Φοιτητές Erasmus μοίρασαν τρόφιμα και ρούχα σε άστεγους στην Αθήνα

Το παραπάνω βίντεο δημιουργήθηκε από φοιτητές Erasmus που ήρθαν για σπουδές στην Αθήνα. Στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν άστεγους ανθρώπους, συνέλεξαν ρούχα και τρόφιμα και βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας για να τα διανείμουν.

Ο Γάλλος φοιτητής Bastien Chantry μάς έδωσε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το project αυτό.

-Καταρχάς, πιστεύω ότι η πρωτοβουλία σας να βοηθήσετε ανθρώπους που το χρειάζονται – και μάλιστα χωρίς να κατάγεστε οι ίδιοι από την Ελλάδα – είναι πραγματικά αξιέπαινη. Πώς αποφασίσατε να κάνετε αυτή την κίνηση;

Περιπλανώμενοι στην Αθήνα, παρατηρήσαμε πολλούς αστέγους στους δρόμους, προφανώς θύματα κρίσης οι περισσότεροι. Θεωρώ ότι οι άνθρωποι τείνουμε να παρατηρούμε περισσότερο τι συμβαίνει γύρω μας, όταν βρισκόμαστε σε έναν ξένο τόπο, παρά όταν είμαστε στον δικό μας τόπο, στην καθημερινότητά μας. Ήταν τέλος του εξαμήνου, όταν πολλοί από εμάς αντιμετωπίζαμε το ίδιο ζήτημα: δεν έκλειναν οι βαλίτσες μας! Τότε, ο φίλος μου, ο Levi, είχε αυτή την ιδέα: γιατί να μη δώσουμε κάποια από τα ρούχα μας προκειμένου να βοηθήσουμε τους αστέγους;

-Αντιμετωπίσατε δυσκολίες και, αν ναι, ποιες;

Αφότου ο Levi είχε την ιδέα, ξεκινήσαμε την κίνηση μας αυθόρμητα, ακολουθώντας δύο βήματα. Το πρώτο ήταν η συλλογή των ρούχων χάρη στη βοήθεια των υπόλοιπων Ερασμιτών. Προωθήσαμε την ιδέα μέσα από το Facebook, ενώ ο Levi διοργάνωσε ένα πάρτι στο σπίτι του πριν το τέλος του εξαμήνου. Στο πάρτι αυτό ζητήσαμε σε όλους να φέρουν τα ρούχα τους. Το δεύτερο βήμα ήταν η διανομή τους. Συναντηθήκαμε με κάποια άτομα στην Βικτώρια έχοντας μαζί μας τα ρούχα και μερικά μπουκάλια νερό από τα σπίτια μας. Προχωρήσαμε στην Ομόνοια, για να αγοράσουμε μερικά φρούτα και λαχανικά, όμως δεν είχαμε πολλά λεφτά. Σκεφτήκαμε, λοιπόν, να ζητήσουμε βοήθεια και από άλλους ανθρώπους. Σταθήκαμε πολύ τυχεροί, καθώς βρήκαμε έναν πραγματικά καλό και εξυπηρετικό άνθρωπο. Του εξηγήσαμε το project μας και εκείνος ζήτησε από τον προϊστάμενό του να μας δώσει φρούτα και λαχανικά. Με όλα αυτά που μας έδωσαν – και ήταν πολλά – συνεχίσαμε την περιπλάνηση στην Αθήνα, όλη μέρα, ψάχνοντας για αστέγους. Ήταν κουραστικό και χρονοβόρο, ενώ αρκετές φορές στάθηκε δύσκολο να βρούμε τους ανθρώπους αυτούς. Αλλά ήταν και πολύ καλό, επειδή κοιτάζαμε γύρω μας, όχι μόνο τους εαυτούς μας. Μας επέτρεψε να παρατηρήσουμε ακόμα περισσότερο την πόλη, τους ανθρώπους… Όταν επιστρέψαμε σπίτι, ήμασταν χαρούμενοι, νιώθαμε ότι είχαμε κάνει κάτι με νόημα, κάτι που άξιζε τον κόπο.

