Η συνύπαρξη που «γέννησε» αναμνήσεις

Πάνω σε ένα χαρτονάκι είναι γραμμένοι οι τίτλοι των τραγουδιών με μαύρο μαρκαδοράκι. «Μοναξιά μου όλα» από Πυξ Λαξ, «Χαμένος Παράδεισος» από Decibel, «Ακούω την αγάπη» από Τρύπες, «Βουτιά από ψηλά» από Ενδελέχεια, «Στο ύψος των ματιών μου» από Υπόγεια Ρεύματα, «Ο Βασιλιάς της σκόνης» από Ξύλινα Σπαθιά. Είναι δώρο από έναν συγγενή που γνώριζε την τρέλα μου για την ροκ μουσική. Μιλάμε για αρκετά χρόνια πριν όταν ήμουν στην φάση της ανακάλυψης νέων ακουσμάτων και συγκροτημάτων για τα οποία δεν είχα δώσει ιδιαίτερη βάση. Ελληνικών συγκροτημάτων που ήξεραν τι ήθελαν μέσα από την μουσική και αφουγκραζόντουσαν τα «θέλω» και τα καθημερινά, μεγάλα ή μικρά, σημαντικά ή ασήμαντα προβλήματα της κοινωνίας.

Είχα ακούσει το «Λιωμένο Παγωτό» πρώτη φορά. Το είχα βάλει στο φλασάκι με τα τραγούδια και το άκουγα συνέχεια. Μια από τα ίδια και για τον «Βασιλιά της Σκόνης». Στο νούμερο έξι του cd είναι το «Δεν Χωράς Πουθενά». Στην οκτώ το «Χάρτινο Τσίρκο». «Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι, η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή» λέει ένα μικρό παιδί. Ξύλινα Σπαθιά, Τρύπες. Κάτι λίγα ήξερα από πριν, αλλά αφότου πήρα αυτό το cd-δώρο στα χέρια μου έμαθα περισσότερα. Ήθελα να μάθω περισσότερα. Ξεχώρισα τις δύο παραπάνω μπάντες ανάμεσα σε Ενδελέχεια, Πυξ Λαξ και Υπόγεια Ρεύματα. Τις έψαξα και συνδέθηκα μαζί τους, με τις συνθέσεις τους, τους στίχους τους, με τον Παυλίδη, τον Αγγελάκα.

Θα πω ψέματα αν πω ότι δεν έχω βουρκώσει με τους στίχους της «Σιωπής», της «Καινούργιας Ζάλης», του «Χάρτινου Ουρανού», της «Γιορτής» και όχι μόνο. Κομμάτια με νόημα που σε αγγίζουν. Δύο μπάντες που και στο εξωτερικό να πήγαιναν θα έκαναν μεγάλη καριέρα. Άμα την διάλυσή τους οι μεν Τρύπες το 2001, τα δε Ξύλινα Σπαθιά το 2003, δεν έχει εμφανιστεί ένα ελληνικό γκρουπ με ελληνόφωνο στίχο που να μπορεί να συναγωνιστεί έστω και στο ελάχιστο αυτά τα δύο. Η σύμπραξη ωστόσο του Χρήστου Τσαπράζη από τα Ξύλινα Σπαθιά και του Γιώργου Τόλιου από τις Τρύπες αυτό το Σάββατο 8 Μαρτίου στο Stage Volume 1 μου έφερε στο μυαλό τις παραπάνω θύμησες και ήρθε να προκαλέσει ενθουσιασμό στο κοινό των δύο συγκροτημάτων. Στην ιστορική αυτή συνύπαρξη οι δύο μουσικοί θα παρουσιάσουν ένα οπτικοακουστικό αφιέρωμα τόσο στις Τρύπες, όσο και στα Ξύλινα Σπαθιά και η παρουσία τους στις δύο μπάντες αποτελεί από μόνη της εχέγγυο για την ποιότητα της βραδιάς.

Η συνύπαρξη αυτή με έκανε να ξαναβάλω το cd με τα διάφορα ελληνικά ροκ κομμάτια και να βυθιστώ στις αναμνήσεις από την εποχή που άρχισα να ακούω Τρύπες και Ξύλινα Σπαθιά. Ένα αφιέρωμα στις δύο αυτές μεγάλες μπάντες θα έπαιρνε σίγουρα 15 και βάλε σελίδες word, ενώ και η πορεία τους είναι λίγο πολύ γνωστή στο ευρύ κοινό. Ωστόσο, θα ήθελα να παραθέσω μερικά τραγούδια που μου έρχονται στο μυαλό όταν μου μιλούν για αυτές τις δυο μπάντες. Σίγουρα η επιλογή δεν είναι εύκολη, καθώς δύσκολα υπάρχουν τραγούδια τους που υστερούν, αλλά τυχαία. Τα πρώτα που σκέφτομαι όταν ακούω Αγγελάκα και Παυλίδη να τραγουδούν.

