπόν δεν ήμουν έτοιμος να το διαχειριστώ. Ήταν μια φοβερά ευτυχής σύμπτωση σαν παραμύθι καθώς ήρθα κοντά σε ανθρώπους που θαύμαζα και αγαπούσα ιδιαιτέρως. Πάντως δεν έχει σημασία ο χρόνος με την έννοια που τον μετράμε. Γιατί υπάρχει και αυτή η λαϊκή ρήση «όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος» που λένε. Οπότε θεωρώ ότι μεγάλη σημασία έχει να περπατάς σε ένα δρόμο που σε γοητεύει αυτό που βλέπεις δεξιά κι αριστερά. Εγώ αυτό έκανα ως παιδί κι αυτό προσπαθώ να κάνω και τώρα.

-Οι πανεπιστημιακές σου σπουδές είναι πάνω σε ένα αντικείμενο τελείως διαφορετικό από το χώρο της μουσικής. Διχάστηκες ποτέ ανάμεσα στα δύο, πόσο μάλλον σήμερα εν μέσω κρίσης που ο βιοπορισμός του καλλιτέχνη έχει καταστεί ακόμα πιο δύσκολος;

Ναι, είμαι μηχανολόγος μηχανικός. Κατ’ αρχάς, η έννοια της αγοράς και η θεωρία του οικονομισμού, μια θεωρία από ένα Γάλλο σύγχρονο φιλόσοφο, δεν με αφορούν ως πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μου. Ούτε τότε ως παιδί που με ρώτησες πριν ούτε τώρα. Όχι ότι αδιαφορώ, απλά προσπαθώ συνεχώς να έχω μια ισορροπία που είναι όλο αυτό που σου περιγράφω. Δεν αμφιταλαντεύτηκα μεταξύ Πολυτεχνείου και μουσικής γιατί και πίσω να με πας πάλι το Πολυτεχνείο θα επέλεγα για τις σπουδές μου. ‘Ηταν το αντικείμενο που όταν έδινα εξετάσεις, τελείωνα το Λύκειο εκεί ήθελα να πάω και εκεί πήγα. Οπότε δεν είχα, αν θες, αμφιβολίες ή αντιδράσεις από φωνές εντός μου. Πολύ φυσικά γίνονταν όλα όσα διαδραματίζονταν από τις καταστάσεις που είχα βρεθεί. Απλά θέλω να πω ότι πρώτα έχει σημασία η ζωή κι έπειτα οι δουλειές.

-Ιδιαίτερη εντύπωση μου έχει κάνει το γεγονός πως κάποιες από τις δουλειές σου είναι θεματικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το άλμπουμ «Τι είδες που δεν είδα εγώ;» και το 2012 οι εμφανίσεις σου με θέμα τη γυναίκα. Πώς προκύπτει αυτό;

Το προηγούμενο άλμπουμ είναι μια ιστορία, μια ερωτική ιστορία δύο ανθρώπων. Αφορά τις βαθιές ανθρώπινες σχέσεις. Υπάρχει ένας ήρωας σε αυτό το άλμπουμ μέσα από την ψυχολογία του οποίου ζει και εκτυλίσσεται η ιστορία μιας σχέσης, από το πρώτο βλέμμα και πως λέξη λέξη πέρασαν χρόνια. Ήταν κυρίως μια ανάγκη που είχα επηρεασμένος από μια έντονη τάση αυτογνωσίας στα μετέπειτα χρόνια ως πιο μεγάλο παιδί πια! Το χρωστούσα στον εαυτό μου. Ήθελα να είναι θεματικό, δηλαδή τα περισσότερα τραγούδια γράφτηκαν γι’ αυτή την ιστορία. Ο λόγος ο βαθύτερος για τη θεματική ενότητα ίσως του άλμπουμ ήταν ότι πάντοτε οι δίσκοι που είχα και ως μικρό παιδί ήταν θεματικοί. Έτσι άρχισα να δουλεύω πολύ αυτή την ιδέα.

