Όταν άρχιζε το ταξίδι

Πρέπει να είναι οι μέρες. Κάτι θυμάμαι, αλλά δεν μπορώ να είμαι απόλυτα σίγουρος. Ψάχνω τα κιτάπια μου, κάνω μια γύρα στο διαδίκτυο και τελικά είχα δίκιο. «Αδέσποτες χορεύουν οι ζωές μας, ξηλώνουν και τους επτά ουρανούς…», τραγουδάει ο φίλος Γιάννης (γιατί σαν φίλο τον νιώθω μέσα από τους στίχους του). Είναι οι μέρες ναι. Τέλη Ιανουαρίου ήταν το μακρινό 1985 όταν οι Τρύπες άρχιζαν το ταξίδι τους στον χώρο της μουσικής, με ταπεινότητα και χωρίς να έχουν συναίσθηση το τι κληρονομία θα άφηναν άμα τη διάλυσή τους το 2001.

Ένα συγκρότημα που όμοιό του δεν έχει γνωρίσει ξανά η ελληνική ροκ μουσική αρχίζει τις ηχογραφήσεις του πρώτου του ομώνυμου δίσκου και που να ‘ξερε τι θα επακολουθούσε. Το τριήμερο 27-29 Γενάρη οι Γιάννης Αγγελάκας, Γιώργος Καρράς, Μπάμπης Παπαδόπουλος  και Κώστας Φλωροσκούφης μπαίνουν στο στούντιο «Αγροτικόν» για την ηχογράφηση της πρώτης τους δουλειάς, έχοντας ως μηχανικό ήχου τον Νίκο Παπάζογλου, ο οποίος πρόσφερε ιδιαίτερη βοήθεια και ώθηση στα πρώτα βήματα του ιστορικού συγκροτήματος.

Με τραγούδια όπως το «Βραδινή Πλάνη», το «Ταξιδιάρα Ψυχή», το «Παράξενη Πόλη», το «Αμνησία» και το «Άσχημο Όνειρο» οι Τρύπες εισέρχονται δυναμικά στην ελληνική ροκ σκηνή με έντονες τις επιρροές  τους από την μετά-punk ατμόσφαιρα και το εναλλακτικό -τότε- ρεύμα της εποχής. Το «παρθενικό» τους άλμπουμ ηχογραφείται για λογαριασμό της Ano-Kato Records, με πολλούς διάφορους καλλιτέχνες να συμμετέχουν όπως ο Φλώρος Φλορίδης που παίζει σαξόφωνο στα «Ακροβάτης» και «Στριμωγμένος», ο Θεόδωρος Ρέλλος που παίζει σαξόφωνο στα «Ταξιδιάρα Ψυχή», «Παράξενη Πόλη» και «Νταβατζής», η Εύα Βλαχάκου που τραγουδά στο «Βραδινή Πλάνη», ενώ στο «Θλιμμένοι Στην Γιορτή Μας» κιθάρα παίζει ο εκ των ιδρυτικών μελών της μπάντας, Μιχάλης Κανατίδης, που είχε φύγει από την ζωή τον προηγούμενο χρόνο.

Οι ποιητικοί και συνάμα συμβολικοί στίχοι του Γιάννη Αγγελάκα, καθώς και τα χαρακτηριστικά φωνητικά του σε συνδυασμό με το εκπληκτικό μπάσο του Γιώργου Καρρά, απογειώνουν την φήμη του συγκροτήματος, ειδικότερα μετά την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ του, «Πάρτυ στον 13ο Όροφο», το οποίο συγκαταλέγεται στα πέντε καλύτερα ροκ άλμπουμ όλων των εποχών στην Ελλάδα. Ο Γιώργος Τόλιος βρίσκεται πλέον στα τύμπανα στην θέση του Κώστα Φλωροσκούφη, ενώ σιγά σιγά η μπάντα παίρνει την τελική της μορφή με τον Ασκληπιό Ζαμπέτα να συμπληρώνει τον Μπάμπη Παπαδόπουλο στις κιθάρες. Ο Γιώργος Χριστιανάκης συμμετέχει σε διάφορες εμφανίσεις του συγκροτήματος παίζοντας πλήκτρα και το ταξίδι είχε πάρει τον δρόμο του.

