Ο Θανάσης Πετρόπουλος στα Pints για την υποψηφιότητά του στα Comicdom Awards

Ο Θανάσης Πετρόπουλος είναι φίλος και συνοδοιπόρος στην ομάδα των Creatures, είναι και ηθοποιός και φέτος είναι υποψήφιος στην κατηγορία “Best Writer” στα Comicdom Awards! Τα Pints του ευχόμαστε ολόψυχα καλή επιτυχία και τον ευχαριστούμε πολύ γι΄αυτή τη συνέντευξη!

Αφορμή για τη συνέντευξη αυτή είναι τα «Πλασματικά Νούμερά» σου και η διάκρισή σου γι’ αυτή τη δουλειά στα φετινά Comicdom Awards, στην κατηγορία «Best Writer», δίπλα σε τεράστια ονόματα του είδους. Πες μας δυο λόγια, λοιπόν, γι’ αυτή σου τη δημιουργία.

Είναι ένα στριπάκι (comic strip) το οποίο ξεκίνησε με τα Creatures. Τα Creatures είναι μια ομάδα που ξεκίνησε πριν χρόνια και αποτελείται από παλιούς φίλους, παλιούς συμμαθητές, παλιούς συμφοιτητές κλπ. Με αυτά την ομάδα κάναμε διάφορα πράγματα κι εγώ μπορούσα να βοηθήσω από την αρχή στον καλλιτεχνικό τομέα, οπότε επειδή η ομάδα ονομάστηκε «Creatures», δηλαδή «Πλάσματα», είπα να φτιάξω τα «Πλασματικά Νούμερα». Τα «Πλασματικά Νούμερα» ξεκίνησαν να βγαίνουν πρώτα στο site της Comicdom Press, η οποία είναι μια μη κερδοσκοπική εταιρεία, είναι κι αυτοί μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουν πολύ χωρίς να έχουν κάποιο οικονομικό κέρδος και στόχος τους και σκοπός τους είναι η προώθηση των ελληνικών κόμικς. Τώρα είμαστε αισίως στα 90 στριπάκια και πέρσι βγήκε αυτό το βιβλίο, το οποίο -τελείως  μη αναμενόμενο- είναι υποψήφιο σε αυτή την κατηγορία του καλύτερου σεναρίου.

Πώς είναι να είσαι συνυποψήφιος με «μεγαθήρια» όπως ο Αρκάς;

Κοίτα, έχει και μια πλάκα. Επειδή εγώ είμαι και ηθοποιός, είναι σα να είμαι συνυποψήφιος, ας πούμε, με τον Τζακ Νίκολσον για Α’ ανδρικού ρόλου. Θα πω τα κλασικά τώρα αλλά έτσι είναι. Πρόκειται για τεράστια τιμή γιατί σε σχέση με όλους τους συνυποψηφίους μου εγώ είμαι, για να καταλάβεις, το «μπουμπουκάκι», τώρα βγήκα. Όλοι οι υπόλοιποι είναι επαγγελματίες σε αυτό το χώρο χρόνια κι εγώ στην ουσία είμαι σχεδόν ερασιτέχνης. Είναι πολύ έμπειροι στο χώρο των κόμικς και πολλοί από αυτούς –αν όχι όλοι- το έχουν σπουδάσει, ενώ εγώ είμαι τελείως ερασιτέχνης σε αυτό τον τομέα. Οπότε, μόνο και μόνο ότι είναι το όνομά μου ανάμεσα στα δικά τους, είναι ένα βραβείο.

Πόσο καιρό ασχολείσαι με την σκιτσογραφία και πώς αποφάσισες να το εξελίξεις και σε πιο επαγγελματικό επίπεδο;

Ζωγραφίζω από πιτσιρίκι, πριν μάθω να γράφω, ζωγράφιζα. Πάντα έκανα σχέδια κι έχω χρησιμοποιήσει τα σχέδιά μου σε διάφορες δουλειές, πχ έχω κάνει εικονογράφηση βιβλίου. Αλλά, όλα αυτά, πάντα μέσα από το θέατρο. Το πιο επαγγελματικό του πράγματος δεν έγινε για τα Creatures αλλά τα Creatures με έβαλαν σε μια ρότα συγκεκριμένη και με τα παιδιά στο Comicdom, επειδή είχα να κάνω κάθε εβδομάδα κι ένα καινούριο, μπήκα σε μια σειρά, κάτι που εγώ το χρειάζομαι σαν άτομο για να λειτουργήσω συγκεκριμένα.

Το σκίτσο είναι ένα είδος τέχνης που ενδείκνυται και για σάτιρα και, δη, πολιτική. Ποια είναι η δική σου θέση πάνω σε αυτό;

Σε ό,τι αφορά τα «Πλασματικά Νούμερα» το ψιλοαποφεύγω. Αν εξαιρέσεις κάποια που διακωμωδούν ίσως την αστυνομία ή κάτι τέτοιο, κατά τ’ άλλα το ύφος του στριπ δεν είναι πολιτικό, είναι «καμένο», «σάπιο», «πυροβολημένο» κ.ο.κ. Ωστόσο, έχω κάνει αρκετά πολιτική γελοιογραφία. Έκανα τα σκίτσα στο περιοδικό «Δρόμοι της ειρήνης», που είναι ένα περιοδικό που εκδίδει η ΕΕΔΥΕ, η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη, στην οποία ήταν ο πατέρας μου κι έκανα εγώ τα σκίτσα, οπότε το πολιτικό σκίτσο το έχω δουλέψει σχετικά λίγο αλλά έχω περάσει πριν από αυτό. Και νομίζω ότι ο πρώτος Έλληνας σκιτσογράφος που διάβασα, πλην του Αρκά, ήταν ο Στάθης. Εγώ με το Στάθη και τον Αρκά ξεκίνησα να διαβάζω Έλληνες γελοιογράφους. Και ο Στάθης ξέρουμε όλοι ποιος είναι.

