Η ψυχαγωγία της κρίσης

Η παρουσιάστρια στην οθόνη ντυμένη Κλεοπάτρα με το μαλλί κορακί και την αφέλεια να μπαίνει στο μάτι και κάθε τρεις και λίγο να την φυσά διακριτικά για να τη βγάλει από τα μάτια της. Είναι επαγγελματίας,όμως, όχι αστεία και για αυτό δεν υπάρχει χρόνος για παράπονα και διαμαρτυρίες. Οι καλεσμένοι είναι στις θέσεις τους ολόλαμπροι και έτοιμοι να γελάσουν και να χορέψουν. Τώρα ξεσκονίζονται και ισιώνουν τις στολές πάνω τους, αλλά με το που θα πέσει το σήμα της εκπομπής όλοι θα είναι χαρούμενοι και έτοιμοι για γλέντι. Απόκριες είναι βρε παιδιά, άλλωστε, ας γλεντήσουμε! Τις άλλες μέρες ας προβληματιστούμε, αλλά τις γιορτές να χαιρόμαστε.

 

Μόνο που δεν ξέρω πότε ακριβώς προβληματιζόμαστε. Γιατί τα πρωινά θέλουμε να δούμε κάτι ανάλαφρο με τον καφέ. Οπότε θα χαζέψουμε καμιά σάχλα, να ανοίξει το μάτι μας με γέλιο. Το μεσημέρι κι αν θέλουμε κάτι ανάλαφρο.. Ε, για να μη στραβοκαταπιούμε και πνιγούμε με το φαί. Εμ, το απόγευμα; Τότε είναι που θέλουμε γελάσουμε. Τέλος, ανεπιφύλακτα το βράδυ πρέπει να πάμε χαλαροί για ύπνο, άρα δεν πρέπει να στενοχωρηθούμε με κάτι «βαρύ».

 

Μια τηλεόραση ανάλαφρη σαν πούπουλο μας έχει μείνει.Κι ένας εγκέφαλος λιτοδίαιτος που ολοένα χάνει πόντους. Γιατί όταν αδυνατίζουμε, μην νομίζετε πως χάνουμε λίπη, εγκεφαλικά κύτταρα χάνουμε κάθε μέρα και πιο πολλά. Και αυτό που μας μένει είναι ένας τηλεθεατής αιχμάλωτος και ένας «ψυχαγωγός» ομοίως αιχμάλωτος. Ο πρώτος στο προιόν που του προσφέρεται κι ο δεύτερος στο προιόν που «πρέπει» να προσφέρει -θέλοντας και μη- γιατί αυτό ΠΟΥΛΑΕΙ. Ίσως όλα αυτά να μπορούσαν να άλλαζαν (αν όχι δραστικά, αλλά σημαντικά) αν κάποιος από αυτούς που «ψυχαγωγούν» κοιτούσε πέρα από την κοντόφθαλμη επιτυχία των «αριθμών». Αν έδινε λίγο σημασία στον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

 

τηλεορασηΠαρόλα αυτά το άλλοθι της ψυχαναγκαστικής ψυχαγωγίας, που χοροπηδάει και γελάει σπαστικά και άτσαλα, καλά κρατεί. Η δικαιολογία του τύπου «ο κόσμος θέλει να ξεχαστεί» έχει ξεθωριάσει από χρόνια. Να ξεχαστεί από ποιον και από τι; Από την τράπεζα που μπουκάρει στο σπίτι του; Από την τρύπια τσέπη; Από την ηθική εξαθλίωση; Γιατί να ξεχαστεί και γιατί να χαζέψει; Μήπως μετά θα γυρίσει στο πρόβλημα, αναζωογονημένος και θεραπευμένος; Η δόση βλακείας που βαφτίζεται ψυχαγωγία θα «τονώσει το ηθικό του» και θα τον κάνει να γυρίσει πίσω δυνατός; Δεν νομίζω. Νομίζω πως η βλακεία, θέλει περισσότερη βλακεία. Κι όσο μεγαλύτερη δόση βλακείας παίρνεις, τόσο πιο πολλή δόση θες για να σε πιάσει. Μέσα σ’ όλο αυτό το μπότοξ βλακείας δεν ξέρω πού χωράει χρόνος για πραγματική συγκρότηση, όταν η «ψυχαγωγία» τελειώσει.

 

Μπορεί να γίνομαι άδικη μιλώντας μόνο για την τηλεόραση, ενώ στο «πάρτυ» αυτό έχουν προστεθεί και άλλα μέσα. Μπλόγκ της κακιάς συμφοράς που ασχημονούν δημόσια παρά δημοσιογραφούν. Η εικόνα του ξεχυλωμένου ανακυκλωμένου κουτσομπολιού ενός star system επαιτών δημοσιότητας. Άθλιων επαιτών που είναι έτοιμοι να θολώσουν τα όρια ιδιωτικού και δημόσιου βίου, για μια φώτο-εξώφυλλο σε φυλλάδα αγκαλιά με το παιδί τους, το σύντροφο, το σόι τους. Κοινώς, να πουλήσω τη μάνα μου (μπορεί και κυριολεκτικά) για να δω τη μάπα μου πρώτη μούρη.

 

«Όμως, ο κόσμος θέλει να ξεχαστεί». Όλα όσα γίνονται γύρω μας τον έχουν ταλαιπωρήσει. Η φτώχια, η κρίση. Δυστυχώς, όμως, τα ΜΜΕ δεν έχουν θέμα για τις εκπομπές τους. Γιατί αν δεν πει μια γνώμη,μια ανοησία, ένα σχόλιο κάποιος «σταρ», δεκαπέντε εκπομπές σου λέει θα μείνουν χωρίς θέμα. Βλέπετε η κοινωνία τα ‘χει λύσει όλα τα θέματά της και τώρα το μόνο που της λείπει είναι ανάλαφρο κουτσομπολιό, να χωνέψει το ροκφόρ της.

 

Ο κόσμος κάποιες στιγμές μπορεί να θέλει όντως να ξεχαστεί. Μα τις περισσότερες φορές θέλετε εσείς να ξεχαστεί. Γιατί έτσι πιο εύκολα θα του πουλήσετε τα ρούχα,τις κρέμες και τα προικιά σας που κατά καιρούς μοσχοπουλάτε. Γιατί αν δεν τον υπνωτίσετε -πως στα κομμάτια- θα αγοράσει τα ρετάλια της ματαιοδοξίας σας;

 

Όλα νομίζω θα ‘ταν καλύτερα αν τηλεόραση και ΜΜΕ γενικά, προσπαθούσαν να δουν τις ανάγκες του ανθρώπου και της εποχής που τον περικλείει -κάθε εποχή άλλη ανάγκη που πρέπει και να αποτυπώνεται ανάλογα-κι όχι να κάνουν «πλιάτσικο» σ΄αυτά που του ‘χουν απομείνει. Ας τον δουν -ας μας δουν- λίγο περισσότερο ως άνθρωπο και λίγο λιγότερο ως καταναλωτή.