Ένας δρόμος λίγο πολύ γνωστός, γεμάτος επιτυχίες, μεγάλα και ιστορικά live σε Λυκαβηττό, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, στο  Αν στα Εξάρχεια, στο ΡΟΔΟΝ, καθώς και στο εξωτερικό, και όλα αυτά μαζί με μεγάλους μουσικούς παρέα, όπως ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Το έναυσμα δόθηκε τέτοιες μέρες πριν 29 χρόνια. Ένα συγκρότημα με νόημα που είχε κάτι να πει στην ελληνική κοινωνία μέσω των στίχων και των συνθέσεών του, που δεν το ένοιαζε και πολύ η δημοσιότητα, εξ’ ου και η αποστασιοποίηση από τα ΜΜΕ, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Ένα συγκρότημα που διαλύθηκε την στιγμή που ήταν στην κορυφή και έδειχνε ότι θα είχε να δώσει πολλά ακόμα.

Μέσα στα επτά στούντιο άλμπουμ του μίλησε για την αγάπη, έθεσε υπαρξιακά ερωτήματα, αντιμετώπισε τον θάνατο, είδε με άλλο μάτι την κοινωνία, αφουγκράστηκε τα προβλήματα του άλλου και μας ταξίδεψε με το θρυλικό «Magic Bus». Κι όλα αυτά ξεκίνησαν σαν κάτι τέτοιες μέρες το 1985…

Και επειδή οι λέξεις δεν μπορούν να πουν και πολλά μπροστά στην σπουδαιότητα των τραγουδιών της τεράστιας αυτής μπάντας, πάμε να θυμηθούμε ένα προς ένα τα κομμάτια του πρώτου τους άλμπουμ…

«Βραδινή Πλάνη»

«Υγραίνοντας τη βραδυνή μας πλάνη
μόνοι γλυκοφιλάμε το σκοτάδι…»

«Ακροβάτης»

«Σαλτάρω, σπάζομαι μόνος
σε θέλω σίγουρα…»

«Στριμωγμένος»

«Κι είμαι στριμωγμένος ανάμεσα σε βλέμματα και τοίχους,
παντοτινά χαμένος στις μαύρες τρύπες του ανώνυμου πλήθους…»

«Αμνησία»

«Θέλω να βγω από’δω μέσα κι όμως μένω
σε μια ομίχλη που ναρκώνει την καρδιά…»

«Χωρίς Εμένα»

«Ξεχνάς πετώντας μακριά ξεθωριασμένες φάτσες
γριές νεράιδες κουρασμένα ξωτικά
ζευγάρια να σαλταίρνουν απ’ τις ταράτσες…»

«Ταξιδιάρα Ψυχή»

«Ταξιδιάρα ψυχή,
και αν θέλω δίπλα σου είναι δύσκολο να μένω
Καιρός να δω την δικιά μου ζωή,
σ’ αυτό το ταξίδι δεν θα σε περιμένω…»

«Άσχημο Όνειρο»

«Τελειώσαν οι μέρες που μπορούσα να γελάω
στους δρόμους ακούω ανυπόφορες στριγγλιές…»

«Νταβατζής»

«Μαζί μου χρόνια τώρα είσαι κολλημένη
μα ίσως απόψε μου φέρεις αρκετά.
Να δώσω γρήγορα τα νοίκια που χρωστάω
κι ώσπου να πιάσω την καλή θα σ’ αγαπάω…»

«Για Την Πατρίδα»

«Κάνε πίσω ήρθε καιρός να ξεχάσεις
Όσα ως τώρα νόμιζες απλά
Στις τουαλέτες τα όνειρά σου θα ξεράσεις
Θα χαλαρώσεις και θα μπεις στη σειρά…»

«Παράξενη Πόλη»

«Βλέπω στα μάτια σου τον τρόμο να χορεύει
μη με ρωτάς αν νοιώθω δυνατός
μες το μυαλό μου η τρελά αρχίζει ν’ αγριεύει
στείλε μου μήνυμα αν είμαι ζωντανός…»

«Θλιμμένοι Στη Γιορτή Μας»

«Μας διαλύεις όσα χτίσαμε με ψέματα
και μας σνομπάρεις με ένα βλέμμα ξεφτισμένο
θα ‘νιωθες όμορφα αν βάζαμε τα κλάματα
όμως αγόρι μου σε έχουμε γραμμένο…»