«Λίγο Ακόμα στο θέατρο Άλμα»- Συνέντευξη με την ηθοποιό Φλάβια Σγκόιφο

Η Φλάβια Σγκόιφο, ηθοποιός της παράστασης «Λίγο Ακόμα», μας μιλά για την παράσταση, τους συνελεστές,αλλά και την κοινωνία. Συνδυάζοντας δημοσιογραφία και υποκριτική, μας μιλά για τις δύο της αγάπες, και μοιράζεται μαζί μας τη ματιά της στα πράγματα.

 

1010985_224931571023928_440945044_nΠες μας λίγα πράγματα για την παράσταση και σύστησε μας την ηρωίδα σου και τους άλλους ήρωες.

 

Η ιστορία εκτυλίσσεται τη δεκαετία του ’50 σε ένα κομμωτήριο στην Αμερική. Τρεις διαφορετικές φίλες είναι οι κεντρικές ηρωίδες. Όλη η δράση λαμβάνει χώρα μέσα στο κομμωτήριο, οπότε αυτό από μόνο του αντισταθμίζει το δράμα, εν μέρει, προσδίδοντας μια ανάλαφρη νότα. Η ηρωίδα μου η Σέλπη είναι 25 χρονών και λόγω ενός προβλήματος υγείας δεν μπορεί να κάνει παιδί. Η δράση ξεδιπλώνεται σε τέσσερις εποχές, που πάνε παράλληλα με την προσωπική ζωή της ηρωίδας μου.

 

Γιατί επιλέξατε να θέσετε το έργο στη δεκαετία του ’50; Ποια η έρευνα του συγγραφέα και ποια η δική σου από την πλευρά σου;

Το να τοποθετηθεί το έργο στη δεκαετία του ’50 ήταν ένα εύρημα, μια κοινή απόφαση των τριών μας και του σκηνοθέτη. Ίσως είναι ένας τρόπος να προσδώσουμε στο έργο μια εύθυμη νότα, μεταφέροντας τον θεατή σε μια εποχή πιο αθώα, πιο απλή και πιο πρόσχαρη. Διαβάσαμε περιοδικά εποχής, είδαμε διαφημιστικά και πήραμε μια ιδέα για το πώς θα υλοποιηθεί η ιδέα αυτή.

 

Σε ποια δεκαετία θα ήθελες εσύ να έχεις ζήσει;

Χωρίς αμφιβολία, στη δεκαετία του ’80. Η μουσική με ενέπνεε πολύ. Κάποιοι,ίσως, θεώρησαν τη δεκαετία αυτή καταστροφική. Για μένα η «επανάσταση» κορυφώθηκε στη δεκαετία αυτή, και μετά ήρθε βέβαια η κάτω βόλτα. Ζηλέυω την ντίσκο, όπου βρίσκω ντίσκο πάρτι τώρα πηγαίνω!

 

Ποια είναι οι προσωπικές «επαναστάσεις»σου ως νέος άνθρωπος;1779119_224931664357252_1457681259_n

Οι διαδηλώσεις δεν με εκφράζουν ως τρόπος κινητοποίησης. Πήγα στην πορεία για το Γρηγορόπουλο και τα θύματα της Marfin. Την ανθρώπινη ζωή δεν την εξισώνω με κανένα οικονομικό πρόβλημα και αίτημα. Μια προσωπική μου επανάσταση, ίσως, είναι η επιλογή μου να μένω στα Εξάρχεια, μετακομίζοντας από το σπίτι των δικών μου στο Παλαιό Φάληρο. Στην αρχή με τρόμαξε η επιλογή μου, αλλά στην συνέχεια με γοήτευσε η αλήθεια που κρύβει η περιοχή των Εξαρχείων. Είναι ένα μέρος που μπορείς να δεις όλους τους τύπους των ανθρώπων. Από την άλλη επανάσταση, μπορεί να θεωρηθεί και η ίδια η καλλιτεχνική δημιουργία.

