Ξεκινήστε γιατί θα αργήσω…

Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Όσο κι αν το σκεφτόμουν να γράψω αυτό το κείμενο,δεν είχα ίντερνετ γιατί μου το ‘χαν κόψει. Τώρα κλέβω λίγο από το γείτονα, και βρήκα ευκαιρία να το τελειώσω. Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος. Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς κομματικό περελθόν; Να βγω εγώ, να βγεις εσύ, να βγούμε όλοι να γίνουμε ένας υδάτινος σχηματισμός (οι αδύναμοι γούρνα κι οι δυνατοί ωκεανός) που θα αλλάξει την Ελλάδα; Όχι,δεν μπορούμε, βασικά, γιατί εμείς πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Άσε που ωκεανοί και γούρνες δεν τα πολυβρίσκουν.

 

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Η ιδέα δεν είναι δική μου. Κάθε φορά η πρώτη φράση που λένε οι άνθρωποι που συναντώ είναι «Που πας μωρή στραβή;».Πολλές φορές η ερώτησή τους αυτή πηγάζει από το ότι πέρασα το φανάρι με κόκκινο χωρίς να δώσω σημασία. Περπατάω κι εγώ σκυφτή μη με καταλάβει ο φούρναρης και μου ζητήσει τα βερεσέδια. Άλλες φορές κι αυτοί δεν τσέκαραν το φανάρι, κι από τα νεύρα τους παίρνουν σβάρνα όποιον βρουν. Και τι να φοβηθούν; Τη φυλακή για ανθρωποκτονία εξ’ αμελείας; Έχει φαι εκεί, και στέγη. «Έχουμε άλλη λύση;»

 

Η ιδέα δεν είναι δική μου. Είναι δική σας. Των φίλων μου που όταν έρχεται ο λογαριασμός στην καφετέρια, πάνε τουαλέτα για να τον αποφύγουν. Του μπάρμπα μου που κλαίει το πετσοκομμένο του εφάπαξ. Της σπιτονοικοκυράς μου, που με κυνηγάει για τα νοίκια, κι εγώ χώνω στα αυτιά μου τα ακουστικά,για να νομίζει πως δεν την άκουσα. Του περιπτερά μου που κάνει αμάν και πως να με δει,γιατί από την αφραγκία ελάττωσα το τσιγάρο. (Κι ήμουν η καλύτερη πελάτισσά του.) Ίσως και να τους παρεξήγησα βέβαια, γιατί κανένας δε μου είπε ξεκάθαρα να γράψω αυτό το κείμενο. Μου είπαν, όμως, ότι δανεικά δε μου δίνουν, ούτε βερεσέ, και να κόψω το κεφάλι μου να βρω λεφτά να τα βγάλω πέρα.

 

Κι αυτές οι ουρές στα λεωφορεία είναι της υπομονής. Αντίθετα, του ΟΑΕΔ είναι πολύ ευχάριστες. Γιατί κάνουμε και διαγωνισμούς κάθε μήνα, και ψηφίζουμε τον «άνεργο του μήνα». Ο νικητής άλλες φορές παίρνει κουπόνια για λαική, άλλες φορές κερδίζει ένα φουλ brunch -σπανακόπιτα, λουκουμά, μίλκο- από το φούρνο απέναντι από τον ΟΑΕΔ.Brunch γιατί ώσπου να φτάσει η σειρά σου στην ουρά,έχουν περάσει δυο γεύματα, κι ένα δεκατιανό. Αλλά ευτυχώς όλοι γνωριζόμαστε λίγο πολύ, κι όχι μόνο η παλιοπαρέα του ΟΑΕΔ δεν μειώνεται, αλλά αυξάνεται κιόλας κάθε μήνα. Και κανένας δεν έχει άγχος αν θα προλάβει να πάει στη δουλειά του, γιατί δουλειά δεν έχει.

 

Τους τελευταίους μήνες με παίρνουν πολλοί ξεχασμένοι μου γνωστοί τηλέφωνο. Να μου ζητήσουν δανεικά. Από τη Θεσσαλονίκη, από τη Καρδίτσα, από την Κρήτη. Μου ζήτησαν δανεικά κι από την Ξάνθη. Κρύβομαι. Είναι κάτι παλιοί γνωστοί μου, φοιτητές, που πέρασαν σε επαρχιακή πόλη και δεν έχουν τα ναύλα να γυρίσουν. Έχουνε τελειώσει,σου λέει, εδώ κανά εξάμηνο και κάθονται και περιμένουν.