Στις παραστάσεις πάντα υπήρχε το θεματικό. Με βοηθά κι εμένα να συντονίζομαι στο τι θέλω να εκφράσω τη δεδομένη χρονική στιγμή. Όταν θα έρθεις και θα βρεθείς εκεί, να ακούσεις τραγούδια που αγαπάς, όπως είπαμε και πριν που με ρώτησες, σε σχέση με το πόσο μπορούν να μας καθορίσουν τα ακούσματα μας. Πάντοτε οι παραστάσεις μας έχουν έναν τίτλο, όπως και αυτές που ξεκινάμε τώρα, αυτό το καλοκαίρι που θα λέγονται «Σ’ αυτή τη χώρα».

Με τη Γυναίκα στον Πυρήνα και το κλείσιμο αυτής της περιοδείας με το Καρέ της Ντάμας είχα τη χαρά να είναι στις παραστάσεις και κάποιες γυναίκες με τα όλα τους που λέμε. Η Ρίτα Αντωνοπούλου, η Μαρία Παπαγεωργίου, η Ειρήνη Σκυλακάκη και η σπουδαιότερη στιχουργός των τελευταίων πολλών χρόνων, η Λίνα Νικολακοπούλου. Ήταν επίσης ένα προσωπικό ζήτημα για εμένα, μεγαλώνοντας σε ένα περιβάλλον γυναικών, αν θες και με τη γέννηση της κόρης μου. Πρόκειται για τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει γυναίκες που αγαπούσα και κάποια στιγμή βρέθηκε ο τρόπος να τα μαζέψω και να τα πω σε αυτές τις παραστάσεις. Το χάρηκα και το χαρήκαμε πάρα πολύ όσοι βρεθήκαμε τις βραδιές αυτές για τη γυναίκα.

Ρίζος

-Στις 10 Μαϊου εγκαινιάζεις τη νέα περίοδο των εμφανίσεων σου στο Σταυρό του Νότου-με τίτλο «Σ’ αυτή τη Χώρα» συνοδευόμενος τους ήχους των κιθαρών. Ετοιμάζεις κάτι για το καλοκαίρι;

Ναι ναι, ξεκινάμε εμφανίσεις με τη μπάντα ενώ έχουμε ονομάσει αυτό τον κύκλο συναυλιών «Σ’ αυτή τη χώρα». Ένα από τα καινούρια τραγούδια που ετοιμάζω στο νέο άλμπουμ έχει κι αυτό τον τίτλο. Το «Σ’ αυτή τη χώρα» σαν τίτλος προκύπτει από το γεγονός ότι σ’ αυτή τη χώρα που ζούμε γίνονται όλα και συμβαίνουν όλα. Σ’ αυτές τις παραστάσεις μ’ ένα τρόπο θέλουμε να ισορροπήσουμε πάνω στο τεντωμένο σχοινί της ψυχολογίας που νιώθουμε πάρα πολλοί από εμάς σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες που περνάμε και ιστορικά κατά έναν τρόπο, γιατί αυτά που συμβαίνουν συνέβαιναν και πολλά χρόνια πίσω και το 1930 για παράδειγμα, αν ανατρέξουμε στην ιστορία, λες και επαναλαμβάνονται καταστάσεις απλά με άλλα πρόσωπα. Να ισορροπήσουμε λοιπόν πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί που ενώνει την αρνητική με τη θετική ψυχολογία. Γιατί υπάρχει η πίεση, η κατάθλιψη, η απογοήτευση, ο θυμός αλλά από την άλλη δεν πρέπει να επιτρέψουμε για κανένα λόγο να χαθεί η αισιοδοξία, το όνειρο, ο έρωτας, η αγάπη και γιατί όχι και ένα νέο όραμα. Σ’ αυτή τη χώρα λοιπόν. Εδώ συμβαίνουν, εδώ θα γίνουν, εδώ…

-Η μουσική παράσταση  «Όλο τον κόσμο γύρισες» σε συνεργασία με το Γιάννη Κούτρα με αφορμή την ποίηση του Καββαδία έχει συζητηθεί και συγκινήσει ιδιαίτερα. Θεωρείς πως η ερμηνεία ποιημάτων προϋποθέτει και μια εκ βαθέων κατανόηση και αισθαντικότητα όσον αφορά τους στίχους; Ποια η σχέση σου με την ποίηση;