 

Πώς κρίνεις τις mainstream παραστάσεις;

Δε θα μιλήσω για κυκλώματα, γιατί είναι κάτι που δεν το ξέρω με βεβαιότητα. Το θέατρο λειτουργεί με συγκεκριμένους. Είναι παρήγορο που γίνονται πολλές παραστάσεις, αλλά η αλήθεια είναι πως σε βάζει και σε σκέψει για το αν κόβουν εισιτήρια. Τα τελευταία χρόνια πάει πολύ καλά το μιούζικαλ. Εγώ είδα το Chicago, όπου πρωταγωνιστούσε η αγαπημένη μου καθηγήτρια Τάνια Τρύπη, αλλά και το Sugar που συμμετείχε ο καλός μου φίλος Αντρέας Βούλγαρης. Μου άρεσαν πολύ.

 

Ποιοι ηθοποιοί σε έχουν εμπνεύσει;

Η Τάνια Τρύπη, όπως ανέφερα και πριν, υπήρξε μια εξαιρετική καθηγήτρια για μένα. Πολλές φορές με «έλυνε». Από την άλλη, ο Καταλειφός που είχα τη χαρά να του πάρω συνέντευξη, με συμβούλεψε αρκετά και είδα και την πλευρά του συνετού ανθρώπου πίσω από το σπουδαίο ηθοποιό που όλοι βλέπαμε. Ο Μίχαελ Ζάιμπελ, ο σκηνοθέτης, υπήρξε καθηγητής μου, ένας άνθρωπος μεθοδικός,με σύστημα. Όμηρος Πουλάκης, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος και Άρης Σερβετάλης είναι μερικοί από τη νέα γενιά ηθοποιών που ξεχωρίζω.

 

Πώς συνδυάζεται δημοσιογραφία και υποκριτική;

Αρχίζω να γίνομαι πιο «ανεκτική» απέναντι στους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, μάλλον έχω πιο πολύ κατανόηση,γιατί έχω αρχίσει να μπαίνω στις δυσκολίες τους. Από την άλλη,χρησιμοποιώ τις γνώσεις που αποκόμισα στην επικοινωνία, για τις δημόσιες σχέσεις της παράστασης.

 

Γεμίζουν θέατρα μόνο με δημόσιες σχέσεις;

Είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι αυτό. Ναι,μπορεί να γεμίσει αλλά για λίγο. Την επιτυχία την κατανοείς και την αναλύεις όταν η παράσταση έχει κατέβει. Αν δεν πας και τελικά δε σου αρέσει, είναι επιτυχία; Εισπρακτική ναι,αλλά τίποτα άλλο.

 

Μια παράσταση την στηρίζει ένας συντελεστής και δημιουργός μέχρι το τέλος ή αν καταλάβει ότι δεν κάτι δεν πάει καλά (π.χ βλέπει ότι δεν πάει καλά στην τζενεράλε),πρέπει να την απορσύρει εγκαίρως;10063_224931461023939_537872294_n

Νομίζω ότι για να φτάσεις στην τζενεράλε πρέπει να έχεις μελετήσει καλά τους συντελεστές,τη χημεία τους και το έργο, για να μη βρεθεί εξ’ απροόπτου. Πάντως, μια παράσταση οφείλεις να την στηρίξεις, γιατί δε θα φανεί τις πρώτες δέκα μέρες. Ηθοποιοί και κοινό είναι στην αρχή λίγο «μουδιασμένοι».

 

Η επιτυχία «κρύβεται» στο ρίσκο ή τη μελετημένη κίνηση;

Είμαι υπέρ του ρίσκο, γιατί έτσι νομίζω πως προχωράει χωρίς να «βεβηλώνεται» η τέχνη. Απλώς, οι πειραματισμοί πρέπει να ‘χουν κάποια λογική, και να μη γίνονται μόνο για να προκαλούν, χωρίς άλλο σκοπό. Να πειραματιστούμε και να ρισκάρουμε χωρίς να αλλοιώσουμε το μήνυμα ενός έργου.

 

Ένα τελευταίο σχόλιο για το τέλος;

Είμαι χαρούμενη που δουλεύω με τις φίλες μου, τη Βασιλική Δρακοπούλου και τη Νάσια Παυλάτου. Μου αρέσει που είμαστε μια παρέα. Θέλω να μοιραστώ και μια φράση που μου είπαν κάποτε «Ό,τι μπορείς να αλλάξεις,μην σε αγχνώνει, κι ό,τι δεν μπορείς μη σε αγχώνει πάλι. Γιατί δεν αλλάζει.»

 Screen shot 2014-01-27 at 08.48.26

* Η παράσταση «Λίγο Ακόμα» από 27-01 κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Άλμα.