Το ελληνικό σύστημα υγείας σε κρίση

Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην… υγεία τυλιγμένη. Δώστης κλώτσο να γυρίσει … παραμύθι ν’ αρχινίσει. Παραμύθι, μύθοι, λήθη, το ευρώ και η δαπάνη εμαλώνανε στη Δύση!

Να σας πω και γω λοιπόν την δική μου ιστορία αφού ξεκίνησα με την απαραίτητη, παραδοσιακή εισαγωγή. Πρόσφατα χρειάστηκε δυστυχώς να επισκεφθώ σωρηδόν τα αθηναϊκά δημόσια νοσοκομεία λόγω ασθένειας κοντινού μου συγγενικού προσώπου. Όπως καταλαβαίνεται οι μαζικές αυτές επισκέψεις αποτελούν από μόνες τους εμπειρία ζωής την οποία σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας προς γνώση και συμμόρφωση.

Πέμπτη πρωί λοιπόν και ώρα πέντε και τέταρτο, χτυπάει το τηλέφωνο μου, σημαίνοντας τη δική μου περιοδεία στα δημόσια νοσοκομεία. Έξι ώρα ακριβώς βρίσκομαι στην ουρά των ραντεβού όπως με συμβούλεψαν στη γραμματεία του Νοσοκομείου Νο1. Η ουρά απίστευτη, χειρότερη από δημόσιας υπηρεσίας, αρρωσταίνει και υγιείς. Βογκητά, φωνές και κλάματα στο φόντο δημιουργούν σε όλους έναν απίστευτο εκνευρισμό και οι ώρες κυλούν βασανιστικά. Η ώρα έντεκα και με ενημερώνουν ότι δεν πρόκειται να εξυπηρετηθούμε αν δεν πάμε στα έκτακτα. Φεύγουμε κουβαλώντας τον ηλικιωμένο ασθενή που σφαδάζει στους πόνους. Η αναμονή απελπιστική και στα έκτακτα με περιστατικά να καταφθάνουν ασταμάτητα. Οι οδηγίες εκεί ήταν πως δεν έχουν ιδιαίτερη ελπίδα να εξεταστούν οι ασθενείς που δεν καταφθάνουν με ασθενοφόρο, ειδικά όταν πέφτει πολύ δουλειά. Εξηγώ πως μένω λίγα λεπτά μακριά και δεν θεώρησα σκόπιμο να καλέσω ασθενοφόρο αφού υπήρχε τρόπος να μετακινήσω τον ασθενή. Έχει πια φθάσει μεσημέρι και αποφασίζω να μεταβώ στο Νοσοκομείο Νο2 αρκετά χιλιόμετρα μακριά αφού οι πόνοι για το συγγενικό μου πρόσωπο έχουν γίνει πλέον αφόρητοι και μετρούν 10ωρο.

Για να μην μακρηγορώ, η εισαγωγή στο νοσοκομείο έγινε στη μια παρά τα μεσάνυχτα και στο μεσοδιάστημα τη βγάλαμε σε αίθουσες αναμονής χωρίς φάρμακα και με τους πόνους να εντείνονται. Όπως αντιλαμβάνεται κάθε νοήμων άνθρωπος, ένας υπερήλικας που πονάει και ένας θεός ξέρει τι έχει, είναι αμφίβολο αν μπορεί να υποστεί όλη αυτή την διαδικασία. Μετά την εισαγωγή, η ταλαιπωρία δεν μειώθηκε ιδιαιτέρως. Οι γιατροί μετρημένοι και αντιμέτωποι με υπέρογκο αριθμό περιστατικών δεν μπορούν να βρίσκονται παντού. Οι απαραίτητες εξετάσεις γίνονται αλλά χωρίς να ενημερωνόμαστε για τη διάγνωση. Τυχαία, μετά από ώρες, συναντούμε τον γιατρό στο κυλικείο και ενώ είναι εκτός υπηρεσίας και καταφέρνουμε να του αποσπάσουμε 2-3 προτάσεις.

Ξαφνικά όμως, καθώς γκρινιάζω για όλα τα παραπάνω σε φιλικό πρόσωπο, μου ήρθαν στο μυαλό τα πρόσφατα λόγια ενός άλλου περιοδεύοντα, του υπουργού υγείας, ο οποίος καθησύχασε τους διαδηλωτές έξω από νοσοκομείο της συμπρωτεύουσας μεταφέροντας την εμπειρία του από «το καλύτερο νοσοκομείο του κόσμου στο Όσλο της Νορβηγίας» όπου η αναμονή φθάνει και τις 8 ώρες. Ουφ εντάξει, τώρα ησύχασα, πληρούμε τα κριτήρια για να φτιάξουμε ένα εξίσου καλό νοσοκομείο. Απλά δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό πρέπει να καθησυχάσει τον οποιονδήποτε, όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές και όταν εν μέσω κρίσης έρχονται τα πάνω κάτω στο ελληνικό σύστημα υγείας και οι δαπάνες που το αφορούν μειώνονται κατακόρυφα. Ας μην γελιόμαστε, η αναμονή στα νοσοκομεία δεν είναι αποτέλεσμα της κρίσης, πάντα υπήρχε σαν φαινόμενο. Με την κρίση όμως τα πράγματα έγιναν ανεξέλεγκτα στο σύστημα υγείας και τα ποσοστά μιλούν από μόνα τους!

Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ η συνολική τρέχουσα δαπάνη υγείας στην χώρα μας ως προς το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) διαμορφώθηκε σε 10,03%, 9,34%, 9,67% και 9,16% του ΑΕΠ για τα έτη 2009, 2010, 2011 και 2012 αντίστοιχα ενώ οι συνολικές δημόσιες τρέχουσες δαπάνες υγείας μειώθηκαν κατά 2,0% το έτος 2011 έναντι του 2010 και κατά 12,6% το 2012 σε σχέση με τις δαπάνες του έτους 2011. Ο κύριος Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, πρόσφατα παραδέχτηκε πως ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που έγιναν στην Ελλάδα ήταν οι μεγάλες περικοπές στις δαπάνες που αφορούν την υγεία, περικοπές ανεπίτρεπτες και εγκληματικές κατά την ταπεινή μου γνώμη. Τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια με την βρεφική θνησιμότητα να εκτοξεύεται στο 43% μεταξύ 2008-2010, με την επανεμφάνιση της ελονοσίας έπειτα από 40 χρόνια και με αμέτρητες ακόμα συνέπειες. Και όλα αυτά σε μια περίοδο που υπολογίζεται πως σχεδόν 3 εκατομμύρια Έλληνες πολίτες είναι ανασφάλιστοι και η παραμικρή αδιαθεσία καραδοκεί να εξασθενήσει τους ίδιους και το πορτοφόλι τους.

Γνωστά και μη εξαιρετέα όλα τα παραπάνω στοιχεία, τίποτα νέο ή εξαιρετικό. Απλά καμιά φορά με τρομάζει το γεγονός πως έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε αυτήν την κατάντια που επικρατεί γύρω μας. Οι εκλογές πλησιάζουν και ακόμα και αν δεν είναι εθνικές, απαιτούν την αμέριστη προσοχή μας και την ενσυνείδητη ψήφο μας. Και για κοιτάξτε γύρω σας, ίσως ο γιατρός που σας κουράρει να είναι υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές, ναι και αυτός! Να, και κάτι άλλο που έμαθα κατά την νοσοκομειακή περιοδεία μου.