Όταν πουν «αντίο» οι Allman Brothers Band

Θυμάμαι τις ιστορίες του πατέρα μου. Με τα βινύλια στα χέρια μου έλεγε για το πώς έφυγαν από την ζωή ο Duane Allman και ο Berry Oakley, για το πόσο μεγάλη μπάντα ήταν οι Allman Brothers. Για το πόσο δύσκολο είναι να εμφανιστούν στις μέρες μας τέτοιοι καλλιτέχνες που έγραφαν μουσική, ζούσαν για την μουσική, εκφραζόντουσαν μέσα από την μουσική.  Τέτοιοι ήταν οι Allman Brothers Band και όταν κάθισα να τους ακούσω για πρώτη φορά κατάλαβα το μέγεθος και την ψυχή αυτού του συγκροτήματος.

Νομίζω δεν πάνε δυο μέρες αφότου ο Greg Allman ανακοίνωσε ότι το γκρουπ θα αποσυρθεί μέσα στο 2014 και η γεύση που μένει είναι «γλυκόπικρη». Πικρή καθώς μια μπάντα τέτοιου βεληνεκούς φτάνει στο τέλος της μουσικής της πορείας, αλλά και γλυκιά γιατί πίσω από όλα αυτά υπάρχει η τεράστια κληρονομιά και οι ιστορικές στιγμές που αφήνει πίσω της και που θα μνημονεύονται αιωνίως. Και όπως καταλαβαίνετε στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης δεν μπορούσα να μείνω απαθής. Έβγαλα τις σημειώσεις μου, πήρα τα cd και τους δίσκους ανά χείρας και άρχισα να γράφω και παράλληλα να ακούω το «Dreams».

Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1969 από τα αδέρφια Duane Allman και Greg Allman μαζί με τους Dickey Betts, Berry Oakley, Butch Trucks και Jai Johanny “Jaimoe” Johanson στο Jacksonville της Florida με καταβολές από το Macon της Georgia. Οι Allman Brothers Band θεωρούνται οι πρώτοι εκφραστές του ροκ του αμερικάνικου Νότου, με στοιχεία από την blues rock, roots rock, jazz, country και boogie. Με τρεις κιθάρες (δύο slide) και την πρωτοτυπία των δύο ντράμερ στο σχήμα η μπάντα ξεκίνησε με το ομώνυμο άλμπουμ και τις επιτυχίες «Whipping Post» και «Dreams» και συνέχισε με θρυλικά κομμάτια όπως τα «Midnight Rider», «Revival» και «In Memory Of Elizabeth Reed».

Το 1971 κυκλοφορεί το διάσημο live τους, «At Filmore East», το οποίο είναι ένα από τα καλύτερα live που έχουν ακουστεί και μάλιστα έχει καταταγεί στο νούμερο 49 της λίστας του Rolling Stone με τα 500 καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών. Το άλμπουμ ανοίγει με την διασκευή στο «Statesboro Blues» του Blind Willie Mc Tell και προσφέρει μεγάλες στιγμές με τα «Done Somebody Wrong», «Stormy Monday», «You Don’t Leave Me», «Hot ‘Lanta’», «In Memory Of Elizabeth Reed» και μια 23λεπτη εκδοχή του εξαιρετικού «Whipping Post». Κι εκεί που βρίσκονται στα ύψη έρχεται να τους «συντρίψει» ο θάνατος του Duane Allman.

Στις 29 Οκτωβρίου του 1971 ο Duane Allman χάνει τον έλεγχο της μηχανής του σε έναν δρόμο στο Macon και φεύγει από την ζωή. Ένας μεγάλος μουσικός που είχε συνεργαστεί σε διάφορα sessions με τους Bozz Scaggs, Laura Nyro, Otis Rush, Delaney and Bonnie, Ronnie Hawkins, John Hammond και Eric Clapton στους Derek and the Dominos είχε πει «αντίο» στον κόσμο στα μόλις 24 του χρόνια. Τραγική ειρωνεία, μοίρα, όπως θέλετε πείτε το όταν μετά από ένα χρόνο, το 1972, πεθαίνει και ο μπασίστας του συγκροτήματος, Berry Oakley, και αυτός με την μηχανή του τρία τετράγωνα από το σημείο που πέθανε ο Duane Allman. Όπως κι αυτός έτσι και ο Oakley ήταν 24 χρόνων. Άλλη μια σύμπτωση, άλλη μια ανατριχίλα στο άκουσμα αυτής της τραγικής ιστορίας.

Οι εναπομείναντες θα περίμενε κανείς να καταρρακωθούν και να τα παρατήσουν, αλλά διέψευσαν τους πάντες και εξακολούθησαν να έχουν τον ίδιο δημιουργικό οίστρο με το ξεκίνημά τους. Άλμπουμ όπως τα «Eat A Peach» και «Brothers And Sisters» καταδεικνύουν την δυναμική που διατήρησε το συγκρότημα μετά τους δύο θανάτους. Το 1973 στο Watkins Glen στη Νέα Υόρκη λαμβάνει χώρα μια τεράστια συναυλία που περιελάμβανε τους Allman Brothers Band, τους Grateful Dead και τους Band. 600.000 άνθρωποι παρακολούθησαν την θρυλική αυτή συνύπαρξη.

Η μπάντα συνέχισε τον δρόμο της με προσθαφαιρέσεις και νέα πρόσωπα, όπως οι Chuck Leavell, Lamar Williams και αργότερα με τους Warren Haynes και Dereth Trucks. Αυτοί είναι μόνο μερικοί από τους μουσικούς που εισχώρησαν στο συγκρότημα κατά περιόδους, με τους δύο τελευταίους να διατηρούνται μέχρι σήμερα, αλλά μέσα στον Γενάρη να ανακοινώνουν ότι αυτό τους το ταξίδι θα φτάσει στο τέλος του μέσα στο έτος, κάτι που επιβεβαίωσε και ο Greg Allman.  Η μπάντα είχε και τα κενά της διαστήματα μέσα στον χρόνο, ειδικά την δεκαετία του 1980 όταν και σταμάτησε για περίπου 7 χρόνια να δημιουργεί.

Το 2003 κερδίζουν υποψηφιότητα για Grammy Award στην κατηγορία «Best Rock Instrumental» για το «Instrumental Illness» από το «Hittin’ The Note» και το 2004 άλλη μια για το ίδιο τραγούδι αυτή τη φορά από το «One Way Out». Το 1995 όπως ήταν φυσιολογικό εισήχθησαν στο Rock And Roll Hall Of Fame, αλλά κάπου εδώ νομίζω ήρθε η ώρα.

Ακούγοντας το «Ain’t Wastin Time No More» αποφάσισα να σας παραθέσω μερικά «διαμάντια» από την μεγάλη καριέρα τους. Για ακούστε…

“Just one more mornin’
I had to wake up with the blues”…

«Dreams»

«One Way Out»

«Ain’t Wastin Time No More»

«Whipping Post»

«Southbound»

«Melissa»

«Midnight Rider»

«Ramblin’ Man»

«Instrumental Illness»

«In Memory Of Elizabeth Reed»