Οπωσδήποτε είναι αλλιώς πάντα αυτά που λέμε να τα νιώθουμε. Το ξέρουμε και στη ζωή μας την ίδια. Η ποίηση έχει πολύ μεγάλη ελευθερία πάνω σ’ αυτό. Δεν είναι δηλαδή όπως είναι ένα πεζό που έχει μία σαφήνεια και περιγράφει κάτι ακριβώς. Ειδικά ο Καββαδίας, ο οποίος είναι από τις βασικότερες επιρροές μου σε επίπεδο ονειροπόλησης, ταξιδιού και φευγιού από παιδί και τα τραγούδια από τα ποιήματά του είναι κι από τα πρώτα τραγούδια που στο δωμάτιο μου σκάλιζα και έσπαγα δάχτυλα και χορδές στο λαιμό λέγοντας τα. Έρχεται και με συναντά αυτή η επιρροή φέτος το καλοκαίρι που ξεκινήσαμε. Και με το Γιάννη Κούτρα, ο οποίος είναι η φωνή αυτού του ποιητή με το Σταυρό του Νότου.

Ο Καββαδίας παρ’ όλο που έχει το λεξιλόγιο αυτό που λες της θάλασσας, μες στα ποιήματά του, πάντα, σε όλα σχεδόν, περνούν κάποιες γραμμές οι οποίες είναι και εκτός αυτού του κώδικα που αν δεν υπήρχαν δεν θα θεωρούνταν το ίδιο. Δηλαδή έχουμε μία σκηνοθεσία που έχει τη θάλασσα, τους ναυτικούς, τα ταξίδια, όλο αυτό σαν σκηνικό και εντός αυτού διαδραματίζονται απίστευτες ιστορίες ανθρώπων, πολύ γοητευτικές. Θα μπορούσαμε να είμαστε κι εμείς ένας από αυτούς τους ήρωες. Ένας θερμαστής για παράδειγμα που από το πάθος του να είχε τραβήξει τέτοιο πόνο για μια μεγάλη αγάπη. Στα ποιήματά φωτίζονται, και πραγματικά το πιστεύω αυτό, όλων των ειδών οι ανθρώπινες σχέσεις. Και αυτό ως πιο μεγάλος πια, ξαναπερνώντας από τον πλανήτη του Καββαδία το βλέπω. Αν γοητευόμουν μια φορά ως παιδί, γοητεύομαι χίλιες σήμερα. Είναι κάτι το οποίο κρατάει. Ο Καββαδίας είναι ένας από τους σημαντικότερους ποιητές μας.

Όσο για το δεύτερο σκέλος που λες, νομίζω πως την ποίηση την έχουμε ανάγκη. Τις περισσότερες φορές το καταλαβαίνουμε αυτό όταν μας πετυχαίνει ένα ποίημα το οποίο εκφράζει κάτι που μπορεί να το λέμε με 15.000 λέξεις και να μην ακούγεται. Γι’ αυτό τη λατρεύω την ποίηση.

Ρίζος

-Το  «Παιδικό Τραγούδι» το οποίο ερμηνεύεις με το Λάγνη έχει αγαπηθεί πολύ αποπνέοντας μια ιδιαίτερη αισιοδοξία σαν αυτή όντως των παιδικών τραγουδιών. Πώς πήρες την απόφαση να προχωρήσεις στη συνεργασία και να προσπεράσεις τα ρίσκα που πιθανόν κρύβει η ένωση των δύο μουσικών στυλ;

Με το Χρήστο το Λάγνη συναντηθήκαμε στην παράσταση που έκανε η Λίνα Νικολακοπούλου για το Μάρκο Βαμβακάρη στο Ηρώδειο πριν δύο καλοκαίρια. Ο Χρήστος είναι από ένα γκρουπ που λέγεται Νέα Τάξη Πραγμάτων, γνωριστήκαμε εκεί στις πρόβες και κάποια στιγμή αφού δέσαμε και κάναμε και πάρα πολύ καλή παρέα, πάνω στην κουβέντα σκεφτόμασταν τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Ο Χρήστος είχε ξεκινήσει, είχε διασκευάσει στιχουργικά ένα τραγούδι, το «Παιδικό Τραγούδι» του Νίκου Κολλάρου. Νομίζω πως αυτό ήταν που μας έβαλε μέσα σε αυτό το πολύ όμορφο παιχνίδι. Έτσι έγινε, ως παιχνίδι. Μας γοήτευσε και τους δύο αυτή η ιστορία.

