Οι Τέχνες και τα Γράμματα στο πλευρό της «Σχεδίας»

Το Ελληνικό περιοδικό δρόμου «Σχεδία» γιόρτασε τη Διεθνή Εβδομάδων Πωλητών Περιοδικών Δρόμου με έναν ξεχωριστό τρόπο. Καταξιωμένοι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων, βγήκαν στους δρόμους της Αθήνας για να πουλήσουν τη «Σχεδία» στους ευαισθητοποιημένους Αθηναίους και όχι μόνο. Τα pints βρέθηκαν εκεί, συνομίλησαν με τους πωλητές της «Σχεδίας», αναγνωρίσιμους και μη, ρώτησαν τη γνώμη του κόσμου για το περιοδικό που στηρίζει τους άστεγους και γενικά έπιασαν τον σφυγμό αυτού του ηλιόλουστου Σαββατιάτικου πρωινού.

Το Σάββατο 8 Φλεβάρη, από τις δώδεκα μέχρι και τη μία το μεσημέρι οι συγγραφείς Βασίλης Αλεξάκης και Αύγουστος Κορτώ και οι ηθοποιοί  Χρήστος Λούλης, Γιώργος Πυρπασόπουλος και Γιούλικα Σκαφιδά βρέθηκαν στα κεντρικά πόστα πώλησης της «Σχεδίας». Σύνταγμα, Καπνικαρέα, Εξάρχεια, Κολωνάκι, Βουκουρεστίου ήταν τα σημεία όπου οι παραπάνω εκπρόσωποι της Τέχνης επρόκειτο να μεταμορφωθούν για λίγο σε πωλητές δρόμου και να στηρίξουν το έργο της «Σχεδίας». Εγώ, βρέθηκα στην Καπνικαρέα και την Πλατεία Συντάγματος όπου πωλητές ήταν οι ηθοποιοί Χρήστος Λούλης και Γιούλικα Σκαφιδά. Ο διερχόμενος κόσμος πολύς και η πρόκληση ακόμα μεγαλύτερη αφού στόχος ήταν να γνωρίσουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι το περιοδικό και τον λόγο ύπαρξης του. Στις δώδεκα ακριβώς η αυλαία άνοιξε! Οι πωλητές φόρεσαν τα κόκκινα γιλέκα τους και υπό την καθοδήγηση των πεπειραμένων πωλητών του περιοδικού καθώς και των εθελοντών, ξεκίνησαν την προώθηση. Τα συναισθήματα ήταν αμέτρητα, αμηχανία που έγινε άγχος και τελικά μετατράπηκε σε ενθουσιασμό ήταν μόνο λίγα από όσα παρατήρησα. «Πιο ψηλά κράτα το!», «Χαμογέλα», «πλησίασε» ήταν οι παροτρύνσεις των πωλητών που ενθάρρυναν τους δύο ηθοποιούς στην πρεμιέρα τους ως πωλητές δρόμου.

Είχα μεγάλη περιέργεια να μάθω πως νοιώθουν, τι σκέφτονται και τι πιστεύουν οι δύο επιτυχημένοι, νεαροί ηθοποιοί και έτσι τους ρώτησα! Η Γιούλικα βρήκε την ιδέα της «Σχεδίας» υπέροχη αφού θεωρεί πως η αναγνωρισιμότητα επιβάλλεται να χρησιμοποιείται για τέτοιους σκοπούς. Επίσης, μου ανέφερε πως ήξερε από πριν το ξεχωριστό αυτό περιοδικό και ότι αυτό που της αρέσει στη «Σχεδία» είναι η ποικιλία των θεμάτων και η απουσία πολιτικοποίησης. Για εκείνη, η ατυχία είναι μέσα στη ζωή και οι άστεγοι είναι ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να μας αφορά όλους αφού οι δύσκολες καταστάσεις έρχονται τελευταία όλο και πιο κοντά μας. «Λέω Καλημέρα και δεν με κοιτούν καν» ήταν η παρατήρηση της νεαρής ηθοποιού και αυτό ήταν τελικά κοινό σχόλιο των περισσότερων.

