Το όνειρο μιας αεροσυνοδού

Γνωστή αεροπορική εταιρεία με έδρα τα Αραβικά Εμιράτα επισκέφθηκε για ακόμα μια φορά την Ελλάδα της κρίσης προκειμένου να προσλάβει το μελλοντικό της προσωπικό αέρος. Για μαζικές προσλήψεις πληρώματος θαλάμου επιβατών ενδιαφέρεται κυρίως η πολυτελής εταιρεία που αναμένεται μέσα στα επόμενα χρόνια να πολλαπλασιάσει τον στόλο της. Η προσέλευση ήταν ακόμη μια φορά μεγάλη με εκατοντάδες νέους και νέες να δοκιμάζουν την τύχη τους για μια νέα επαγγελματική καριέρα που μπορεί να τους εξασφαλίσει στο μέλλον. Αυτές είναι οι πληροφορίες του ρεπορτάζ σε συμπυκνωμένο λόγο. Οι σκέψεις όμως δεν είναι ποτέ συμπυκνωμένες. Μια λέξη, μια κίνηση, μια έκφραση μπορούν να γεννήσουν πολλαπλές σκέψεις που με τη σειρά τους θα φέρουν και άλλες και άλλες… χωρίς τέλος.

Το Σάββατο 15 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε η Open Day της γνωστής αεροπορικής εταιρείας στο κέντρο της Αθήνας και εκεί παρευρέθηκα και εγώ έπειτα από τις παρακάτω σκέψεις: δουλειά δεν έχω και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να βρω σύντομα, μου αρέσουν τα ταξίδια και ούτως ή άλλως περιφέρομαι εδώ και 10 μήνες από συνέντευξη σε συνέντευξη σχεδόν σε καθημερινή βάση, οπότε γιατί όχι και εδώ. Ξύπνησα λοιπόν αχάραγα, ετοίμασα το απαιτούμενο dress code και έφυγα. Φθάνοντας γούρλωσα τα μάτια μου! Εκατοντάδες άτομα φορώντας τα ίδια σχεδόν ρούχα περίμεναν όρθια  να ανοίξουν οι πόρτες της πολυπόθητης αίθουσας. Ουάου! Ήξερα πως θα ναι πολλοί αλλά τόσοι πολλοί; Ξαφνικά ένας κόμπος έκανε την εμφάνιση του στο λαιμό μου, όχι λόγω ανταγωνισμού αλλά λόγω συναισθημάτων ασφυξίας. Πως σε πιάνει καμιά φορά αν μπεις Μεγάλο Σάββατο στην Εκκλησία και επιτόπου αποφασίζεις να βγεις έξω ή όπως όταν μπαίνεις Δευτέρα πρωί στο λεωφορείο και σε δύο λεπτά σκέφτεσαι να πας με τα πόδια. Ε, κάπως έτσι. Ευτυχώς σε πολύ λίγο μπήκαμε οι πρώτοι στην αίθουσα. Δεν θα μπω σε ανούσιες λεπτομέρειες σχετικά με το πώς κύλησε το ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό μέσα στην αίθουσα αλλά θα σας μιλήσω για όσα είδα και όσα αφουγκράστηκα εκείνη τη μέρα.