Ο Χρήστος είναι και πολύ φίλος πια και άνθρωπος ζωής που λέμε. Έτσι ηχογραφήσαμε το τραγούδι με μια φοβερή ομάδα και παρέα των υπόλοιπων συντελεστών. Τo video clip έγινε στη Σύρο στο Θέατρο Απόλλων που είναι ένα από τα πιο όμορφα διατηρητέα θέατρα που έχουμε. Ήταν όλο ένα πάρα πολύ ωραίο ταξίδι ως παιδική χαρά και χαιρόμαστε κι εμείς πάρα πολύ που αρέσει γιατί εγώ, να σου πω, από τη μεριά μου με τη hip hop δεν είχα ποτέ σχέση. Με αφορμή το «Παιδικό Τραγούδι» γνώρισα εξαιρετικής πάστας παιδιά και δημιουργούς. Με το Χρήστο ήταν εύκολο γιατί υπάρχει ένα είδος συγγένειας μεταξύ μας. Οι εκλεκτικές συγγένειες που έλεγε και ο Γκαίτε…

-Τα τραγούδια σου αποπνέουν σε γενικές γραμμές μια όμορφη μελαγχολία.. Πιστεύεις στο δόγμα πως η μελαγχολία και το άπιαστο όνειρο είναι η κινητήριος δύναμη για τη δημιουργικότητα και την έμπνευση;

Ισχύει αυτό. Δεν είναι βέβαια το μόνο που σε κάνει να δημιουργείς. Αλλά σαν συνθήκη οπωσδήποτε όταν υπάρχει αυτό που περιγράφεις, δημιουργείται ένα κατάλληλο έδαφος για να αναπτυχθούν, να πέσουν οι εμπνεύσεις, κάτι να φυτρώσει. Το σίγουρο είναι πως όταν είμαι πολύ χαρούμενος το τελευταίο που σκέφτομαι είναι να αρχίσω να γράφω ένα τραγούδι! Στην περίπτωση μου πραγματικά ευδοκιμεί η μελαγχολία και η έμπνευση γυρνάει τότε. Φανερώνεται ίσως. Κάτι φανερώνεται. Γιατί η έμπνευση διαρκώς κάπου γυρίζει. Ίσως τότε μπορεί να είμαστε κι εμείς πιο εκτεθειμένοι απέναντι της, να μπορούμε δηλαδή να την αφουγκραστούμε.

Μου αρέσει αυτό που λες η «όμορφη μελαγχολία», γιατί πραγματικά πάρα πολλοί δίνουν ένα αρνητικό πρόσημο στη μελαγχολία ενώ δεν έχει. Το φθινόπωρο για παράδειγμα, που είναι μελαγχολικό, δεν σημαίνει ότι είναι μαύρο. Είναι υπέροχο και είναι και μετά το καλοκαίρι. Συμβολικά και μεταφορικά το λέω. Για εμένα η μελαγχολία πάντα έχει θετικό πρόσημο. Είμαστε αναγκασμένοι έτσι όπως εξελίσσονται κάποιες λέξεις και έννοιες να πρέπει να βάλουμε ένα επίθετο για να νοηματοδοτήσουμε με τη θετική ή την αρνητική πλευρά μια έννοια, ενώ δεν θα έπρεπε. Η μελαγχολία έτσι κι αλλιώς είναι ξαδερφάκι με τη χαρμολύπη και βασικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κουλτούρας.

-Κάποια από τα τραγούδια που έχεις ερμηνεύσει, όπως το «Ένας κύκνος κλαίει» πραγματεύονται πολιτικά μηνύματα. Πιστεύεις πως ο ρόλος του καλλιτέχνη είναι και να προβληματίσει, να θέσει ερωτήματα γι’ αυτά; Αν λάβουμε μάλιστα υπόψη πως παρατηρείται μια στροφή του κοινού σε αντίστοιχα νοήματα στις μέρες μας.

tsigaro

Θα σου πω εδώ για το ποίημα «Αποχρωματισμοί» του Βύρωνα Λεοντάρη, το οποίο κυκλοφορεί ως μουσικό κομμάτι εδώ και περίπου δύο εβδομάδες. Πρόκειται για ένα ασύλληπτο ποίημα. Η μουσική είναι του Δημήτρη Κογιάννη.