-Ποιες ήταν οι αντιδράσεις των αστέγων; Πώς δέχτηκαν την προσφορά σας;

Ήταν, κάποιες φορές, δύσκολο να επικοινωνήσουμε μαζί τους, επειδή τα ελληνικά μας περιορίζονται σε «γεια», «ευχαριστώ», «πίτα σουβλάκι»… Καταλάβαμε, όμως, ότι χάρηκαν, είδαμε τα χαμόγελά τους. Νιώσαμε πάρα πολύ όμορφα βλέποντας την χαρά τους και καταλάβαμε πόσα μπορεί να σήμαινε γι’ αυτούς κάτι που εμείς θεωρούμε δεδομένο.

-Στη Γαλλία, υπάρχουν τόσοι πολλοί άστεγοι όσοι στην Ελλάδα; Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στις δύο χώρες στο ζήτημα αυτό, αν υπάρχουν; 

Δυστυχώς, υπάρχουν και στη Γαλλία πολλοί, πάρα πολλοί άστεγοι στους δρόμους. Εξαρτάται και από τις πόλεις, πιστεύω. Δεν ξέρω αν υπάρχουν διαφορές… Ίσως οι λόγοι να διαφέρουν λίγο, αλλά τα αποτελέσματα είναι τα ίδια: άνθρωποι στους δρόμους. Και πάλι, όμως, είχα την αίσθηση ότι οι άστεγοι στην Αθήνα είναι πάρα πολλοί. Δεν ξέρω αριθμούς και δεν ξέρω αν υπάρχουν ακριβείς αριθμοί. Ίσως μου έκανε τόση εντύπωση, ακριβώς επειδή βρισκόμουν σε ξένη χώρα και παρατηρούσα τα πάντα.

-Κάποιοι ισχυρίζονται ότι η φιλανθρωπία δεν λύνει το πρόβλημα, αλλά αντίθετα διαιωνίζει τη φτώχεια αλλά και την αδιαφορία των αρχών. Ποια είναι η δικιά σου άποψη; Υπάρχουν τρόποι να αντιμετωπιστεί η φτώχεια και ιδιαίτερα το θέμα των αστέγων, που αποτελεί την ακραία μορφή της;

Χαίρομαι που το αναφέρεις, επειδή είδα κάποια αρνητικά σχόλια κάτω από το βίντεο μας στο YouTube και πρέπει να πω ότι έμεινα έκπληκτος. Εννοείται ότι με την κίνησή μας αυτή δεν λύνουμε το πρόβλημα ούτε και στοχεύουμε σε κάτι τέτοιο. Απλώς προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε με όσα μέσα έχουμε, να προσφέρουμε κάτι, τόσο υλικά όσο και επικοινωνιακά, ένα είδος ανθρώπινης επαφής, ένα σημάδι ελπίδας… Και αυτό είναι σημαντικό για αυτούς. Δεν θεωρώ ότι είναι δίκαιο να πούμε ότι η φιλανθρωπία διαιωνίζει τη φτώχεια. Είδαμε πώς ζουν οι άνθρωποι αυτοί. Και, ειλικρινά, δεν ξέρω κανέναν που θα ήθελε να ζει έτσι και να τα βγάζει πέρα περιστασιακά από κάποιες φιλανθρωπικές κινήσεις… Δεν πιστεύω ότι χαίρονται να δέχονται φιλανθρωπία σε πρώτη φάση. Δυστυχώς, όμως, δεν έχουν επιλογή. Στη συνέχεια, δέχονται και εκτιμούν την βοήθεια, σημαίνει πολλά για αυτούς. Σχετικά με το γενικότερο πρόβλημα, δεν είναι δυνατό να βρεθούν λύσεις τόσο απλά. Χρειάζονται αλλαγές σε πολλούς τομείς και, ευτυχώς, υπάρχουν οργανώσεις που προσφέρουν μεγάλη βοήθεια. Εμείς, από την άλλη, δεν θα φτιάξουμε τον κόσμο σε μια μέρα. Πιστεύω, όμως, ότι αν ο καθένας σταματούσε να κοιτάει μόνο τον εαυτό του και έδινε έστω και κάτι μικρό σε άτομα που το χρειάζονται, τα πράγματα θα μπορούσαν να βελτιωθούν. Ο καθένας μας χρειάζεται βοήθεια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και ο καθένας μας χαίρεται όταν του προσφέρεται αυτή η βοήθεια. Ήταν σημαντικό για εμάς να δείξουμε ότι υπάρχει ακόμα αλληλεγγύη…