Εκεί, πολύ κοντά στους πρόποδες τις Ακρόπολης είχε μαζευτεί μια ομάδα ανθρώπων που στην πλειοψηφία της προτιμούσε να βλέπει την Ακρόπολη μόνο από ψηλά. Δεν νομίζω ότι μπορεί να μας αδικήσει κανένας, όμως μήπως αδικούμε εμείς λίγο τον όμορφο αυτό τόπο που σε τίποτα δεν φταίει για τις ανθρώπινες συμπεριφορές και την κακομεταχείριση που δέχθηκε και ο ίδιος ακόμα. Δεν ξέρω ακόμα με σιγουριά. Εκατοντάδες άνθρωποι και ιστορίες σε κάθε καρέκλα και πολλά βιογραφικά που γράφτηκαν και ξανά γράφτηκαν για να κάνουν την διαφορά. Το ύφος ποίκιλε, άλλοτε αυστηρό υποδείκνυε σιγουριά και επαγγελματισμό και άλλοτε ανασφαλές γεμάτο άγχος και αγωνία για το μέλλον. Άλλοι ήρθαν από τα διάφορα σημεία της Αττικής ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που άφησαν για λίγες μέρες την πόλη, το χωριό και τη δουλειά τους για να βρίσκονται εκεί τη συγκεκριμένη ημέρα. Επένδυση σε εισιτήρια, σε ρούχα, σε κομμωτήρια και κυρίως σε όνειρα. Άλλος ερχόταν για πρώτη φορά, άλλος για τελευταία γιατί είχε ήδη προσπαθήσει 3 ή 4 φορές ενώ κάποιος άλλος είχε φθάσει στο παρελθόν μέχρι και σε Open Day κοντινής χώρας. Όλοι όμως είχαν ένα κοινό, προσδοκίες.

Οι επιλογές ήταν δύο: να μπεις σε ένα πηγαδάκι και να ακούσεις τις ιστορίες των μελών του ή να κάτσεις ακίνητος στη θέση σου και από λίγες λέξεις που αιωρούνταν να καταλάβεις περίπου τις ιστορίες των περισσότερων από μας. Έτσι και έκανα. «Αν με πάρουν θα παντρευτούμε και θα της στέλνω χρήματα για λίγα χρόνια μέχρι να ορθοποδήσουμε», «είναι εκεί ο αρραβωνιαστικός μου, μακάρι να με πάρουν να πάω και εγώ», «ήθελα από μικρή να γίνω αεροσυνοδός», «πρέπει να ζήσω μόνη μου και η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να με υποστηρίξει», «βαρέθηκα να δουλεύω για 400 ευρώ». Πολλές ιστορίες και μια κοινή εμπειρία συνέθεταν την εικόνα. Βγαίνοντας από την αίθουσα ένα ακόμα γκρουπ πήρε τις θέσεις μας ενώ στην έξοδο παρατήρησα πολλά κλάματα άγχους.

Το κείμενό μου είναι μόνο λίγες σκέψεις χωρίς πρόθεση να κρίνω κάτι ή κάποιον εννοείται, άλλωστε ήμουν και εγώ εκεί. Οι σκέψεις μου όμως περιστρέφονται για αρκετές μέρες γύρω από το ίδιο θέμα. Γιατί θέλουμε εναγωνίως να φύγουμε; Γιατί μια τόσο ικανή νέα γενιά γεμάτη δυνατότητες, μόρφωση και θέληση εναποθέτει όλες τις ελπίδες της σε μια συνέντευξη; Οι απαντήσεις είναι προφανείς, έμενα απλά με ενοχλούν πολύ. Όχι γιατί εγώ θέλω ή δεν θέλω να μείνω στην Ελλάδα αλλά γιατί θυμώνω που αναγκαζόμαστε να κρεμάμε τις ελπίδες μας σε μια ή δύο επιλογές. Επειδή απλά θεωρώ πως σαν νέοι θα έπρεπε μόνο να εμπνεόμαστε και οι επιλογές μας να πολλαπλασιάζονται όχι να διαιρούνται. Τα όνειρα είναι υπέροχα και όταν γίνονται πραγματικότητα ακόμα καλύτερα, όμως ας μην αναλώνουμε όλη μας την αντοχή και τη θετική ενέργεια σε μια επιλογή γιατί περνάμε δύσκολες μέρες και χρειαζόμαστε αποθέματα.

Όλοι έχουμε φίλους και γνωστούς που βρήκαν το μέλλον και τη διέξοδό τους σε αεροπλάνα και βαπόρια και είναι αξιέπαινοι για την προσπάθειά τους και τους ευχόμαστε ολόψυχα καλά ταξίδια! Όμως σκεφτείτε ότι αν δεν έτυχε και σε εσάς που τόσο το θέλετε ίσως είναι γιατί η μοίρα έχει άλλα σχέδια για εσάς. Η προτροπή μου; Φορέστε την κάπα των ονείρων και πετάξτε στα σύννεφα! Καλή πτήση.