Μία Τρύπες, μία Ξύλινα Σπαθιά. Και το αντίστροφο. Αφεθείτε.

«Γιορτή» – Τρύπες

Ηχογραφημένο το 1999 από τον δίσκο «Μέσα στη Νύχτα των Άλλων». Ακόμα θυμάμαι το θλιμμένο πρόσωπο του Αγγελάκα στο βίντεο κλιπ του κομματιού.

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει
σε ό,τι σου τρώει την ψυχή
Έξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι, ανοιχτοί
Είναι η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε γιορτή…».

«Σιωπή» – Ξύλινα Σπαθιά

Από τον δίσκο του 1993, «Ξεσσαλονίκη». Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερό τους, αλλά σίγουρα είναι μία από τις ομορφότερες συνθέσεις στην ιστορία της ελληνικής μουσικής.

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες,
βουλιάζουνε στο βυθό και σε βγάζουνε στον αφρό…».

«Η Δικιά Σου Κοντινή Αμερική» – Τρύπες

Από τον δίσκο του 1987, «Πάρτυ στον 13ο Όροφο». Η ακουστική version σε «ταξιδεύει».

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Όταν ξυπνάω τρομαγμένος, βλέπω εσένα
μια γνώριμη σκιά στον ουρανό
Με πλησιάζεις με λόγια ιδρωμένα
με νανουρίζεις, μα εγώ κλαίω και σου ζητώ…».

«Τώρα Αρχίζω Και Θυμάμαι» – Ξύλινα Σπαθιά

Από το cd single του 1999, «Τροφή Για Τα Θηρία».

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Μου είχες πει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα
που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι
τώρα αρχίζω και θυμάμαι…».

«Χάρτινο Τσίρκο» – Τρύπες

Από τον δίσκο του 1996, «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι».

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Οτι σκοτώνει τη δική μου χαρά
Είναι μια φάρσα που με κόβει στα δύο
Με πιάνει απ’ το χέρι και με λόγια γλυκά
Σα παιδί μ’ οδηγάει στ’ όμορφό σου σφαγείο…».

«Ατλαντίς» – Ξύλινα Σπαθιά

Από τον δίσκο του 1995, «Πέρα Απ΄ τις Πόλεις τις Ασφάλτου».

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ’ τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου ‘χες πεί πως θα ‘ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα…».

«Καινούρια Ζάλη» – Τρύπες

Από τον δίσκο του 1996, «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι». Ίσως το κορυφαίο του συγκροτήματος.

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Ποιες λέξεις μέσα σου σαπίζουν και δεν θέλουν να βγουν
Ποια ελπίδα σ’ οδηγεί στην πιο γλυκιά αυταπάτη
Ποια θλίψη σε κλωτσάει πιο μακριά από παντού
Πες μου ποιος φόβος σε νίκησε πάλι…».

«Χάρτινος Ουρανός» – Ξύλινα Σπαθιά

Από τον δίσκο του 2000, «Ένας Κύκλος Στον Αέρα».

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Ζω σε ένα κόσμο από χαρτί
όταν χιονίζει όλοι μαζεύουν κομφετί
κι όταν ρωτάω που θα σε βρω
όλοι μου δείχνουνε το χάρτινο ουρανό…».

«Δεν Χωράς Πουθενά» – Τρύπες

Από τον δίσκο του 1993, «Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια».

Ο στίχος που μου έχει μείνει (ποιος άλλος): «Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δεν χώρας πουθενά δεν χώρας πουθενά…».

«Αδρεναλίνη» – Ξύλινα Σπαθιά

Από τον δίσκο του 1993, «Ξεσσαλονίκη». Ακόμα θυμάμαι να το ακούω στον Jeronimo Groovy. Αξέχαστες εποχές.

Ο στίχος που μου έχει μείνει: «Αδρεναλίνη κανένας δε θα μείνει
μαύρη κατάρα ανία βαρεμάρα
η μέρα σβήνει
Αθήνα είσαι καμίνι
ώσπου να φέξει
να δούμε ποιος θ’ αντέξει…».

Και μια γεύση από την συνύπαρξη του Χρήστου Τσαπράζη και Γιώργου Τόλιου από το live τους στην Ζωντανή Μαύρη Τρύπα στην Θεσσαλονίκη στις 12 Φεβρουαρίου