Ελευθερία του Τύπου; Καλό ανέκδοτο….

Ήμουν στο Πανεπιστήμιο ακόμα όταν άκουσα για πρώτη φορά ότι η ελευθερία του Τύπου αποτελεί θεμέλιο λίθο της δημοκρατίας. Θυμάμαι ακόμα τους καθηγητές μου να λένε με στόμφο ότι, η ελευθεροτυπία αποτελεί την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα και σε μία δικτατορία.

Βέβαια, επειδή όλα αυτά που μου έλεγαν μου φαινόντουσαν πολύ ιδεαλιστικά, πάντα τους ρωτούσα αν μπορεί όντως να υπάρξει ελευθερία του τύπου, αφού οι δημοσιογράφοι είναι εργαζόμενοι και λογοδοτούν σε κάποιον εργοδότη. Όπως αναμενόταν η απάντηση τους ήταν η κλασσική «Μπορεί ο δημοσιογράφος να είναι εργαζόμενος και να λογοδοτεί σε έναν εργοδότη, αλλά ο σωστός δημοσιογράφος θα βρει τον τρόπο να περάσει αυτό που θέλει».

Τα χρόνια πέρασαν, τελείωσα το Πανεπιστήμιο και λίγο καιρό αργότερα ήρθε η οικονομική κρίση που όπως όλες οι κρίσεις έχει το κακό συνήθειο να διαλύει αυταπάτες… Μία από αυτές τις αυταπάτες ήταν και η ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα.

Με πρόσχημα την κρίση τα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα άρχισαν να απολύουν εξαιρετικούς, αλλά αδέσμευτους δημοσιογράφους και να προσλαμβάνουν ή να αναδεικνύουν δημοσιοσχεσίτες και γλύφτες εν γένει….

Χαρακτηριστικό συμβάν για την κατάντια και την ανελευθερία του τύπου στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε μεσοβδόμαδα.

Συγκεκριμένα  δημοσιογράφος που εργαζόταν σε αθλητικό site και έγραφε πράγματα δυσάρεστα για ιδιοκτήτη μεγάλης ομάδας απολύθηκε… Φαίνεται ότι ο εν λόγω δημοσιογράφος δεν βρήκε τον τρόπο να συμβιβάσει την ανάγκη του αναγνώστη για ενημέρωση με  τα θέλω και την λογοκρισία του εργοδότη του που μου έλεγαν και στο Πανεπιστήμιο.

Φήμες μάλιστα λένε ότι η απόλυση έγινε μετά από τηλεφώνημα του «ενοχλημένου» ποδοσφαιρικού παράγοντα προς την ιδιοκτησία του site, αφού το τελεσίγραφο ήταν σαφές: «Ή τον διώχνεις ή σας τελείωσα».

Βέβαια όλα αυτά είναι φήμες… Εξάλλου στην Ελλάδα έχουμε ελευθερία του Τύπου και της έκφρασης σωστά;