Περί θαυμάτων και σκληρής πραγματικότητας

Κάτι τέτοιες μέρες είμαστε όλοι λίγο πιο επιρρεπείς σε υψηλές και ειδικότερα θρησκευτικές έννοιες. Το Πάσχα είναι μια μεγάλη -θρησκευτική- γιορτή, με ένα ακόμα μεγαλύτερο νόημα. Αυτό που έχουμε ανάγκη σαν θνητά όντα για να δεχτούμε τον θάνατο, την ελπίδα της ανάστασης. Γιατί, όλα λέγονται εντέχνως και αλληγορικά για να μας παρηγορήσουν. Διότι αυτό το τέλος δεν είναι ακριβώς ΤΟ τέλος. Είναι το τέλος αυτού που γνωρίζουμε και η αρχή αυτού που δεν γνωρίζουμε. Είναι όμως και το άλλο μήνυμα. Αυτό της θυσίας. Ένα μήνυμα που δεν μας αφήνει ασυγκίνητους. Αν το καλοσκεφτούμε το Πάσχα μας δίνει πολλά μηνύματα. Θυσία, ελπίδα, ανάσταση, εξιλέωση.

Όπως είναι φυσικό, αυτές είναι και μέρες της αγάπης. Κάποτε, κάποιος μου είπε, ότι το Πάσχα είναι μια ευκαιρία για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Να σκεφτούμε περισσότερο με την καρδιά μας και να δώσουμε μια ευκαιρία στην αγάπη. Ομολογώ πως μου ακούγεται πολύ ωραίο μήνυμα και ο πλέον ιδανικός τρόπος για να ερμηνεύσει κανείς το Πάσχα. Αφού, τα θαύματα στην τελική δεν είναι ανάγκη να είναι τόσο μεγάλα, όπως αυτά που διαβάζουμε στην Αγία Γραφή, για να είναι σπουδαία. Άλλωστε κάποια πράγματα είναι αλληγορικά, όπως είπαμε. Λέγονται και γράφονται για να περάσουν ένα μήνυμα. Το ζήτημα είναι αν λαμβάνουμε αυτό το μήνυμα ή αν απλά νομίζουμε ότι το λαμβάνουμε.

Επιμένω πως δεν το λαμβάνουμε. Είναι πολύ δύσκολο να “ακούσουμε” με την καρδιά μας. Είμαστε λογικά όντα. Αλλά εκεί είναι ακριβώς η διαφορά. Με την καθαρή και ψυχρή λογική απλά επιβιώνεις. Το να ζεις είναι θέμα συναισθήματος. Διότι καμιά φορά το συναίσθημα σε οδηγεί σε πιο σωστά μονοπάτια από τη λογική. Όχι ότι η λογική είναι λάθος. Απλά δεν είναι αρκετή από μόνη της. Όμως, στην τελική τι θέλει να πει η κειμενογράφος με το παρόν κατεβατό;

Θέλω να πω μια ιστορία. Θα μιλήσω κι εγώ αλληγορικά και ταυτόχρονα θα διηγηθώ μια αληθινή ιστορία. Μια ιστορία καθημερινής και σκληρής τρέλας και μικρών θαυμάτων. Τι γίνεται, όταν στο δρόμο σου βρεθεί ένα πλάσμα, ή μάλλον δύο πλάσματα που σε έχουν ανάγκη; Που δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τη δική σου βοήθεια; Που εξαρτώνται από σένα; Δύο είναι οι επιλογές. Τα βοηθάς, ή δεν τα βοηθάς. Ας βάλουμε στο πρόβλημά μας τώρα και τον παράγοντα χ. Ο παράγοντας χ είναι αυτός, που (βάζω το χέρι μου στη φωτιά) ενώ είναι θρήσκος πετάει στα σκουπίδια, μέσα σε δύο σακούλες και καλά κλεισμένα, ώστε να είναι σίγουρος ότι θα τα ξεφορτωθεί μια και καλή δύο νεογέννητα γατάκια. Μεγάλη Πέμπτη. Στα σκουπίδια. Στον κάδο, που θα περάσει να μαζέψει το απορριμματοφόρο. Σε δύο σακούλες, την μία μέσα στην άλλη. Δύο ζωντανά πλάσματα. Για να πεθάνουν.

