Αν ξυπνούσα μια μέρα, και μ’ αγαπούσα…

….θα πετούσα όλα τα περιττά που με αποπροσανατολίζουν, ή μάλλον θα τα σκόρπιζα στο δρόμο να τα πάρουν όσοι έχουν έλλειψη… Κι αυτοί με τη σειρά τους θα βγαζαν τα δικά τους περιττά, και πια τα περιττά, δε θα ‘ταν περιττά αφού σε κάποιον θα χρησίμευαν.

…. τίποτα δεν θα επιθυμούσα πέρα από τα βασικά. Κι η μόνη μου επιθυμία πέρα από την κάλυψη των βασικών μου αναγκών, δε θα ‘ταν υλικές, αλλά πνευματικές.

…. πληρότητα θα σήμαινε για μένα όχι μόνο η κάλυψη των δικών μου αναγκών και επιθυμιών, αλλά και του διπλανού μου. Θα ‘μουν υπεύθυνος και για τη ζωή του άλλου.

…. δε θα κατάκρινα με το παραμικρό, αλλά θα βουτούσα στη σκέψη του άλλου, για να βρω το κίνητρο που τον οδήγησε.

…. η διαφορετικότητα του άλλου θα ‘ταν λόγος να τον αγαπώ ακόμα περισσότερο, κι όχι αφορμή για να τον κατακρίνω. Βλέποντας τον άλλο, που είναι διαφορετικός από μένα, εξερευνώ μια πτυχή της ανθρώπινης φύσης, που αλλιώς θα μου ήταν άγνωστη.

…. δε θα περίμενα τον δικό μου πόνο για να πονέσω.

… θα αγαπούσα και σένα εξίσου, θα αγαπούσα τη ζωή όπως είναι κι όχι όπως κατακτά με τα φτηνά στολίδια που μου την πλασάρουν. Θα θεωρούσα εχθρό μου παράλληλα, όποιον μου διαστρεβλώνει την υγιή οπτική για δικό του συμφέρον.

Αν ξυπνούσα μια μέρα και με αγαπούσα θα ερχόταν η μεγαλύτερη επανάσταση, γιατί θα μάθαινα να αγαπώ και σένα.