Οι τέχνες οπωσδήποτε προβληματίζουν. Δεν ξέρω αν θέτουν ερωτήματα, απλά επαναφέρουν ίσως αυτά που θεωρούμε ότι είναι λυμένα, πόσο μάλλον σε μια εποχή που αντιμετωπίζουμε το αυτονόητο ως επίτευγμα. Έχει σημασία να επαναφέρει η τέχνη ερωτήματα. Το τραγούδι, ως πολύ ισχυρό στοιχείο και ειδικά του Έλληνα, ο οποίος μέσα από αυτό ανέκαθεν εκφραζόταν, εκφράζεται και ονειρεύεται, εκτονώνεται, ψυχαγωγείται, διασκεδάζει, λειτουργεί ως γέφυρα επικοινωνίας με ο,τιδήποτε συμβαίνει γύρω του, είτε αυτό είναι πολιτική, είτε είναι έρωτας, είτε οποιαδήποτε άλλη σχέση των ανθρώπων μέσα σε μια κοινωνία.

Πάντα είναι χαρά μου όταν συναντώ ένα τραγούδι που έχει ανησυχίες. Υπαρξιακές κυρίως. Για παράδειγμα μια τελευταία συμμετοχή που έχω κάνει σε ένα δίσκο που έχει τίτλο «Aldebaran». Εκεί το ποίημα «Αποχρωματισμοί» που είπαμε πριν, ενώ έχει γραφτεί πολλά χρόνια πριν, όχι μόνο περιγράφει αυτό που συμβαίνει τώρα αλλά παράλληλα πιστοποιεί την ανθρώπινη συμπεριφορά μέσα σε μια κατάσταση πίεσης. Έτσι κι αλλιώς η τέχνη δίνει διεξόδους εκεί που η ζωή από μόνη της δεν μπορεί. Κι αυτό προσωπικά το θεωρώ πολύ σημαντικό. Κυρίως γι’ αυτό την έχουμε ανάγκη.

-Γνωρίζοντας σε καταλαβαίνω πως είσαι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζεις τη ζωή με χαμόγελο και αισιοδοξία. Θα ήταν πολύτιμη για όλους μας μια συμβουλή για τους ανθρώπους που «πολεμούν» για τα όνειρα τους, παρά τα όποια εμπόδια της καθημερινότητας.

Η συμβουλή μου είναι όλοι να πάρουν θέση για ο,τιδήποτε συμβαίνει, πρωτίστως για τη σωτηρία της ζωής, της ανθρώπινης ζωής. Να μην μας τσακίσουν, δεν θα περάσει αυτό. Δεν κάνει να περάσει και γι’ αυτό πρέπει να πάρουμε θέση. Εύχομαι επίσης να βρούμε τη δύναμη να επιτρέψουμε, να ανακαλύψουμε ή να εφεύρουμε φως, αν δεν υπάρχει, από μέσα προς τα έξω για την πραγματικότητα που βιώνουμε. Μπορεί ως φύση να έχω την τάση να είμαι αισιόδοξος αλλά από ένα σημείο και μετά αυτά είναι και επιλογές. Επιλέγω να είμαι έτσι, γιατί βιώνουμε πολύ σκληρές πραγματικότητες και θα πρέπει κάτι να κάνουμε γι’ αυτό ξεκινώντας ο καθένας από το δικό του άμεσο περιβάλλον έτσι ώστε να αρχίσει να πηγαίνει ντόμινο και στο διπλανό.

-Απόστολε, σε ευχαριστούμε από καρδιάς για το χρόνο σου!

Κι εγώ σας ευχαριστώ, να είστε καλά!

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Απόστολο Ρίζο μπορείτε να επισκεφθείτε τις εξής διευθύνσεις: 

http://apostolosrizos.gr/

https://www.facebook.com/ApostolosRizosOfficialPage?fref=ts

https://myspace.com/apostolosrizos