Αλλά, καμιά φορά, γίνονται και θαύματα. Γιατί, τυχαίνει εκείνη τη στιγμή να δει το περιστατικό ένας γείτονας, ο οποίος θα πάρει έναν άλλο γείτονα για βοήθεια, στο σπίτι του οποίου βρίσκεται, τυχαία εκείνη τη στιγμή ένας φίλος, ο οποίος γενικά είναι φιλόζωος. Μην φανταστείς τίποτα τρομερό, δεν είναι κανένας σούπερ φιλόζωος, οργανωμένος σε φιλοζωικό σωματείο και έμπειρος. Απλά, αγαπάει τα ζώα. Και αυτός, θα πάει, με έναν άλλο φίλο του, επίσης φιλόζωο, της ίδιας πάνω-κάτω συνομοταξίας και θα ψάξουν όλους τους κάδους της γειτονιάς και θα βρουν τα ζωάκια στις δύο σακούλες καλά κλεισμένα. Τυχαία, πάνω που έλεγαν να σταματήσουν. Και τα ζώα είναι ζωντανά. Πες μου τώρα, είναι αυτό τόσο τυχαίο; Ναι, μπορεί να είναι φυσικά. Αλλά λόγω των ημερών θέλω να πιστεύω ότι είναι ένα μικρό θαύμα. Τόσο δα, που μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Ή μήπως όχι;

Γιατί τα θαύματα είναι τελικά καλά κρυμμένα, αλλά αν ψάξεις θα τα βρεις. Είναι η τύχη, είναι μια σειρά από τυχαία γεγονότα που οδηγούν στο τέλειο αποτέλεσμα, είναι συγκυρίες, είναι πιθανότητες, είναι απλά για να γίνουν. Γιατί, για κάθε κακό, υπάρχει και το αντίστοιχο καλό. Δράση-αντίδραση. Δεν ξέρω, αν ισχύει για τα πάντα. Ξέρω όμως ότι ισχύει για πολλά από αυτά. Επίσης ξέρω, ότι η πίστη από μόνη της δεν είναι ένα σύστημα αξιών ικανό να σε κάνει να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Γιατί αν ήταν έτσι, όλοι οι πιστοί θα ήταν καλοί. Πίστη, αγάπη και καλοσύνη δεν συμβαδίζουν. Ο ίδιος άνθρωπος, ο οποίος ευλαβικά θα νηστεύσει το Πάσχα, θα κοινωνήσει, θα πάει στην Εκκλησία, θα συγκινηθεί με το θείο δράμα, θα πάει ελαφρά τη καρδία και θα σκοτώσει ένα πλάσμα με τον προαναφερθέν και με χειρότερους ακόμα τρόπους. Το πιο περίεργο είναι ότι η συνείδησή του θα του έχει πει ότι καλά έπραξε.

Όμως τι έχει πάει στραβά; Πώς γίνεται, κάτι που και για κάποιον ακόμα, που δεν πιστεύει και δεν είναι θρήσκος να είναι έγκλημα και για κάποιον που είναι ευσεβής πιστός να είναι κάτι που πρέπει να γίνει; Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά χάριν συντομίας και ανάγκης να μείνω πιστή στο παρόν κείμενο, θα ανατρέξω λίγο παραπάνω και θα πω: είναι το συναίσθημα. Είναι οι τρόποι, η παιδεία, η ανάγκη για πρόοδο και για κάτι καλύτερο και στο τέλος η αυτογνωσία που σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Δεν είναι όλα θέμα λογικής. Δεν είναι όλα θέμα τυπικότητας. Είναι και θέμα αισθηματικής αγωγής. Πολιτισμού και αξιοπρέπειας. Ναι, είναι θέμα πολιτισμού. Διότι σε μια χώρα με περίσσια θρησκευτικής πίστης έχουμε έλλειμμα πολιτισμού. Αφού, μεταξύ άλλων, ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους.

Σήμερα ειδικά, θα σου πω ότι δεν με νοιάζει αν πιστεύεις στο Θεό. Δεν νομίζω, αν υπάρχει Θεός, να τον νοιάζει και τον ίδιο να πιστεύεις σε αυτόν, αν δεν μπορείς να πιστέψεις και να σεβαστείς όλα όσα έχει δημιουργήσει. Με νοιάζει όμως να πιστεύεις στα μικρά θαύματα. Γι΄ αυτόν το λόγο σου είπα αυτή την ιστορία. Και την ώρα που στη γράφω, ξέρω ότι τα δύο πασχαλινά, μικρά θαύματα που κάποιος πέταξε στα σκουπίδια, κοιμούνται ήσυχα κάπου ζεστά. Καλό Πάσχα.