 

«Και με το χρέος τι θα κάνεις;» μου φωνάζει συχνά η ταμίας στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς μου. Γιατί πάντα όλο και κανα σκατολοίδι παραπάνω θα πάρω και δε θα μου βγαίνουν στο τέλος τα λεφτά να πληρώσω το λογαριασμό. «Βγάλε τη μερέντα και τα δρακουλίνια», της λέω, «ντάξει είμαστε τώρα;»

 

Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα θανατηφόρα ατυχήματα στον δυτικό κόσμο. Τις περισσότερες καισαρικές.Αλλά, ευτυχώς τα αυτοκίνητά μας τα πουλήσαμε,γιατί δεν έχουμε για βενζίνη, παιδιά δε θα κάνουμε, γιατί ούτε γάλα δεν θα ‘χουμε. Κι έτσι σιγά σιγά νιώθω μια ελπίδα,γιατί πίσω από το πρόβλημα, βλέπω και μια λύση.

 

Για όλους αυτούς τους λόγους δε θα κάνω κανένα πολιτικό κίνημα. Γιατί θα με βρούνε αυτοί που τους χρωστάω και θα αρχίσουν να με κυνηγάνε, και οι άλλοι θα έρθουν να μου ζητάνε δανεικά. Οι φίλοι μου,δε, θα βρούνε πάτημα και θα θέλουν κέρασμα για τα καλορίζικα, ο πατέρας μου θα με αποκληρώσει γιατί θα τον ξεφτιλίζω και η μάνα μου θα με πάει στον παπά να με διαβάσει (κι ο παπάς όλο και κανα τυχερό θα θέλει.)

 

Και πες πως με ψήφιζε κανάς άνθρωπος να πάω στην Ευρωβουλή,εγώ πώς θα πήγαινα; Νομίζετε έχω λεφτά για τα εισιτήρια; Μέχρι την Μαγούλα με βγάζει η κάρτα απεριορίστων στα ΜΜΜ. Θα μείνω,λοιπόν,στη Μαγούλα, και θα πηγαινόερχομαι σε όλες τις περιοχές που καλύπτει η κάρτα, για να κάνω απόσβεση.

 

Όλα αυτά τα λέω,γιατί όποιος φορά ξεχειλωμένα ρούχα και σκισμένα σταράκια, δε γίνεται αυτομάτως γνώστης της κατάστασης. Δεν απαιτώ να τον κυνηγάνε κι αυτόν οι δοσάδες, δηλαδή, για να πειστώ πως με καταλαβαίνει, αλλά ζητάω κάτι παραπάνω από παραπλήσιο dress code για να δω πως με κατάλαβε.

 

Όλα αυτά τα λέω,επίσης γιατί στα γλυκά νερά των ποταμών, είμαι αρκετά διστακτική να κολυμπήσω. Γιατί έμαθα μπάνιο σε θάλασσα, και στο ποτάμι σα να φοβάμαι πως θα βουλιάξω. Κι άμα είναι παραπόταμος και με ξεβράσει στον κεντρικό του; Κι αν απ’ το ποτάμι ξεβράσω σε καμιά άγνωστη θάλασσα, με την οποία κάνει δέλτα; (Δ, όπως λέμε Δημοκρατία).

 

Είναι ωραία τα ποτάμια. Κάποια είναι μεγάλα, με μεγάλη ροή νερού, εντυπωσιακά. Σε ξεγελάνε και κάθεσαι και τα χαζεύεις ώρες. Μα -συγχωρέστε μου την περιέργεια- πριν χαζέψω την εικόνα των ποταμιών και πριν τα κολυμπήσω, πάντα κινούμαι να βρω την πηγή τους, εκεί από όπου σχηματίζονται. Εκεί στη γέννησή του ποταμού, θα δω την καθαρότητα του νερού. Άμα με πάρει το ποτάμι φοβάμαι πως θα ξεχαστώ και δε θα δω τα λύματα που επιπλέουν τριγύρω μου,γιατί μπορεί κι εγώ να ‘χω γίνει λύμα χωρίς να το καταλάβω.

 

Δεν είναι εύκολο,το ξέρω, να αλλάξουμε τη συνήθεια να ψάχνουμε για Μεσσίες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος,για να αλλάξουμε ζωή.

 

Καλημέρα και ελπίζω να πάψουμε να συναντιόμαστε μόνο στις ουρές του ΟΑΕΔ. Τολμήστε ό,τι πιστέψετε πραγματικά, αλλά προηγουμένως σκεφτείτε το πολύ.

 

Όπως και να ‘χει ξεκινήστε χωρίς εμένα γιατί θα αργήσω, αν έρθω. «ΔΙΚΑΙΩΜΑ»,που λένε και οι χαρτοπαίκες!

 

( Και αναφέρομαι σε ΚΑΘΕ ΠΟΤΑΜΙ που σκάει και θα σκάσει στο μέλλον.)