Ο Χρήστος Λούλης από την άλλη είχε αναλάβει το πόστο της Πλατείας Συντάγματος. Δύσκολο λόγω της πολυκοσμίας, ευνοημένο για άλλους για τον ίδιο λόγο. Ο Κος Σωτήρης που τον βοηθούσε μας είπε πως ο ηθοποιός είναι πολύ καλός πωλητής. Ο ίδιος μας είπε πως ως πωλητής δρόμου ένιωσε αόρατος. Κάποιοι άνθρωποι δεν τον κοιτούσαν καν «και αυτή είναι μια συνήθεια που έχουμε όλοι» σχολίασε. «Συνήθως δεν κοιτάμε αυτό που είναι δίπλα μας. Δεν το βλέπουμε» είπε. Πάραυτα, σχολίασε και το γεγονός ότι πολλοί είναι αυτοί που αγοράζουν το περιοδικό. Ο ίδιος μας είπε πως με αυτή την πρωτοβουλία της «Σχεδίας» όλοι κερδίζουν: ο πωλητής, ο αναγνώστης έως και η κοινωνία και αυτό είναι δίκαιο, ενώ θεωρεί πως πέρα από την αλληλεγγύη χρειάζονται και πράξεις.

Τι να πρωτοπαρατηρήσει κανείς σε αυτό το πρωινό που ήταν γεμάτο ερεθίσματα. Ερωτήσεις, χαμόγελα, εκφράσεις ικανοποίησης αλλά και καχυποψίας τριγυρνούσαν εκείνη τη μέρα γύρω από τους πωλητές της «Σχεδίας». Τα σχόλια και οι απαντήσεις των περαστικών στις ερωτήσεις μιας δημοσιογράφου που την έτρωγε η περιέργεια ήταν πολλά και διάφορα. Άκουσα με χαρά μου ανθρώπους να μου λένε πως έχουν ήδη προμηθευτεί το περιοδικό αυτό τον μήνα και ότι τους αρέσει πολύ αυτή η ιδέα με τους ηθοποιούς και τους συγγραφείς να πωλούν το περιοδικό αλλά «εγώ το παίρνω πάντα από τον Κο Κώστα, Γιώργο κ.ο.κ.». Άκουσα άλλους να μου λένε πως δεν είχαν ιδέα για το περιοδικό αλλά θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για αυτό και φυσικά δεν έλειψαν και εκείνοι που δεν απάντησαν καν στην ερώτηση μου «Ξέρετε το περιοδικό δρόμου Σχεδία;».

Όλα είναι στο πρόγραμμα και φυσικά τίποτα δεν είναι κατακριτέο. Δεν αντιδρούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Το ζητούμενο είναι να έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά μας, να έχουμε τις αισθήσεις μας σε ετοιμότητα και να παρατηρούμε τι γίνεται δίπλα μας, στην πόλη μας, στην χώρα μας, στον πλανήτη μας. Ο βασικός λόγος είναι πως τίποτα δεν είναι μακριά από μας. Κάθε πρόβλημα και κακό έχει, δυστυχώς, τις ίδιες πιθανότητες να χτυπήσει και την δική μας πόρτα όπως και του διπλανού μας. Μη σου τύχει που λέει και ο λαός. Είναι όμως πάντα καλύτερα να αναγνωρίζεις και να ξέρεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα παρά να το αγνοείς. Η ευημερία δεν χαρίζεται, η συμπόνια δεν αγοράζεται και η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Το μόνο σίγουρο είναι πως η Σχεδία και όλοι όσοι συμμετείχαν στην δράση της, μεταμόρφωσαν το συγκεκριμένο Σάββατο σε μια μέρα γεμάτη ελπίδα. Ευχαριστούμε!