Εκτός από την ενασχόλησή σου με τα «Πλασματικά Νούμερα», είσαι και επαγγελματίας ηθοποιός και ραδιοφωνικός παραγωγός. Δείχνεις μια έντονη τάση να επικοινωνείς τη δημιουργικότητά σου και να τη μοιράζεσαι με το κοινό ή κάνω λάθος;

Ναι, όλοι οι άνθρωποι που έχουν αυτό το σαράκι το καλλιτεχνικό, είναι άνθρωποι που θέλουν να επικοινωνήσουν με κάποιο τρόπο και δε διαφέρω εγώ από το σύνολο. Η «πολυπραγμοσύνη» μου έχει κι επιπτώσεις, ωστόσο. Δηλαδή, πιστεύω πως τίποτα από αυτά που κάνω δεν τα κάνω τόσο καλά όσο θα μπορούσα. Όταν ασχολείσαι με πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα είναι μοιραίο να μην αποδίδεις τα μέγιστα σε κανένα από όλα αυτά.

Παρά τα διάφορα καλλιτεχνικά με τα οποία καταπιάνεσαι, δεν εξασφαλίζεις τόσες οικονομικές απολαβές ώστε να μη χρειάζεται να κάνεις παράλληλα και μια περισσότερο κοινότυπη δουλειά. Είναι σημείο των καιρών ή ανέκαθεν έτσι ήταν απλά ο περισσότερος κόσμος έμενε στην επιφάνεια και το περιτύλιγμα των λίγων γνωστών και οικονομικά εύρωστων καλλιτεχνών;

Όσοι ασχολούνται στην Ελλάδα με το θέατρο, το σκίτσο, τα κόμικς ακόμα και με τη μουσική και πριν την κρίση αντιμετώπιζαν οικονομικά θέματα. Δεν είναι καινούριο για εμάς αυτό που συμβαίνει τώρα, απλά τώρα αγρίεψε το πράγμα. Ένα κλασικό ανέκδοτο για τους ηθοποιούς και πριν την κρίση ήταν το εξής:

-Τι δουλειά κάνεις;

-Είμαι ηθοποιός.

-Α! Και σε ποιο μπαρ δουλεύεις;

Οπότε αυτή η δυσπραγία υπήρχε ανέκαθεν. Απλώς τώρα αν, πχ, σκιτσάρεις, πρέπει να βρεις κι ένα τρόπο να εξασφαλίζεις τα πενάκια σου.

Στο κομμάτι της υποκριτικής, σε τι φάση σε βρίσκουμε; Ετοιμάζεις κάτι; Υπάρχει κάτι στα σκαριά που να μπορείς να μοιραστείς μαζί μας;

Όχι κάτι τρομερό. Ταινίες μικρού μήκους κάνω με φίλους, συνήθως. Τώρα κάνω και μια σειρά που θέλει ένας φίλος να ανεβάσει στο διαδίκτυο. Ήμουν στο Θέατρο 104 σε δύο παραστάσεις, πάλι με φίλους. Ξέρεις, πλέον, τα πράγματα λειτουργούν πολύ στη βάση της συλλογικότητας, κάτι που δεν είναι κακό.

Μπορείς να διαλέξεις και να ξεχωρίσεις ως πιο αγαπημένο ένα από όλα αυτά τα πολύ δημιουργικά που κάνεις; Και αν ναι, ποιο είναι αυτό και για ποιο λόγο;

Νομίζω είναι στιγμές. Δηλαδή, μπορεί να υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι πάρα πολύ να σχεδιάσω κάτι ή μπορεί να είναι στιγμές που βαριέμαι πάρα πολύ να πάω στο θέατρο να παίξω ή να βαριέμαι πάρα πολύ να πάω στο CR radio και να κάνω εκπομπή. Αλλά, αυτές που σε κρατάνε είναι οι στιγμές που μπορεί να μην είμαι καλά ψυχολογικά και να κάτσω να σχεδιάσω και αφού τελειώσω το σχέδιο να είμαι καλύτερα και αντίστοιχα συμβαίνει με το θέατρο και το ραδιόφωνο. Όλα είναι στιγμές.

Να κλείσουμε όπως κλείνω όλες μου τις συνεντεύξεις. Τι θα μπορούσε να σου ευχηθεί κάποιος ιδανικά για το άμεσο ή/και απώτερο μέλλον;

Καλά ταξίδια και πολλά χαμόγελα!

Εγώ στο εύχομαι ολόψυχα και σε ευχαριστώ!

Κι εγώ σ’ ευχαριστώ!